Op mijn vijfendertigste kreeg ik een burn-out.
Toen heb ik gekozen om volop voor het leven te gaan.
Inmiddels ben ik twaalf jaar verder. Van de Rabobank naar een coaching business en opleidingscentrum. Meerdere boeken op mijn naam. Duizend sessies, tientallen jaarprogramma’s, leiderschapsweekenden en coachopleidingen verder. Zowel als facilitator als deelnemer.
Ik ben trots op wat ik heb opgebouwd. Op wat ik ben aangegaan en waar ik nu sta.
En tegelijkertijd voel ik op mijn zevenenveertigste steeds sterker: no time to waste.
De tijd van rustigaan ontdekken en freewheelen is voor mij al een tijdje voorbij. Ik voel wat ik te brengen heb. En ik voel ook waar ik mezelf nog inhoud.
Daar word ik ongeduldig van.
Bij mezelf. En ja, ook bij anderen.
In de afgelopen jaren heb ik veel mensen begeleid, gesproken en geobserveerd. De eerste die zijn volledige potentieel leeft, moet ik nog ontmoeten.
Ook ikzelf ben daar eerlijk gezegd nog niet.
Je kunt veel innerlijk werk hebben gedaan. Jezelf goed kennen. Bewustere keuzes maken dan ooit tevoren.
En ondertussen een afgezwakte versie naar buiten brengen van wat er werkelijk in je leeft.
Wat blijft er onderweg van je over?
Ik zie onze spirituele, mentale, emotionele en fysieke lagen als een trechter waar je essentie doorheen beweegt.
Wat er via je mond, je keuzes en je daden naar buiten komt, heeft die hele weg al afgelegd.
Onderweg gebeurt er nogal wat.
Dit is te scherp. Dat is te veel. Hier is de ander nog niet aan toe. Daar moet ik eerst nog iets in verwerken. Dit kan ik beter anders zeggen.
En tegen de tijd dat je jezelf uitspreekt, is een deel er alweer uit gefilterd.
Door je levenslessen en zelfonderzoek ben je je waarschijnlijk bewuster geworden van die lagen. Je hebt patronen doorbroken. Oude pijn aangekeken. Misschien stroomt het leven daardoor vandaag vrijer door je heen.
Maar onderweg kun je ook nieuwe overtuigingen hebben verzameld.
Positievere verhalen. Liefdevollere verklaringen. Spirituele waarheden die je houvast geven.
Ook die kunnen je expressie vervormen.
Ik hoef niets. Ik laat het ontstaan. Alles komt op het juiste moment. Als het de bedoeling is, gebeurt het wel.
Ja. En soms voel je allang wat je te doen hebt en doe je het gewoon niet.
Dat mag je ook weleens tegen jezelf zeggen.
Zonder er meteen weer een geruststellende verklaring omheen te bouwen.
Ik geloof in overgave. Mijn intuïtie is leidend in hoe ik leef en werk. Juist daarom wil ik blijven voelen wanneer ik werkelijk luister en wanneer ik mijn eigen levensvisie gebruik om een spannende keuze uit te stellen.
Want ook van spiritualiteit kun je een comfortabele schuilplaats maken.
Hoe bewust leven we eigenlijk?
Volledig bewust leven zou voor mij betekenen dat je essentie honderd procent vrij tot expressie komt. Zonder filters. Zonder vervorming.
Ik vraag me af of dat als mens überhaupt mogelijk is.
We leven in een lichaam. We ervaren ruimte en tijd. Onze mind probeert te begrijpen, te ordenen en overal een vorm aan te geven. Onze ervaringen en emoties kleuren onze waarneming.
Ook mijn beeld van een ziel die zich ontwikkelt en evolueert, blijft een beeld. Je zou kunnen spreken over een kleuterklas, een middelbare school of een universiteit. Ik herken die voorstelling uit boeken en uit mijn eigen innerlijke beleving.
Maar op basis waarvan zou ik kunnen vaststellen waar jij zit? Of waar ik zelf zit?
Ook dat oordeel ontstaat binnen mijn eigen begrensde waarneming.
Zodra ik denk precies te weten hoe het zit, heb ik zelf dus ook weer op te letten.
Misschien heb ik gewoon een volgende overtuiging gevonden waarin ik lekker kan gaan zitten.
