Dit keer laat je jezelf niet opnieuw achter

Je voelde meer dan je kon uitleggen

Als kind had je al een rijke belevingswereld.

Je wilde weten hoe de wereld werkte en hoe het leven in elkaar zat. In die nieuwsgierigheid was je nauwelijks te temmen.

Je dacht buiten de kaders, kon zaken vanuit meerdere perspectieven bekijken en was gevoelig voor alles wat er in een ruimte gebeurde. Vaak zag je al wat iemand nodig had voordat diegene het zelf onder woorden kon brengen.

Dat vermogen om mee te veren met je omgeving heeft je ver gebracht.

Tegelijkertijd wist je vaak ook heel helder wat je zelf wilde, waar jouw behoeften lagen en wat je nodig had.

Daar zat alleen een schaduwkant aan.

Meebewegen had een prijs

Meegaan in het verhaal van anderen ging moeiteloos, maar vaak ten koste van jezelf.

Voor jezelf kiezen voelde al snel alsof iemand anders daarvoor een prijs moest betalen. Alsof er strijd of hardheid nodig was om voor jezelf te mogen staan. Je moest een stellige grens trekken, je stem verheffen, de ander overtuigen of jezelf uitgebreid verantwoorden.

Eenvoudigweg voelen dat iets voor jou klopte, leek zelden voldoende.

En dat voelde gek.

Sommige mensen leken er moeiteloos mee weg te komen wanneer ze gewoon voor hun persoonlijke belang of gewin gingen. Jij dacht bijna altijd in het gezamenlijke belang of in het belang van de ander.

Wanneer je dan eens voor jezelf koos, kreeg je iedereen op je dak. Dan was je ineens eigengereid. Of je kreeg de emoties over je heen van mensen die zich afgewezen voelden omdat jij een andere keuze maakte.

En te vaak dacht je:

Laat dan maar zitten. Zo belangrijk was het ook weer niet.

Terwijl het wel belangrijk was.

Iedere keer dat je jezelf kleiner maakte om de verbinding met een ander te behouden, raakte je een stukje verder verwijderd van jezelf.

Zo cijferde je jezelf jarenlang weg en werd je een allemansvriend. Iedereen liep met je weg. Met jouw kennis, gevoeligheid en wijsheid vonden mensen je interessant. Ze konden altijd bij je terecht als raadgever, adviseur of hulp.

En je deed het graag.

Het gaf je het gevoel dat je gezien werd. Dat je ertoe deed. Dat jouw aanwezigheid waarde had.

Toch ging het steeds leger voelen.

Totdat je vastliep en besefte dat je totaal niet meer wist wie je zelf was. Waar je voor stond. Wat werkelijk van jou was en wat je al die jaren voor anderen had gedragen.

Ik ben mezelf kwijtgeraakt

Bij mij gebeurde dat in 2014.

Een burn-out.

Een moment waarop de knop omging.

Wanneer je maar lang genoeg uit verbinding met jezelf leeft, komt er vaak zo’n confronterend moment waarop je de waarheid onder ogen moet zien:

Ik ben mezelf kwijtgeraakt.

En dan begint de zoektocht terug naar jezelf.

• Wie ben ik?
• Wat zijn mijn waarden?
• Wat is mijn natuurlijke talent?
• Welk potentieel heeft al die jaren in quarantaine geleefd?

De weg terug naar jezelf

Je gaat je innerlijke werk doen. Je ontdekt en verwerkt trauma’s en oude overtuigingen die er onbewust voor hebben gezorgd dat je niet volledig in lijn leefde met jezelf.

Je begint te zien waar je jezelf hebt aangepast. Waar je liefde en waardering probeerde te verdienen. Waar je trouw bleef aan anderen en jezelf onderweg uit het oog verloor.

Langzaam ontstaat er weer contact met je lichaam, je hart en je eigen waarheid.

Je gaat steeds sterker voelen waarom je hier op aarde bent. Je ervaart een zielsmissie. Iets wat groter is dan persoonlijk succes en door jou heen vorm wil krijgen.

Je creëert een bedrijf om die droom gestalte te geven. Om iets te bouwen wat er nog niet is, maar er volgens jou wel heeft te zijn.

Je stelt je dienstbaar op aan je missie en blijft dit keer bewust in verbinding met jezelf.

Je hart leidt. Je hoofd ondersteunt.

Een aantal jaren voelt het alsof je vanuit flow leeft en creëert. Alsof alles samenvalt.

En toch ebt er langzaam weer iets weg.

Een stukje bezieling. Een stukje levensenergie. Een stukje van jou.

Bij mij gebeurde dat in 2022.

Ik signaleerde het al een tijdje. En zoals wij mensen dat goed kunnen, hield ik het nog lang vol.

Wat je ontgroeid bent, kun je lang vasthouden

Iets wat we ontgroeid zijn, kunnen we namelijk verrassend lang in stand houden.

Een relatie waar het leven uit is. Een vriendschap die eigenlijk al jaren niet meer werkt. Een functie waarin geen rek meer zit en alles op de automatische piloot gaat. Of een bedrijf dat ooit volledig klopte, maar niet meer past bij wie je inmiddels bent geworden.

We houden eraan vast omdat het ons nog comfort en veiligheid geeft.

Je voelt dat het oude zijn tijd heeft gehad, maar hebt nog geen helder beeld van wat ervoor in de plaats komt. Dus blijf je doorgaan in de hoop dat er vanzelf een moment komt waarop je het helemaal weet en de volgende stap veilig genoeg voelt.

Dat moment komt vaak veel later dan nodig.

Onze oerdrang naar veiligheid houdt ons vast in het bekende en vertraagt de ontmoeting met wat er werkelijk op ons wacht.

Ik herkende dat destijds.

