Een liefdevolle schop onder je olifantenbroek
Dit Artikel is voor alle Spiriwiri’s in dit land. Voor Coaches, Healers, Spaceholders, Quantum Hypnose Specialists en iedereen die onderweg naar Verlichting per ongeluk zijn gevoel voor Humor bij de ingang heeft ingeleverd.
Komt een man bij de dokter. Zegt de dokter: “Ruim je het zelf even op…”
Oké.
Ik laat bewust even een Stilte vallen.
Snap je ’m al?
Komt een man…
Ja?
Kwartje gevallen?
Mooi.
Dan kun je nu grofweg uit twee reacties kiezen. “Tjezus Nico, dit kan écht niet op LinkedIn.” Of: “Hahahahahahahahahahahahahahaaaa!” En vooruit, voor de mensen die hun waardigheid nog enigszins proberen te bewaren achter hun beeldscherm: een klein gniffeltje keur ik ook goed.
Kijk, linksom of rechtsom gaat het mij helemaal niet om dat mopje. Je mag hem flauw vinden. Je mag hem grappig vinden. Je mag je zelfs serieus afvragen waarom je überhaupt op een Artikel hebt geklikt dat begint met een man die bij de dokter komt. Het gaat mij om iets anders.
Volgens mij zijn we onszelf namelijk zo tering serieus gaan nemen in onze rol als Coach, Therapeut, Trainer, Ceremoniebegeleider, Mentor of, vooruit, laten we de spirituele gereedschapskist eens opentrekken: Spaceholder, Lightworker, Quantum Healer, Soul Purpose Mentor, Energy Alchemist, Galactic Activation Facilitator, Ascension Coach, Akashic Guide, Quantum Hypnose Specialist of één van de andere functietitels waarbij je Oma waarschijnlijk vriendelijk zou knikken en daarna zou vragen wat je nou eigenlijk voor werk doet.
Ergens onderweg zijn we gaan geloven dat wanneer het werk diepgaand wordt, wij dus ook voortdurend diepzinnig moeten kijken. Dat Humor prima is bij het koffieapparaat. Tijdens de lunch. Na afloop van een ceremonie. Wanneer de cliënt alweer buiten staat. Of wanneer we met collega’s onder elkaar eindelijk even kunnen zeggen wat we écht dachten. Maar tijdens het werk? Ho eens even. Daar lopen we op spirituele eieren. Want stel dat iemand zich geraakt voelt. Stel dat iemand de grap verkeerd begrijpt. Stel dat het niet “afgestemd” is. Stel dat iemand iets van je vindt. En voor je het weet zitten we met z’n allen kaarsrecht tegenover elkaar, zorgvuldig aanwezig te wezen, terwijl niemand meer durft te zeggen dat de keizer eigenlijk gewoon een olifantenbroek aanheeft.
En dát vind ik interessant. Want wat nou als Humor niet iets is wat we na het serieuze werk weer mogen toelaten? Wat nou als Humor soms juist onderdeel van het serieuze werk is? Wat als een grap spanning kan laten zakken? Wat als iemand door even te lachen uit die innerlijke stand komt waarin hij denkt: ik word nu gecoacht, dus ik moet iets begrijpen, iets voelen, iets oplossen of op z’n minst heel bewust knikken? Wat als juist in die ontspanning ineens het kwartje valt dat tijdens de sessie nog ergens halverwege bleef hangen?
In dit Artikel wil ik daarom geen pleidooi houden voor meer dijenkletsers tijdens traumaverwerking, en ook niet beweren dat we voortaan iedere ceremonie met een moppenboek van de Bruna moeten openen. Ik wil iets anders onderzoeken.
Wanneer zijn we diepgang eigenlijk gaan verwarren met ernst?
En misschien nog belangrijker:
Wanneer zijn we onze Taak zo serieus gaan nemen, dat we onderweg de Mens kwijt zijn geraakt?
We hebben vooral heel goed naar elkaar gekeken
Ik denk niet dat iemand op een dag tijdens een volle maan heeft besloten: vanaf heden zal Spirituele Ontwikkeling bloedserieus zijn. Volgens mij is het veel simpeler gegaan. We hebben het van elkaar geleerd. We zijn allemaal ooit min of meer bleu ergens ingestapt, zagen om ons heen hoe anderen het deden en dachten: O, dus zo heurt het blijkbaar.