Je kunt steeds bewuster worden. Steeds vrijer leven.
Maar of je daarmee je volledige potentieel leeft?
Ik vermoed van niet.
Dat betekent niet dat je niet goed genoeg bent. Je hoeft je bestaan niet te rechtvaardigen door voortdurend meer uit jezelf te halen.
Ik spreek vooral tegen jou als je voelt: er zit meer in mij dan er nu uitkomt.
Een verlangen dat blijft aankloppen. Iets wat geleefd wil worden en waar je steeds weer bij uitkomt, hoeveel andere dingen je ondertussen ook doet.
Hoe lang blijf je nog ontdekken?
Hier zit mijn ongeduld.
Ik spreek coaches, therapeuten en ondernemers met zoveel ervaring en talent. Mensen die echt iets te brengen hebben.
En dan blijft het bij een beetje proberen.
Hier een samenwerkinkje. Daar een laagdrempelig groepje. Nog eens iets ontwikkelen. Alles zelf willen doen. Een bedrijfje hebben is wel prima.
Ik vind veel mensen en hun daden slappe hap.
Ja, dat klinkt hard. Maar zo ervaar ik het soms. Zeker wanneer ik hoor wat iemand allemaal wil en vervolgens zie welke keuzes hij maakt.
Grote verlangens. Prachtige woorden. Maar zodra het iets vraagt, begint het gedraai.
Nog even voelen. Nog even iets aankijken. Nog even wachten.
En ik erger me er misschien nog wel het meest aan wanneer ik mezelf erop betrap. Wanneer ik zelf weer iets afzwak, een besluit vooruit schuif of genoegen neem met minder dan ik werkelijk te brengen heb.
Want ik voel het verschil. Ik weet wanneer ik ergens vol voor ga en wanneer ik mezelf met een goed verhaal laat wegkomen.
Soms zie ik veel amateurisme in het ondernemerschap. Spielerei. Wat op zichzelf ook ruimte mag hebben. Je moet kunnen spelen en ontdekken.
Maar wanneer wordt dat een dekmantel? Wanneer blijf je spelen om nog geen volwassen, professionele keuzes te hoeven maken?
Je spreekt over je missie. Over hoeveel je wilt betekenen. Over wat je allemaal voelt dat mogelijk is.
Maar zodra dat vraagt om een duidelijk besluit, om hulp in te schakelen, om ergens werkelijk voor te gaan staan, trek je je terug.
Daar kan ik me aan storen.
Omdat ik een verlangen hoor dat veel groter is dan de keuzes die iemand maakt.
Natuurlijk kan een klein bedrijf een voluit gedragen keuze zijn. Mijn ambitie is geen maatstaf voor iedereen.
En misschien projecteer ik. Misschien raakt de voorzichtigheid van een ander iets aan waar ik zelf klaar mee ben. Ik ken mijn neiging om te hard te gaan en mezelf voorbij te lopen.
Die heb ik serieus te nemen.
Maar ik wil daarmee niet meteen mijn hele waarneming weer onschadelijk maken.
Want kom op.
Soms weten we heel goed welke keuze er ligt en willen we de consequenties nog niet dragen.
Dan blijven we liever nog even onderzoeken. Nog even kijken of er een gemakkelijkere ingang komt.
En ondertussen gaat de tijd voorbij.
Waar wacht je op? Tot er meer rust is in de wereld?
Tot duidelijk is wat de economie gaat doen? Wat AI betekent voor ons werk? Welke onthullingen er nog komen? Waar we met zijn allen naartoe bewegen?
Hoeveel duidelijkheid heb je nodig voordat jij gaat leven wat je nu al voelt?
Je kunt denken dat je heel bewust afwacht, terwijl je jouw volgende stap afhankelijk hebt gemaakt van alles waar je geen invloed op hebt.
Hoeveel autoriteit heb je daarmee buiten jezelf gelegd?
Misschien herken je dit helemaal niet.
Je groeit toch? Je hebt succes. Je bent gelukkig. Je luistert naar je hart en volgt je intuïtie.
Dat geloof ik.
Maar hoeveel ruimte krijgt je intuïtie wanneer ze je ergens naartoe leidt waar je geen zekerheid hebt?
