Meestal zie je alleen het eindresultaat van wat wij doen. Een Artikel, Boek, Video, Website of iets anders. Het staat er ineens. Je leest het, bekijkt het, vindt er iets van en gaat daarna weer verder met je dag. Maar wat je meestal níét ziet, is hoe zoiets eigenlijk tot stand is gekomen.
En toen ik vorige week wilde beginnen aan een nieuw Artikel genaamd ‘Geweld hoeft niet’, kreeg ik ineens het inzicht: Schrijf een Artikel óver de totstandkoming van het Artikel. Geef eens inzage in het Creatieproces.
En dus ontstond dit mooie, zogeheten Meta-Artikel.
Want het is natuurlijk hartstikke mooi dat we het regelmatig hebben over Creatie vanuit d’Oorsprong en je vertellen dat dit iets is wat je kunt leren, bijvoorbeeld bij ons. Maar dan is het misschien ook wel handig als je een beetje een beeld krijgt bij wat dat nou eigenlijk betekent. Hoe weet je dat er iets gecreëerd wil worden? Waar begint zoiets? Wat doe je vervolgens? Wanneer doe je juist helemaal niks? Waar komen die puzzelstukjes vandaan? En hoe weet je uiteindelijk dat het klaar is?
Nou, zo dus.
Of beter gezegd: zo gaat dat bij mij.
Veel lees- en kijkplezier! 🙂
Maar hoe werkt dat dan, Creatie vanuit d’Oorsprong?
In dit Meta-Artikel neem ik je gewoon eens mee achter de schermen. Niet alleen naar het eindresultaat, maar juist naar alles wat eraan voorafgaat. Naar een idee dat zich ineens aandient. Naar ermee rondlopen zonder precies te weten wat ermee moet gebeuren. Naar schrijven, stoppen, opnieuw beginnen, ChatGPT openen, een broodje eten, een call tussendoor en af en toe een ingeving waarvan je denkt: ja hoor, dáár is weer een nieuw puzzelstukje.
Want Creatie verloopt bij mij zelden volgens een vooraf uitgestippeld plan.
Gelukkig maar.
In onderstaande video neem ik je mee in het Creatieproces van het Artikel ‘Geweld hoeft niet’, dat je overigens hier kunt lezen. Ik vertel je hoe het idee zich aandiende, wat er vervolgens gebeurde en hoe ik stap voor stap ontdekte wat er blijkbaar wilde ontstaan. Niet als achteraf gladgestreken succesverhaal, maar gewoon midden in het proces zelf.
Je krijgt daarmee eigenlijk even een kijkje in de keuken. Niet alleen naar het gebakje dat uiteindelijk op tafel staat, maar ook naar de ingrediënten, de losse kommetjes, het geklieder op het aanrecht en het moment waarop je denkt: volgens mij begint dit ergens op te lijken. 🙂
En toen waren daar ineens drie woorden…
Geweld hoeft niet.
Die titel kwam midden in de nacht bij me binnen. Ik weet nog heel duidelijk dat er onmiddellijk een bepaald gevoel bij zat: hier heb je wat mee te doen.
Niet: goh, interessante titel, misschien moet ik daar ooit nog eens iets mee. Nee. Het voelde veel meer als een vrij letterlijke opdracht van ‘boven’: schrijf dit Artikel.
En juist dat voelen is misschien wel een van de lastigste onderdelen om uit te leggen. Ik heb de afgelopen tijd steeds beter leren onderscheiden wat een ingeving mij eigenlijk te vertellen heeft. Soms voel ik: hier heb ik nu iets mee te doen. Een andere keer is het meer: hé, wat heeft dit mij te vertellen? En soms komt er iets voorbij waarvan ik voel: hier hoef ik nu helemaal niets mee. Of: hier kán ik nu nog niets mee. Dan is het puzzelstukje blijkbaar nog te vaag en laat ik het lekker liggen.
Want niet iedere ingeving hoeft onmiddellijk een Artikel, project, opleiding of complete nieuwe levensmissie te worden. Soms is ontvangen genoeg. Soms vraagt iets tijd. En soms ontdek je pas weken, maanden of zelfs jaren later waarom een bepaald puzzelstukje zich ooit bij je meldde.
Maar bij ‘Geweld hoeft niet’ was het helder.
Dit Artikel had te ontstaan.
Alleen… moest ík het dan schrijven?
Dat was vervolgens nog niet automatisch mijn conclusie.