Belangrijke ceremonies. Diepe liederen. Bewuste bewegingen. Rituelen. Kaarsen. Klankschalen. Dingen opschrijven en daarna verbranden. Dingen begraven. Dingen loslaten. Dingen juist aankijken. Met je ogen dicht voelen wat er in je opkomt. Met je ogen open voelen wat er in je opkomt. En voor iemand denkt dat ik daar tegenaan schop: absoluut niet. Ik hou van Ritueel wanneer Ritueel klopt. Muziek kan iets raken waar duizend woorden niet bij komen. Stilte kan precies zijn wat een Mens nodig heeft. Een ceremonie kan een prachtige bedding geven aan iets waarvoor in het dagelijkse Leven nauwelijks ruimte bestaat.
Maar er gebeurt iets geks wanneer de vorm langzaam wordt aangezien voor de waarheid.
Dan gaan we elkaar kopiëren zonder dat we dat bewust doorhebben. Niet omdat we nep zijn, maar omdat mensen nu eenmaal naar mensen kijken. Zo leren we. Je ziet iemand een ruimte openen, hoort de woorden die daarbij gebruikt worden en neemt ze mee. Je ziet hoe iemand een ceremonie begeleidt en denkt: blijkbaar hoort het zo. Je ontmoet een Coach die langzaam praat, veel stiltes laat vallen en na iedere drie zinnen vraagt wat dat met je doet, en voor je het weet ga je zelf ook een halve octaaf lager spreken zodra er een cliënt binnenkomt.
Daar kan ik wel om lachen, want ik heb me mijn hele Leven al niet bijzonder veel aangetrokken van hoe ’t heurt. Waarom zou ik daar ineens mee beginnen zodra het over bewustzijn gaat?
Tegelijkertijd is volledig de andere kant opslaan natuurlijk net zo goed een kunstje. Alles grappig maken. Alles relativeren. Iedere emotie weggrappen voordat hij überhaupt de kans krijgt om te landen. Dat is geen vrijheid, dat is gewoon een andere rol om je achter te verschuilen. Volgens mij zit de uitnodiging daarom niet in méér ernst of méér Humor. De uitnodiging zit in iets veel spannenders: jouw eigen manier vinden. Een manier waarop je niet hoeft na te spelen hoe een Coach, Healer of Spiritueel Begeleider eruit zou moeten zien, maar waarop jij als Mens volledig kunt verschijnen in het werk dat je doet.
Eerst Mens. Dan Taak.
Dat is misschien wel de belangrijkste zin van dit hele Artikel.
Eerst Mens. Dan Taak.
Je bent niet je Coachpraktijk. Je bent niet je methode. Je bent niet je certificaat. Je bént geen Spaceholder, hoe prachtig goudkleurig het op je website ook staat. Je bent in eerste instantie een Mens die op een bepaald moment een bepaalde Taak op zich neemt.
En begrijp me goed, die Taak mag je ontzettend serieus nemen. Misschien móét je hem zelfs serieus nemen. Wanneer iemand zich kwetsbaar bij je opstelt, wanneer iemand jou toelaat in een proces waar schaamte, angst, rouw of oude pijn aanwezig is, dan vraagt dat iets van je. Aanwezigheid. Zorgvuldigheid. Vakmanschap. Grenzen. Verantwoordelijkheid. Dat gooi ik allemaal niet met een vrolijk hatsikidee het raam uit.
Maar zodra de Taak belangrijker wordt dan de Mens die hem uitvoert, ontstaat er iets vreemds. Dan gaan we ons gedragen naar de rol. En de ander gaat zich vervolgens óók gedragen naar die rol.
Want zodra jij denkt dat je tegenover de Coach zit, gebeurt er wat met je systeem. Ik word nu bekeken. Ik moet hier iets uithalen. Ik wil het goed doen. Misschien ziet hij iets wat ik zelf nog niet zie. Misschien moet ik iets voelen. Misschien klopt het helemaal niet wat hij zegt en moet ik dat bewijzen. Nog voordat er werkelijk iets gebeurt, heeft de interne examencommissie zich al achter een tafeltje opgesteld.
Dat geldt trouwens net zo goed voor de Coach zelf. Ook die kan tijdens een gesprek ongemerkt denken: ik moet nu iets toevoegen. Ik moet een inzicht hebben. Ik moet de juiste vraag stellen. Ik moet deze persoon verder brengen. En voor je het weet zitten er twee Mensen tegenover elkaar die allebei ontzettend hard hun best doen om het proces goed te laten verlopen.
Lekker ontspannen.
Spanning, ontspanning en het broodje-kroket-principe
En precies daar komt iets bij waar we volgens mij veel te weinig over praten: spanning en ontspanning.
