Wanneer een woord iets op zijn plek laat vallen
Een paar dagen geleden deelde ik een post over perennialistisch denken. Een term die ik zelf pas kort daarvoor had ontdekt, maar die meteen iets beschreef wat ik eigenlijk al mijn hele leven intuïtief voelde.
Tot mijn verrassing begon die post op Facebook al snel een eigen leven te leiden. Honderden likes, tal van reacties en veel mensen die hem deelden.
Wat me misschien nog wel het meest raakte, was hoeveel mensen zeiden:
“Dit beschrijft precies hoe ik ook naar de wereld kijk.”
Voor wie de post nog niet heeft gezien, HIER kun je hem teruglezen.
Maar het interessante gebeurde eigenlijk daarna. In de reacties zag je namelijk meteen hoe verschillend mensen het idee interpreteren. Sommigen dachten dat het ging over het bestaan van één God als hogere macht buiten de mens. Anderen dachten dat het zou betekenen dat alle religies uiteindelijk moeten samensmelten tot één wereldreligie. En precies daar begon mijn verdere mijmering.
Geen nieuwe religie
Perennialistisch denken gaat niet over het creëren van een nieuwe religie. En ook niet over het samenvoegen van alle religies tot één universeel systeem. Het gaat over het besef dat verschillende religies, filosofieën en tradities in hun eigen taal proberen te verwijzen naar een onderliggende werkelijkheid.
Dat betekent niet dat die verschillen moeten verdwijnen. Integendeel. Misschien is het juist de bedoeling dat die verschillen bestaan.
Vrij verbinden zonder je te identificeren
Wat me persoonlijk aanspreekt in deze manier van kijken, is dat het ruimte geeft om je vrij te verbinden met een traditie, een overtuiging of een religie. Niet door nieuwe overtuigingen te creëren en ook niet door oude overtuigingen af te keuren, maar door er bewustzijn op te brengen. Wanneer dat gebeurt, ontstaat er ruimte.
Een overtuiging wordt dan niet langer een absolute waarheid waar je aan vastzit, maar een perspectief waar je vrij mee kunt omgaan. Je kunt er dan bewust voor kiezen. Niet omdat het beter is dan iets anders, maar omdat het op dat moment bij je past.
Voorkeur zonder strijd
Dat verschil is belangrijk. Je kunt ergens voor kiezen omdat je hart er sneller van gaat kloppen. Omdat je voelt dat dit jouw weg is. Maar zodra je zegt dat jouw keuze beter is dan die van een ander, ontstaat er opnieuw hechting. Dan wordt een voorkeur weer een identiteit.
Wat je ook vaak ziet, is dat mensen een nieuwe overtuiging kiezen uit verzet tegen een oude. Maar wanneer een keuze voortkomt uit strijd, blijft die strijd onbewust bestaan. Je hebt dan misschien iets losgelaten, maar je blijft er nog steeds door bepaald.
Een werkelijk vrije keuze ontstaat pas wanneer je iets kunt loslaten zonder dat je je ertegen hoeft af te zetten.
Wanneer je eenvoudig kunt zeggen: dit past nu bij mij.
De nieuwe wereld hoeft niet gebouwd te worden
Veel mensen spreken vandaag de dag over het bouwen van een nieuwe wereld. Maar misschien hoeft die nieuwe wereld helemaal niet gecreëerd te worden. Misschien is ze er al.
Op het moment dat je kiest om vanuit bewustzijn te handelen, bestaat die wereld al in jouw handelen. Het is een beetje alsof je in de spiegel kijkt en wacht tot je spiegelbeeld begint te lachen voordat jij zelf lacht. Dat zal nooit gebeuren. 😉
De beweging begint altijd bij jezelf.
Vrij bewegen in een wereld van verschillen
Misschien is dat uiteindelijk waar het perennialistisch denken over gaat. Niet over het opheffen van verschillen, niet over het creëren van één waarheid, maar over het vermogen om vrij te bewegen in een wereld vol verschillen.
- Tradities mogen bestaan
- Religies mogen blijven
- Overtuigingen mogen er zijn
Het enige wat misschien kan veranderen, is de manier waarop we ons eraan vastklampen. En misschien ontstaat er juist daar ruimte voor echte vrijheid.