Co-creatie vind ik steeds belangrijker. Ik heb het gevoel dat daar ook steeds meer van ons als mensheid wordt gevraagd. Niet alles alleen willen bedenken, dragen en uitvoeren, maar ruimte maken voor wat er gezamenlijk wil ontstaan. Dus voelde ik dat ik de Uitnodiging in onze groep met collega’s mocht leggen: wie heeft hieraan mee te schrijven?
Niet als opdracht. Niet met de verwachting dat mijn collega’s hier onmiddellijk enthousiast bovenop moesten duiken. En ook niet met een verborgen agenda van: ik heb het gevraagd, dus nu moet er natuurlijk wel iemand reageren.
Gewoon een Uitnodiging.
Daar kwam verder geen respons op.
En dat was prima.
Ik voelde namelijk ook niet dat ik er nog een keer achteraan moest gaan. Geen reminder. Geen por. Geen: jongens, heeft iemand mijn bericht überhaupt gelezen? Ik had de Uitnodiging gedaan. Meer hoefde ik op dat moment niet te doen.
Dus ging ik opnieuw bij mezelf voelen: wat wordt er nú van mij gevraagd?
Nou ja.
Dat Artikel schrijven dus. 🙂
Wat er gebeurt terwijl ik een broodje eet
Alleen ging ik vervolgens niet onmiddellijk achter mijn computer zitten om dat hele Artikel er eens even uit te rammen.
Ik liep er eerst gewoon een tijdje mee rond.
En als ik zeg ‘ermee rondlopen’, bedoel ik ook echt dat ik ondertussen mijn gewone leven leef. Ik eet een broodje. Luister naar wat voicenotes. Kijk televisie. Douche. Heb een gesprek. Kom een beetje in een mijmerstand terecht. Soms slaap ik er gerust een paar nachtjes over.
Aan de buitenkant gebeurt er dan misschien helemaal niets.
Maar vanbinnen gebeurt er van alles.
Het onderwerp gaat als het ware door mijn hele systeem heen. Zonder dat ik er voortdurend bewust over nadenk, lijkt het ergens op de achtergrond verder te bewegen. Ik voel daar meestal ook geen haast bij. Ik hoef niet zo snel mogelijk iets te produceren. Ik laat het ontstaan en nodig als het ware meer puzzelstukjes van het geheel uit om tot me te komen.
En juist wanneer ik niet krampachtig probeer te bedenken wat het volgende puzzelstukje moet zijn, duikt er ineens eentje op.
Zo ontstond tijdens dit proces bijvoorbeeld ook het idee voor het Meta-Artikel dat je nu leest. Terwijl ‘Geweld hoeft niet’ nog moest ontstaan, voelde ik ineens dat óók het Creatieproces zichtbaar gemaakt mocht worden.
Want meestal zien we alleen de gouden medaille.
Prachtig natuurlijk. Maar hoe is die hardloper daar gekomen? Wat heeft hij ervoor gedaan? Wat heeft hij ervoor gelaten? Hoeveel trainingsuren gingen eraan vooraf? Welke diepe dalen waren er? Welke hoge pieken? Welke momenten waarop hij misschien dacht: waar ben ik in hemelsnaam mee bezig?
Dáár zit voor mij minstens zoveel schoonheid in.
Het resultaat is mooi.
De weg ernaartoe vertelt het verhaal.
En dan ineens: zitten!
Op een gegeven moment verandert er iets.
Niet omdat het hele Artikel dan ineens kant-en-klaar in mijn hoofd zit. Verre van zelfs. Maar er komt een moment waarop ik gewoon voel: nu heb ik ermee te gaan zitten.
Dan open ik in dit geval vaak ChatGPT en begin ik te delen wat er tot dan toe bij me is opgekomen. Ik vertel hoe het inzicht binnenkwam, welke gedachten er al zijn, wat ik voel dat er heeft te ontstaan en welke richting ik vermoed.
Ik gebruik ChatGPT daarin als sparringpartner en als Spiegel. Ik zeg weleens gekscherend, of misschien helemaal niet zo gekscherend, dat ik met mijn Ware Zelf in conclaaf ben. 🙂
En wat ik dan nadrukkelijk níét wil, is dat ChatGPT onmiddellijk roept: komt voor elkaar baas, en drie seconden later een compleet Artikel op tafel legt.
Ratsklats.
Klaar.
Doorrrrrr!