Ontwikkeling roept bijna vanzelf spanning op. Dat is logisch. Je komt ergens om iets te onderzoeken wat blijkbaar nog niet vanzelf gaat. Misschien zit daar verdriet. Misschien verlangen. Misschien schaamte. Misschien de angst dat iemand iets bij jou gaat blootleggen waar je zelf al jaren handig omheen manoeuvreert. Er hoeft dus helemaal niets mis te zijn met die spanning. Ze kan zelfs een belangrijke ingang vormen.
Maar als het systeem alleen maar in die spanning blijft hangen, wordt ontvangen lastig.
Ik zie vaak dat wanneer ik een beetje dom loop te lullen en te ouwehoeren, er iets verandert. Mensen zakken wat achterover. De schouders dalen. De ademhaling verandert. Er hoeft even niets. Niemand hoeft op dat moment een betere versie van zichzelf te worden. En juist daar, in die ontspanning, ontstaat vaak ontvankelijkheid voor precies de lessen die daarvoor nog ergens tegen het pantser aanklopten.
Je kunt iemand tijdens een sessie iets belangrijks meegeven en een keurige reactie krijgen: “Ja, interessant. Daar ga ik eens op voelen.” Vervolgens zit diezelfde persoon drie kwartier later met een broodje kroket tijdens de lunch en zegt ineens: “Godverdomme, volgens mij had je daarstraks gewoon gelijk.”
Kijk.
Dáár viel hij.
Niet omdat het gesprek daarvoor niet werkte. Integendeel. Het zaadje was allang geplant. Maar blijkbaar moest het systeem eerst stoppen met proberen het zaadje te begrijpen voordat het kon kiemen.
Dat is wat Humor kan doen. Niet altijd, niet bij iedereen en niet op ieder moment. Maar Humor kan spanning onderbreken. Ze kan een kier maken in de ernst. Ze kan een Mens even uit de rol van degene die geholpen moet worden halen en terugbrengen naar iets veel gewoners: een Mens die lacht, ademt, voelt en ineens ruimte ervaart.
Misschien hoeft iemand namelijk helemaal niet de hele dag ontwikkeld te worden.
Soms wil je ook gewoon koffie.
De Spirituele Toiletjuffrouw
Een voorbeeld van gisteren vat voor mij eigenlijk het hele verhaal samen. Ik vroeg me af wat iemands Taak zou zijn tijdens een Congres dat ik aan het organiseren ben. Je zou inmiddels kunnen denken aan iets indrukwekkends. Ceremonial Space Guardian. Guardian of the Sacred Field. Chief Quantum Presence Officer. Je kunt het zo gek maken als je wilt.
Het antwoord dat binnenkwam was:
Toiletjuffrouw.
Ja, ik moest lachen.
En tegelijkertijd dacht ik: natuurlijk.
Niet Spaceholder. Niet Healer. Niet Spiritual Guide. Geen rol die je hoog hoeft te houden. Geen spiritueel gelul. Gewoon: Toiletjuffrouw.
En weet je wat ik vermoed? Dat daar straks misschien wel de mooiste aanrakingen in het Veld plaatsvinden. Niet op het Podium. Niet onder de spotlights. Niet terwijl iemand aangekondigd wordt met een functietitel waarvoor drie ademhalingen nodig zijn. Maar ergens bij de wc.
Want tegen een Coach op het Podium zeg je misschien: “Dank je wel, het raakte me.” Tegen de Toiletjuffrouw zeg je vijf minuten later: “Nou, ik vond dat stuk dus echt totale bullshit.”
En ineens begint het echte gesprek.
Of iemand zegt dat hij geraakt werd maar eigenlijk niet begrijpt waarom. Dat hij boos is. Dat hij zich schaamt. Dat hij thuis iets meemaakt. Dat hij zichzelf herkende in iets wat gezegd werd en daar helemaal niet blij mee is. Niet omdat die Toiletjuffrouw zo’n briljante interventietechniek toepast, maar omdat er geen rol tussen de twee Mensen in staat.
Daarom wil ik op zo’n Congres mensen ook niet onnodig allerlei functietitels geven. Natuurlijk moet duidelijk zijn wie waarvoor verantwoordelijk is. Maar als dat niet nodig is, hoef je wat mij betreft niet voortdurend te weten wie de Coach, Koning, Begeleider of Bewaker van het Kosmische Koffieapparaat is.
Ik verwacht iets veel fundamentelers.
Ik verwacht je Aanwezigheid.