Ik wist dat ik mocht gaan ontdekken wat de volgende stap was, ook al kon ik nog niet overzien waar die mij zou brengen. Blijven begon inmiddels meer te kosten dan bewegen.

Iets nieuws wilde geboren worden

In datzelfde jaar ontmoette ik Nico.

Het balletje begon te rollen en de eerste ideeën voor de School voor Eigen Wijsheid ontstonden. Vanuit gesprekken, ontmoetingen en een gezamenlijk voelen van iets wat geboren wilde worden.

In oktober 2023 begonnen onze eerste sparringssessies. We namen de tijd. In mei 2024 kwamen we voor het eerst met de naam naar buiten. In juni organiseerden we onze eerste dag met een groep mensen en in september begon de eerste jaargroep. Twee maanden later werden we een BV en gingen we voor het eerst met een 1-op-1-klant naar Tenerife.

Er ontstond van alles.

Mooie programma’s, diepe ontmoetingen, beweging en groei.

Tegelijkertijd waren er soms maanden waarin de aanwas van nieuwe klanten stilviel. Terwijl we zichtbaar waren, ons volledig gaven en voelden dat wat we deden klopte.

De werkelijkheid achter de buitenkant

Aan de buitenkant lijkt het vaak rozengeur en maneschijn.

Vanbinnen hebben we veel periodes gekend van zoeken, voelen en finetunen. Periodes waarin de resultaten uitbleven en we werden uitgenodigd om in vertrouwen te blijven.

Natuurlijk schoten wij soms in de stress. Dan wilden we fixen, versnellen en controle krijgen op iets wat zich nauwelijks liet controleren.

Toch voel ik dat we steeds heel dicht bij onszelf zijn gebleven.

En precies daar zie ik in de wereld veel gebeuren.

Ondernemers met een diepere zielsmissie komen vroeg of laat in een periode waarin de externe resultaten beginnen te schuren. Klanten blijven uit, omzet valt tegen of de groei gaat trager dan gehoopt.

Dan komen de vragen.

• Doe ik wel het juiste?
• Is wat ik voel wel realistisch?
• Als dit werkelijk mijn missie is, waarom zie ik dat dan nog zo weinig terug in mijn resultaten?

Je omgeving geeft feedback en goedbedoelde adviezen. Op social media komt de ene strategie na de andere voorbij. Gouden beloftes en eenvoudige stappenplannen van mensen die je vertellen dat succes binnen handbereik ligt als je precies doet wat zij hebben gedaan.

De verleiding om jezelf opnieuw te verlaten

Er komt zoveel op je af wat je uitdaagt en verleidt om jezelf te verlaten.

Je maakt misschien een keuze die op korte termijn zekerheid geeft, terwijl je aan alles voelt dat ze ten koste gaat van jou en je missie.

Je past een strategie toe omdat die zo eenvoudig en aantrekkelijk wordt voorgespiegeld, terwijl er vanbinnen iets begint te knagen.

Of je gaat toch werken met klanten die voor een goede omzet zorgen, terwijl je diep vanbinnen al weet dat ze je ergens onderweg energie gaan kosten.

Je praat het voor jezelf rond. Het is maar tijdelijk. Je moet ook praktisch zijn. Dit hoort nu eenmaal bij ondernemen.

Maar je lichaam vertelt een ander verhaal.

Je voelt de verkramping. Je energie zakt weg en je creativiteit verstilt. De bezieling verdwijnt langzaam uit wat je doet.

En ergens weet je:

Ik ben opnieuw bezig mezelf te verlaten.

Dit keer heet het strategie, omzet, zekerheid of verstandig ondernemerschap.

Dat is misschien wel de pijnlijkste confrontatie.

Je hebt zo hard gewerkt om jezelf terug te vinden. Je bent door je pijn gegaan, hebt oude patronen aangekeken en geleerd om weer naar je lichaam en je hart te luisteren.

En nu dreig je jezelf opnieuw kwijt te raken in iets wat ooit juist vanuit je ziel is ontstaan.

Er zijn zoveel momenten waarop je jezelf dreigt te verloochenen. En soms gebeurt het ook, omdat je bang bent, de druk oploopt of je op dat moment geen andere oplossing ziet.

Dan groeit er vanbinnen iets.

Schuldgevoel. Schaamte. Frustratie.

Omdat je weet dat je ontrouw bent geworden aan iets wat voor jou heilig is. En omdat je ook weet dat je daar vroeg of laat de rekening voor krijgt.

Het verschil leren voelen

Trouw zijn aan jezelf betekent niet dat alles comfortabel voelt.

Een keuze die volledig klopt, kan je diep raken en behoorlijk bang maken. Juist omdat je met die keuze een oud patroon doorbreekt en een vertrouwde versie van jezelf achterlaat.

Daar ligt een wezenlijk onderscheid.

Voel je dat je jezelf verlaat?

Of voel je de spanning die ontstaat omdat je eindelijk trouw blijft aan wat je al zo lang weet?

Eigen wijsheid gaat voor mij over het leren voelen van dat verschil.

Over trouw blijven aan wat werkelijk van jou is, ook wanneer de buitenwereld je nog geen bevestiging geeft. Wanneer de resultaten tijdelijk uitblijven en je nog geen idee hebt waar de weg precies naartoe leidt.

Dit keer laat je jezelf niet achter

Herken je dit?

Voel je dat het tijd is om je niet langer te laten verleiden jezelf te verlaten?

Om alles op alles te zetten om je missie en je potentieel ten volle te leven, ook wanneer je daarvoor het ongemak van het onbekende hebt aan te kijken?

Je hebt jezelf één keer teruggevonden.

Dit keer laat je jezelf niet opnieuw achter.

Voor jou geen uitstel meer.

All is now.