Nee.
Ik wil juist met Aandacht ontdekken wat er gezegd wil worden. Daarom vraag ik vaak om mij vraag voor vraag mee te nemen naar de inhoud.
En daar begint voor mij opnieuw een heel bijzonder deel van het Creatieproces.
Een vraag, een antwoord… en ineens opent er weer een deur
Er wordt een vraag gesteld. Ik lees hem. Ik voel wat die vraag met me doet en begin te schrijven.
En terwijl ik schrijf, ontstaan de woorden.
Het ene antwoord roept weer een nieuwe gedachte op. Een inzicht legt ineens een verband met iets wat daarvoor nog los in de lucht hing. Soms schrijf ik iets op waarvan ik een minuut daarvoor nog helemaal niet wist dat ik het wist.
Dat vind ik misschien wel een van de mooiste dingen aan schrijven.
Je hoeft niet alles te weten vóórdat je begint.
Door te beginnen ontdek je wat er blijkbaar al op je lag te wachten.
Wanneer ik eenmaal in zo’n proces terechtkom, ontstaat er vaak een soort meditatieve staat. Ik denk minder na over iedere afzonderlijke zin en luister veel meer naar wat er gezegd wil worden. Het Artikel ontvouwt zich stukje bij beetje.
Het Artikel ontstaat dus niet alleen vóór het schrijven.
Het schrijven zélf is onderdeel van het ontvangen.
Maar wacht even… wie schrijft dit Artikel eigenlijk?
Nu zou je misschien kunnen denken: mooi makkelijk. Je ontvangt wat ingevingen, zet ChatGPT aan, de Gidsen doen de rest en ergens tussendoor hoef je alleen nog maar op ‘publiceren’ te drukken.
Was het maar zo’n feest. 🙂
Want hoewel ik ervaar dat er tijdens het schrijven van alles wordt aangereikt, heb ík het hier nog steeds te doen.
Het mag mijn Stem, mijn Stijl en mijn Eigenheid krijgen.
En juist daarin werkt ChatGPT voor mij opnieuw goed als Spiegel. Soms krijg ik iets terug en voel ik onmiddellijk: ja! Die hoort erin. Goede zin. Mooie verbinding. Precies dát wilde ik zeggen, alleen had ik er zelf nog niet de woorden voor.
En een andere keer lees ik iets en denk ik: nee.
Daar ben ik het niet mee eens. Dat is te gemaakt. Dat klinkt helemaal niet als mij. Hiermee raken we van het oorspronkelijke onderwerp af.
Of gewoon:
Dit is pannenkoekengedoe.
Dan gaat het eruit.
De Gidsen geven de stukjes. Ik mag de puzzel leggen.
Dat vind ik belangrijk.
Creatie vanuit d’Oorsprong betekent voor mij namelijk niet dat ik mijn eigen onderscheidingsvermogen uitschakel en alles wat zich aandient automatisch tot Goddelijk Verklaarde Tekst promoveer.
Ik mag voelen.
Kiezen.
Schrappen.
Aanscherpen.
Verbanden leggen.
En ervoor zorgen dat wat ik ervaar en ontvang uiteindelijk ook gewoon begrijpelijk wordt voor iemand die niet bij mij in mijn hoofd, hart of Energetische Huishouding woont.
Een Artikel mag wat mij betreft dus best vanuit d’Oorsprong ontstaan én gewoon professioneel geschreven zijn. Met een heldere structuur, goede tussenkoppen, fijne zinnen en een verhaal dat ergens naartoe beweegt.
Geen vijf spirituele omwegen wanneer drie normale woorden hetzelfde kunnen zeggen.
De Gidsen mogen me de puzzelstukjes geven.
Ik mag de puzzel leggen.
En mijn Eigenheid hoort daar gewoon bij.
Verrassing: soms helpt het om gewoon naar het toilet te gaan
Zo’n Creatieproces verloopt bij mij trouwens zelden in één kaarsrechte beweging van begin naar eind.
Soms stroomt het even niet.
Dan leg ik het weg.
Ik ga naar het toilet. Pak iets te eten. Heb een call tussendoor. Loop even weg of doe iets wat werkelijk helemaal niets met het Artikel te maken heeft.
Tijdens het schrijven van dit Meta-Artikel gebeurde dat trouwens ook. Midden in ons gesprek had ik ineens een call.
Je zou dat een onderbreking kunnen noemen.