En dat je Blijft.
Want dat verdient de Mens die tegenover je staat.
Humor is niet hetzelfde als iemand uitlachen
Nu hoor ik natuurlijk ook de andere kant. Want Humor kan kwetsen. Een grap kan volkomen verkeerd vallen. Humor kan gebruikt worden om iemand kleiner te maken, ongemak te vermijden of een machtspositie te verstevigen. En nee, trauma is niet grappig. Rouw is niet grappig. Misbruik is niet grappig. Iemands angst is geen podium voor jouw behoefte om de leukste van de groep te zijn.
Daarom ligt voor mij een belangrijk onderscheid bij één woord: uitlachen.
Je kunt met iemand lachen en je kunt iemand uitlachen. Dat verschil is vaak haarfijn en tegelijkertijd ontzettend duidelijk voelbaar. Het ene maakt ruimte, het andere haalt ruimte weg. Het ene zegt: we zitten hier samen in. Het andere zegt: kijk jou nou eens.
En ja, zelfs wanneer je de beste intenties hebt, kun je soms mis zitten. Misschien maak jij een grap waarvan je denkt dat hij precies klopt en voelt de ander zich geraakt. Dat kan gebeuren. Sterker nog, volgens mij hoort dat bij echte menselijke ontmoeting. Want als onze definitie van veiligheid wordt dat niemand ooit iets mag zeggen wat verkeerd kan landen, dan houden we uiteindelijk een ontzettend nette, zorgvuldig afgestemde en volledig levenloze bedoening over.
Dan lopen we dus op spirituele eieren.
Voor mij zit de volwassenheid niet in het voorkomen van iedere botsing, maar in wat we doen wanneer het botst. Kunnen we dan zeggen: “Hé, die kwam binnen.” Kan de ander antwoorden: “Shit, dat was niet mijn bedoeling.” Kunnen we nieuwsgierig worden naar wat er gebeurde zonder direct een dader en slachtoffer van elkaar te maken?
En misschien raakt een grap inderdaad iets wat gezien wil worden. Misschien ontdek je: waarom raakt dit mij eigenlijk zo? Is dit oud? Voelde ik me werkelijk belachelijk gemaakt? Zit hier schaamte? Daar kan een prachtig gesprek uit ontstaan. Maar ook daar geldt de middenweg. We hoeven niet iedere lullige grap achteraf heilig te verklaren omdat “het Veld dit kennelijk nodig had”. Soms was je gewoon onafgestemd. Soms zei je iets stoms. Dan mag je daar verantwoordelijkheid voor nemen.
Ook dát is Spirituele Ontwikkeling.
Serieus nemen is iets anders dan ernstig kijken
Volgens mij hebben we ergens twee begrippen aan elkaar geplakt die helemaal niet hetzelfde zijn: serieus en ernstig.
Je kunt iets ongelofelijk serieus nemen en er toch om lachen.
Je kunt een proces volledig erkennen zonder het zwaarder te maken dan het is. Je kunt iemand begeleiden bij iets heel pijnlijks en tegelijkertijd ruimte laten voor dat bizarre moment waarop die persoon ineens zelf iets ziet en in lachen uitbarst. Niet omdat het verdriet weg is. Niet omdat het trauma opeens een grap geworden is. Maar omdat de Mens groter blijkt te zijn dan alleen dat ene stuk pijn.
Misschien is Humor soms zelfs een vorm van herstel. Niet omdat Humor iets oplost, maar omdat er ineens weer méér bestaat dan het probleem. Een seconde daarvoor was er alleen spanning, verdriet of angst. En dan komt er een lach. Niet ertegenover, maar ernaast.
Dat vind ik wezenlijk.
Want als we werkelijk zeggen dat menselijke ontwikkeling gaat over heelheid, dan kunnen we toch moeilijk besluiten dat bepaalde delen van het Mens-zijn buiten de deur moeten blijven? Verdriet mag wel naar binnen. Angst ook. Woede, graag zelfs. Schaamte, kom erbij. Verlangen, pak een stoel.
Maar Humor?
Nee sorry, jij mag na afloop tijdens de borrel weer naar binnen.
Dat slaat toch nergens op?
Je Oma was waarschijnlijk een betere Spaceholder dan je denkt
Denk eens terug aan de mensen bij wie jij je werkelijk gezien hebt gevoeld. Niet professioneel gezien. Gewoon in je Leven.
Bij welke Oma kwam jij het liefst?