Wanneer je iets uit te spreken hebt waardoor iemand teleurgesteld raakt?
Wanneer je een keuze voelt waarvan je de gevolgen nog niet kunt overzien?
Blijf je dan luisteren? Of ga je onderhandelen met wat je eigenlijk al weet?
Je kunt veel vrijheid ervaren zolang je binnen de grenzen blijft van wat voor jou veilig genoeg voelt.
Pas wanneer je die grens raakt, ontdek je waar je jezelf nog inhoudt.
Een grotere sprong is niet automatisch een betere keuze. Een grote investering kan ook voortkomen uit bewijsdrang. En spanning bewijst op zichzelf niet dat iets klopt; sommige wezenlijke keuzes voelen juist rustig en helder.
Maar als iedere stap binnen jouw vertrouwde marges moet passen, mag je jezelf wel afvragen hoeveel je werkelijk beschikbaar stelt voor het leven waarnaar je verlangt.
Hoe aanwezig kun je blijven wanneer je het even niet weet?
Dit gaat ook over mij
Een aantal grote keuzes in mijn leven voelde zo spannend dat het bijna was alsof ik stierf.
Ik kon niet meer terug naar hoe het was. En ik wist nog niet hoe het zou worden.
Als ik nu kijk naar het bouwen aan de School voor Eigen Wijsheid, voel ik hoeveel daarin wil ontstaan.
En eerlijk? Ik houd mezelf soms nog kleiner dan ik ben.
Ik hoor het aan mijn woorden. Ik voel het in keuzes die ik uitstel. In hoe ik iets afzwak terwijl ik het veel krachtiger ervaar.
Dan houd ik alweer rekening met iemand die misschien gaat afhaken. Dan probeer ik iemand mee te nemen die helemaal niet mee wil. Dan haal ik de scherpte eruit omdat ik graag wil dat de ander mijn liefde blijft voelen.
Maar mijn liefde zit óók in die scherpte.
In mijn bereidheid om iets te zeggen wat schuurt. Om naast iemand te blijven staan wanneer het ongemakkelijk wordt. Om mezelf daarin ook te laten zien.
Mijn keuzes mogen groter. Mijn woorden eerlijker. Mijn aanwezigheid voller.
En ja, daar gaan mensen iets van vinden.
OK.
Ik wil niet bij iedere zin eerst langs alle mogelijke reacties van andere mensen.
Er wil iets leven. En ik ben er klaar mee om daar steeds een afgezwakte versie van naar buiten te brengen.
Je merkt het zodra je tegenover iemand zit
Als je alleen bent, weet je vaak heel goed wat je voelt.
Je hebt woorden. Je weet waar je voor staat. Je voelt de kracht van wat je wilt delen.
En dan kom je in een groep.
Iemand kijkt bedenkelijk. Iemand heeft een sterke mening. De sfeer verandert.
En jij verandert mee.
Je wordt stiller. Voorzichtiger. Begripvoller dan je eigenlijk bent.
Of je begint een heel verhaal vanuit je hoofd op te dreunen en denkt achteraf: wat stond ik nou te vertellen?
Wat je werkelijk wilde brengen, kwam nauwelijks aan bod.
Misschien gebeurt het andersom. Je voelt dat je jezelf kwijtraakt en gaat je standpunt zo hard verdedigen dat je niemand meer kunt horen.
Ook dat herken ik.
Dit zijn de momenten waarop je kunt ontdekken waar je expressie nog wordt ingeperkt.
- Kun je bij jezelf blijven wanneer iemand jouw waarheid niet begrijpt?
- Kun je luisteren naar de ander en tegelijkertijd blijven voelen wat voor jou waar is?
- Kun je geraakt worden zonder jezelf meteen te verlaten?
Daar wordt het concreet.
Je kunt zorgvuldig mensen om je heen verzamelen bij wie je je veilig voelt. Dat kan je veel brengen.
- Maar wie ben je tegenover iemand die jou totaal niet bevestigt?
- Hoeveel van jezelf blijft er dan beschikbaar?
- En welk beschermingsmasker heb je alweer opgezet voordat je het zelf in de gaten hebt?
“Ik red me wel”
Dat hoor ik regelmatig wanneer het over coaching of begeleiding gaat.
Ja. Dat zie ik.
Je redt je al jaren.