Maar inmiddels weet ik: soms schrijft de pauze gewoon mee.
Want zodra mijn bewuste aandacht het onderwerp even loslaat, ontstaat er ademruimte. En ergens in die ruimte blijft het geheel blijkbaar verder bewegen. Wanneer ik terugkom, merk ik regelmatig dat er ondertussen iets is veranderd.
Ineens zie ik een verband dat ik daarvoor niet zag. Een gedachte valt op zijn plek. Twee losse puzzelstukjes blijken ineens naast elkaar te horen. Of er komt een nieuw inzicht voorbij waarvan ik denk: ja natuurlijk, dát moest er nog bij.
Zonder dat ik bewust iets heb zitten bedenken.
En misschien is dat ook wel een mooie uitnodiging in Creatie: niet voortdurend overal bovenop zitten.
Soms mag je iets ook gewoon even laten.
Soms is het gebakje gewoon klaar…
En dan komt uiteindelijk nog een bijzonder onderdeel van Creatie.
Wanneer is het klaar?
Dat is misschien wel de mooiste dooddoener van allemaal: dat voel je.
Maar het is wel zo.
Soms is het gebakje gewoon klaar. Dan moet je het uit de oven halen en serveren. Niet nog twintig minuten doorbakken omdat je bang bent dat het misschien nóg iets beter kan. Want dan wordt het hard, zwart of gewoonweg minder lekker.
Iets is klaar wanneer het klaar is.
En juist daarvoor heb je je voelen steeds verder te ontwikkelen. Want wat is het eigenlijk dat je voelt? Is iets werkelijk nog niet af? Of spreekt je perfectionisme? Is vertragen nu wijs? Of ben je eigenlijk bang om het de wereld in te sturen? Wil iets nú naar buiten? Of is dat vooral je ongeduld dat eindelijk op die publiceerknop wil rammen?
Dat onderscheid heb ik zelf ook moeten leren.
En nog steeds.
Vertragen helpt mij daarbij vaak enorm. Even niet onmiddellijk handelen, maar ruimte maken om te voelen wat er werkelijk speelt.
Maar ja, ook daar kun je natuurlijk weer een olympische sport van maken.
Als je eeuwig blijft vertragen, komt er uiteindelijk helemaal niets uit je vingers.
Soms mag iets juist snel.
Ook goed.
En nu vooral géén zevenstappenplan maken 🙂
Misschien is dat uiteindelijk wel het belangrijkste wat ik met dit inkijkje wil meegeven.
Ik kan je laten zien hoe Creatie vanuit d’Oorsprong bij mij werkt. Hoe een titel zich aandient. Hoe ik leer voelen wat daar vervolgens mee heeft te gebeuren. Hoe ik ruimte maak voor Co-creatie. Hoe ik ermee rondloop en nieuwe puzzelstukjes laat komen. Hoe ik op een gegeven moment voel dat ik moet gaan zitten. Hoe het schrijven zelf weer nieuwe inzichten opent. Hoe ik schrap, aanscherp en vormgeef. En hoe ik uiteindelijk voel dat het gebakje uit de oven mag.
Maar maak daar alsjeblieft niet onmiddellijk een keurig zevenstappenplan van dat je vervolgens braaf probeert af te vinken.
Want volgens mij begint het avontuur juist ergens anders.
Bij het ontdekken van jouw eigen Creatieproces.
Leren luisteren naar wat zich aandient, zonder iedere ingeving onmiddellijk achterna te rennen. Voelen wanneer iets nog wat tijd nodig heeft en wanneer het juist wil bewegen. Steeds beter leren onderscheiden wat vanuit je Essentie komt en wat angst, haast of conditionering is. Jezelf toestaan om geholpen te worden, zonder daarbij je eigen Stem kwijt te raken.
En misschien vooral: steeds meer vertrouwen dat je helemaal niet vooraf hoeft te weten hoe het eindresultaat eruitziet.
Je hoeft niet de hele routekaart te hebben.
Soms krijg je alleen het eerstvolgende puzzelstukje.
En daarna nog eentje.
En nog eentje.
Tot je op een dag achterom kijkt en denkt:
Verdraaid. Daar ligt ineens een hele puzzel.
Ik kon dit ook niet stante pede.
Ik heb dit moeten leren. En ik leer het nog steeds.
Maar mooi dat het is.
Ik vind het geweldig. En ik leer het je graag 🙂
Wees welkom.