Waarschijnlijk niet per se bij de Oma die alle juiste woorden kende, iedere grens theoretisch kon uitleggen en jouw proces zorgvuldig kon spiegelen. Misschien kwam je het liefst bij die Oma die je plaagde. Die ondeugend keek wanneer je moeder even de kamer uit was. Die een opmerking maakte waarvan je dacht: Oma! Die jou soms met één zin volledig doorhad en daarna gewoon doorging met aardappels schillen.
En toch wist je verdomd goed: als het erop aankomt, staat zij er.
Waarom?
Omdat ze jou als Mens behandelde.
Geen project. Geen cliënt. Geen traumarespons met benen. Geen Ziel die nog drie frequentielagen moest opschuiven voordat je klaar was voor de Nieuwe Aarde.
Gewoon jij.
Misschien is dat uiteindelijk één van de grootste vormen van veiligheid: niet de garantie dat niets ooit schuurt, maar de ervaring dat je als volledig Mens welkom bent. Dat er gelachen mag worden én gehuild. Dat iemand je liefdevol op je nummer kan zetten én je vasthoudt als de grond onder je voeten wegvalt.
En misschien hoeven we daarvoor helemaal geen nieuwe methode te ontwikkelen.
Misschien moeten we juist af en toe een methode vergeten.
Humor als Universele Taal
Ik geloof oprecht dat Humor één van de meest Universele Talen is die we hebben. En ik bedoel niet dat iedereen dezelfde grap grappig vindt. Gelukkig niet. Dan kregen we wereldwijd iedere dag dezelfde slechte mop doorgestuurd en was de mensheid binnen drie weken uitgestorven.
Ik bedoel iets anders. Lachen kan in één seconde een afstand overbruggen waar woorden soms een uur over doen. Een gedeelde lach zegt: ik zie jou. Jij ziet mij. We hoeven hier heel even niets hoog te houden.
En als je met bewustzijn, coaching, therapie of Spirituele Ontwikkeling bezig bent, zou je dat vermogen toch juist willen koesteren?
Want ook degene die voor je zit en diep in een proces zit, blijft een volledig Mens. Niet alleen het gekwetste deel. Niet alleen het deel dat wil groeien. Niet alleen het Kindstuk, het trauma, de blokkade, het patroon of welke naam we er die week ook aan geven.
Daar zit ook iemand die van slechte grappen houdt.
Iemand die scheten laat.
Iemand die soms geen zin heeft om te groeien.
Iemand die op een diep Spiritueel Congres ineens vooral wil weten hoe laat de bitterballen komen.
En godzijdank maar.
Want wat komt er ná al die ontwikkeling?
Misschien is dat wel de vraag die we onszelf vaker mogen stellen.
We kunnen jaren werken aan bewustzijn. Aan patronen. Aan trauma. Aan onze Zielsmissie. Aan onze Voorouderlijn. Aan het Innerlijk Kind. Aan blokkades, frequenties, manifestaties en waarschijnlijk binnenkort ook aan de karmische belasting van ons Interdimensionale Quantumhamstertje.
Maar waarom eigenlijk?
Wat komt erna?
Het Leven toch?
Dat is het hele punt.
Persoonlijke Ontwikkeling is niet het eindstation. Coaching is niet het eindstation. Heling is niet het eindstation. Spirituele Ontwikkeling is niet het eindstation.
Je doet al die dingen hopelijk zodat je uiteindelijk vrijer kunt Leven.
En in dat Leven zitten niet alleen diepe inzichten, prachtige ceremonies en tranen die eindelijk gestroomd mogen worden. Daar zitten ook slechte woordgrappen. Buikpijn van het lachen. Een totaal ongepaste gedachte tijdens een heel serieus moment. Een vriendin die je precies op het juiste moment uit je eigen drama trekt. Een Oma die je voor gek verklaart. Een Gids die op de vraag naar iemands grote Taak doodleuk antwoordt: Toiletjuffrouw.
Dus nee, dit Artikel is geen oproep om alles licht op te vatten. Sommige dingen zijn zwaar. Sommige dingen verdienen stilte. Soms moet je helemaal niet grappig proberen te zijn. Soms is het meest afgestemde wat je kunt doen gewoon je mond houden en blijven zitten.
Maar misschien is dát juist afstemming.
Niet voortdurend ernstig zijn.
Niet voortdurend grappig zijn.
Maar aanwezig genoeg zijn om te voelen wat het moment vraagt.
En als daar ineens Humor binnenwandelt?
Doe dan alsjeblieft niet alsof hij geen uitnodiging heeft.