Maar jezelf redden is iets anders dan bereid zijn te onderzoeken hoeveel van jezelf je nog achterhoudt.
Ik zie soms hoeveel energie iemand besteedt aan aanpassen, verklaren, inslikken en volhouden.
Hoe hard iemand werkt om overeind te blijven binnen een leven dat allang te krap is geworden.
En hoeveel er vrijkomt wanneer die persoon zichzelf even minder in bedwang houdt.
Daar komt mijn gedrevenheid vandaan.
Ik wil mensen zien leven. Voelen, bouwen, creëren. Hun eigen woorden horen uitspreken, met hun hele lijf erbij.
Ik wil dat zelf ook.
Daarvoor hoef je niet eerst volledig geheeld te zijn. Je neemt jezelf mee, met alles wat er nog in je leeft.
Juist wanneer je gaat creëren, kom je tegen waar je jezelf tegenhoudt.
Dat gesprek dat je vermijdt. Die keuze die je blijft uitstellen. Die zin die je telkens uit je tekst haalt omdat hij te dichtbij komt.
Daar kun je vandaag iets mee.
Dit vraagt niet om nog harder werken, trekken of schreeuwen. Er wordt al zoveel geleverd op energiereserves.
Ik verlang naar de ruimte die ontstaat wanneer je minder energie kwijt bent aan het onderdrukken van wat er van nature door je heen wil bewegen.
Want dat frustreert me soms.
Al die levenskracht. Al dat talent. Al die eigenheid.
En dan genoegen nemen met wat ervan overblijft nadat alle bezwaren eroverheen zijn gegaan.
Ik heb al veel gedaan. Daar ben ik trots op.
En ik voel dat ik mezelf opnieuw serieuzer te nemen heb.
Ook als het leven al goed is.
Ook als ik overtuigend kan uitleggen waarom ik precies doe wat ik doe.
Ook als de volgende stap betekent dat ik opnieuw iets heb aan te gaan waarvan ik de uitkomst nog niet ken.
Welk potentieel laat jij nog onbenut door de meest vernuftige verhalen die je jezelf vertelt?
Voel jij ook: no time to waste?
Is de tijd van aanklooien voor jou voorbij? Voel je dat je ergens vol voor te gaan hebt?
Laten we connecten. Samen ontdekken wat de School voor Eigen Wijsheid voor jou kan betekenen. Voor jezelf, voor je leiderschap en voor je ondernemerschap.
Wij brengen dat samen. Jouw business staat niet los van wie jij bent. En wie jij bent, neem je mee in iedere keuze die je in je business maakt.
Dus daar kijken we naar. Met alles erop en eraan.
Je bent welkom als je voelt: ja, ik wil dit werkelijk aangaan. Ook als je het spannend vindt. Ook als je nog niet weet hoe.
Maar wel een hele ja. Geen halve.
Voel je die? Stuur me een persoonlijk bericht. Dan gaan we in gesprek.
Resoneert dit niet? Ook even goede vrienden. Toedeloe.
En voel je vooral de behoefte om hieronder uit te leggen waarom ik ongelijk heb, waarom het bij jou anders zit of waarom jouw uitstel toch echt iets anders is?
Je mag reageren. Maar ik ga die discussie niet aan en zal daar niet op antwoorden.
Ik wil mijn tijd en aandacht geven aan de mensen die dit voelen. Die zichzelf hierin herkennen en bereid zijn daar iets mee te doen.
Voel jij een volle ja? Laten we kennismaken →
Sander de Zwart
“𝐻𝑒𝑡 𝑁𝑖𝑒𝑢𝑤𝑒 𝑂𝑛𝑑𝑒𝑟𝑛𝑒𝑚𝑒𝑟𝑠𝑐ℎ𝑎𝑝 𝑏𝑒𝑔𝑖𝑛𝑡 𝑚𝑒𝑡 𝑑𝑒 𝑘𝑤𝑎𝑙𝑖𝑡𝑒𝑖𝑡 𝑣𝑎𝑛 𝑗𝑒 𝑎𝑎𝑛𝑤𝑒𝑧𝑖𝑔ℎ𝑒𝑖𝑑.” | Mentor voor ondernemers, leiders en coaches | Co-founder School voor Eigen Wijsheid.
