Waarom ik weer veel coaches ben gaan volgen
De laatste tijd ben ik weer veel coaches, leraren en bewustzijnsbrengers gaan volgen. Niet omdat ik opnieuw op zoek ben naar antwoorden. Ook niet omdat ik mezelf met hen wil vergelijken. En eerlijk gezegd ook niet om simpelweg content te consumeren.
Er speelt iets anders.
Ik merk dat mijn aandacht vanzelf uitgaat naar de manier waarop mensen hun inzichten delen. Niet alleen wat ze zeggen, maar vooral vanuit welke laag ze spreken. Welke werkelijkheid proberen ze zichtbaar te maken? Welk deel van het landschap laten ze zien? En misschien nog belangrijker: welk deel blijft onbedoeld buiten beeld?
Dat is op dit moment precies waar mijn aandacht naartoe beweegt. Niet omdat ik daarvoor kies, maar omdat het samenvalt met wat het leven momenteel van mij lijkt te vragen.
Tijdens het schrijven van ZIJN. Vanuit d’Oorsprong. ontdekte ik steeds vaker dat verschillende perspectieven tegelijkertijd waar kunnen zijn. Wetenschap, psychologie, filosofie, religie en spiritualiteit beschrijven vaak hetzelfde landschap vanuit een andere invalshoek. Het probleem ontstaat meestal niet doordat een perspectief onwaar is. Het ontstaat wanneer we vergeten dat het slechts een deel van het geheel zichtbaar maakt. Dan verwarren we de kaart met het landschap. Dat besef heeft mijn manier van luisteren voorgoed veranderd.
Luisteren naar wat níét gezegd wordt
Juist daarom luister ik tegenwoordig anders dan vroeger.
Ik luister niet meer alleen naar de inhoud van een boodschap. Ik luister ook naar wat er níét gezegd wordt. Niet om fouten te zoeken, maar om te ontdekken waar een boodschap nog vollediger zou kunnen worden.
Vrijwel alle informatie die ik zie langskomen klopt. Sterker nog, vaak vind ik haar inspirerend en waardevol. Toch voel ik soms dat er iets ontbreekt. Niet omdat de boodschap onjuist is, maar omdat een nuance ontbreekt. En juist die nuance bepaalt vaak hoe een boodschap uiteindelijk landt.
We leven in een tijd waarin krachtige quotes, korte video’s en inspirerende uitspraken zich razendsnel verspreiden. Dat is prachtig. Tegelijkertijd draagt iedere vereenvoudiging een risico in zich. Een waarheid die haar context verliest, kan gemakkelijk een eigen leven gaan leiden. Niet omdat de zender dat zo bedoelt, maar omdat de ontvanger de ontbrekende delen onbewust zelf aanvult.
Niet corrigeren, maar aanvullen
Ik voel dat daar een belangrijk deel van mijn eigen missie ligt. Niet om mensen te corrigeren. Niet om overal aan te wijzen wat niet klopt. En zeker niet om een soort spirituele politieagent te worden die voortdurend op zoek is naar onvolkomenheden.
Sterker nog, wanneer ik zelf niet lekker in mijn vel zit, herken ik die neiging ook in mezelf. Dan kijk ik sneller vanuit oordeel dan vanuit nieuwsgierigheid.
Maar wanneer er ontspanning is, gebeurt er iets heel anders. Dan ontstaat er ruimte om zacht te kijken. Dan gaat het niet langer over goed of fout. Dan gaat het over volledigheid.
Wanneer een verlangen een vlucht wordt
Onlangs zag ik een bericht waarin iemand mensen uitnodigde hun aandacht uitsluitend te richten op datgene wat zij willen creëren. Ik begreep precies wat ermee bedoeld werd. En ergens is het ook waar.
Onze aandacht heeft invloed. Maar tegelijkertijd voelde ik dat er iets ontbrak.
Niet dat de boodschap verkeerd was, maar omdat deze onbedoeld ook iets anders kan oproepen. Namelijk dat alles wat zich op dit moment aandient misschien beter niet gevoeld kan worden. Dat verdriet een lagere frequentie is. Dat onzekerheid zo snel mogelijk opgelost moet worden. Dat je eerst in een hogere vibratie moet komen voordat het leven werkelijk kan beginnen.
En precies daar begint voor mij een veel interessanter onderzoek.
Hoe vaak zijn onze verlangens eigenlijk een subtiele manier om weg te bewegen van wat het leven ons nú laat zien?
Hoe vaak proberen we een hogere staat van bewustzijn te bereiken omdat we onze huidige staat onbewust veroordelen?
Hoe vaak gebruiken we spiritualiteit om ons beter te voelen, terwijl het leven ons misschien juist uitnodigt om volledig aanwezig te zijn bij hoe we ons nu voelen?
Dat zijn geen conclusies. Het zijn vragen die ik mezelf de afgelopen jaren steeds vaker ben gaan stellen.
Ook spiritualiteit kan een ontsnappingsroute worden
Ik houd van meditatie. Ik houd van ademwerk. Ik houd van stilte. Ze hebben allemaal een belangrijke plek in mijn leven. Maar ook daarin ontdekte ik een subtiele valkuil.
Hoe vaak beginnen we de dag met de gedachte dat we eerst moeten mediteren, eerst onze energie moeten verhogen of eerst in de juiste frequentie moeten komen?
En hoe zelden stellen we de tegenovergestelde vraag:
- Waarom ben ik eigenlijk niet gewoon vanuit die gewenste staat wakker geworden?
- Wat probeert mijn lichaam mij vanochtend misschien te vertellen?
- Wat wil er vandaag werkelijk door mij heen gevoeld worden?
Niet iedere onrust is een fout. Niet ieder zwaar gevoel vraagt om reparatie. Soms vraagt het leven eenvoudig om onze volledige aanwezigheid.
Aanwezigheid is geen techniek
Misschien is dat wel één van de belangrijkste verschuivingen die tijdens het schrijven van mijn boek heeft plaatsgevonden. Jarenlang dacht ik dat aanwezigheid betekende dat je je aandacht bewust richt op het huidige moment.
Totdat ik ontdekte dat aanwezigheid iets veel subtielers is. Aanwezigheid ontstaat wanneer jouw aandacht samenvalt met datgene wat zich werkelijk door jou heen wil ontvouwen.
Soms is dat stilte. Soms een intens gesprek. Soms een vergadering. Soms verdriet. Soms ondernemen. Soms juist niets.
Niet de vorm bepaalt de kwaliteit van bewustzijn. De afstemming bepaalt de kwaliteit van bewustzijn.
Toen ik dat inzag veranderde mijn kijk op afleiding. Afleiding is niet simpelweg dat je gedachten ergens anders zijn. Soms is wat we ‘afleiding’ noemen juist precies datgene waar het leven ons naartoe beweegt. Want wat het leven van je vraagt, is niet per definitie hetzelfde als wat de wereld van je vraagt, of wat verwachtingen en sociaal wenselijke omstandigheden van je vragen.
Het vraagt om onderscheidingsvermogen om dat verschil te leren herkennen. En tegelijk is dat onderscheid niet altijd helder. Soms weet je het simpelweg niet: is dit nu een vlucht, of juist een beweging die klopt?
Daar komt nog iets bij. Het ego, met zijn eigen overtuigingen, is vaak verrassend vaardig in het vinden van overtuigende argumenten om zijn keuzes te rechtvaardigen. Het kan moeiteloos onderbouwen waarom iets precies de juiste stap is, en waarom iets anders op dit moment minder passend zou zijn.
Maar een sluitende redenering betekent niet automatisch dat je de meest waarachtige keuze hebt gemaakt.
Dat inzicht bracht mij uiteindelijk juist meer zachtheid. Minder behoefte om alles direct te duiden. Meer ruimte om te blijven luisteren.
Bewustzijn was opeens geen project meer, maar een relatie met het leven zelf.
De verantwoordelijkheid van de zender
Vaak hoor ik mensen zeggen dat het uiteindelijk aan de ontvanger is wat hij met informatie doet. Daar zit veel waarheid in.
Ieder mens blijft verantwoordelijk voor zijn eigen interpretatie. Maar daarmee is niet alles gezegd. Ook de zender draagt verantwoordelijkheid en heeft in zekere mate invloed op hoe iets landt bij een ander.
Een nuance nodigt uit tot nuance. Een open vraag nodigt uit tot onderzoek. Een absolute uitspraak nodigt eerder uit tot direct voor waarheid aannemen of verwerpen. Net hoe ontvankelijk iemand is en hoe krachtig iemand in zijn leiderschap staat.
Juist daarom probeer ik steeds vaker niet alleen te zeggen wat waar is, maar ook te duiden vanuit welke laag iets waar is en waar de grenzen van dat perspectief liggen.
Niet om mensen aan het twijfelen te brengen, maar om hen nieuwsgierig en open-minded te houden.
De uitnodiging
Misschien is dat uiteindelijk ook de uitnodiging van ZIJN. Vanuit d’Oorsprong. Niet om steeds nieuwe waarheden te verzamelen, maar om steeds vollediger te leren kijken.
Niet alles wat we horen hoeft onmiddellijk geloofd of verworpen te worden. Soms is de meest liefdevolle vraag eenvoudig:
Wat ontbreekt er nog?
Misschien gaat bewuste aanwezigheid uiteindelijk helemaal niet over minimaal twintig minuten meditatie per dag. Misschien gaat dit over de kwaliteit waarmee je ieder moment ontmoet.
Waar voed je je dagelijks mee? Welke verhalen geloof je nog? Welke verlangens brengen je werkelijk dichter bij jezelf? En welke verlangens zijn misschien een elegante manier geworden om weg te bewegen van wat het leven je nu wil laten zien?
Waar spreekt angst nog harder dan je innerlijke wijsheid? Waar laat een ideaalbeeld je kijken naar wie je zou moeten zijn, waardoor je niet meer volledig aanwezig bent bij wie je op dit moment bent?
Steeds vaker merk ik dat juist die vragen mij helpen aanwezig te blijven. Niet onderweg naar een betere versie van mezelf, maar steeds opnieuw beschikbaar voor datgene wat het leven vandaag door mij heen wil leven.
Misschien begint wijsheid niet bij het verzamelen van steeds meer waarheden, maar bij het besef dat niet alles wat klopt, compleet is.
Nu in de pre-order, vanaf 21 september op de deurmat
Zijn. Vanuit d’Oorsprong. Vijf jaar na mijn eerdere boek Word de Creator die je altijd al was, ontstond er opnieuw ruimte. Niet om een nieuwere waarheid te schrijven, maar om bestaande waarheden vollediger met elkaar te verbinden.
Geen nieuw systeem. Geen nieuwe methode. Geen nieuwe overtuiging. Wel een uitnodiging om voorbij de losse perspectieven te kijken en opnieuw te ontdekken wat er zichtbaar wordt wanneer niet meer uitgesloten hoeft te worden. Misschien is wijsheid uiteindelijk niet het verzamelen van steeds meer inzichten, maar het herkennen dat niet alles wat klopt, compleet is.
