Sander, wie is jouw belangrijkste inspiratiebron?
Ik krijg die vraag weleens.
Ik zou dan kunnen zeggen: ikzelf…
Maar dat gaat waarschijnlijk al snel een eigen leven leiden. De een vindt het zelfingenomen. Een ander zal zeggen dat je jezelf en het vlees niet kunt vertrouwen. En weer iemand anders denkt misschien dat ik mezelf daarmee boven anderen plaats.
Dus enkel en alleen het antwoord ‘ikzelf’ vraagt wat toelichting.
Die stem die al mijn hele leven met me meereist
Er is veel dat me inspireert. Carl Jung, het christelijke geloof, het boeddhisme. Maar ook Darryl Anka, die Bashar channelt, of Christina von Dreien. Welke namen ik noem, hangt vaak af van het gesprek. Ik voel graag aan welke taal past en waar we elkaar kunnen ontmoeten.
Hier wil ik wat vollediger zijn.
Want met ‘ikzelf’ bedoel ik wie ik in essentie ben, onder al die maskers. Of die essentie iets individueels is of iets wat we God kunnen noemen, laat ik graag over aan ieders eigen interpretatie.
Zoals ik ernaar kijk, leeft er al mijn hele leven een pure, zuivere stem in mij. Een stem die vrij lijkt te staan van mijn denken, mijn emoties en mijn menselijke jasje.
Soms hoorde ik die heel duidelijk. Soms leek hij helemaal verdwenen. Maar zelfs in mijn donkerste momenten voelde ik ergens dat lichtpuntje. Die liefde. Iets in mij dat het vertrouwen blijkbaar nog niet had opgegeven.
Wat een geduld moet die stem soms met me hebben gehad.
Vooral wanneer ik worstelde en alles in mijn eentje probeerde op te lossen. Eigenwijs als ik was, ging ik gewoon door. Ik was zo opgegaan in mijn verhaal dat ik was gaan geloven dat ik alleen dat kleine ik-je in dat vleespak was.
En dan kwam er toch weer inkeer. Voelde ik de steun, de gedragenheid. Er kwam helderheid. Richting. Soms wist ik ineens weer heel goed wat me te doen stond.
Zo leerde ik verantwoordelijkheid te nemen voor de lagen die dat contact konden bedekken.
Innerlijk werk, adem, trance, hypnose, coaching, systemisch werk, healing, plantmedicijnen, meditatie. Verschillende manieren waarop ik mezelf heb onderzocht. Soms werd er iets doorvoeld, soms begreep ik eindelijk wat ik al jaren met me meedroeg.
Maar waarom bouwden die lagen zich steeds opnieuw op?
Opluchting kan je op het verkeerde been zetten
Gaandeweg zag ik hoeveel invloed ik daar zelf op heb. Door hoe ik denk, praat en handel. Door mijn verwachtingen en de betekenis die ik geef aan wat er gebeurt.
Maar iets doorzien betekent nog niet dat je anders gaat leven.
Je weet welk gesprek je uitstelt. Waar je jezelf kleiner houdt. Welk gedrag je uitput. En toch doe je het morgen misschien weer.
Het vertrouwde geeft bescherming. Je kent het. Een andere keuze kan juist oncomfortabel voelen. Er komt angst op, weerstand, twijfel. En voor je het weet heb je een verklaring gevonden die je van die stap ontslaat.
Het zal toch wel niet de bedoeling zijn.
Dit is blijkbaar niet het juiste moment.
Ik wacht wel tot de angst verdwenen is.
Zodra je besluit het niet te doen, zakt de spanning. Je hoeft dat gesprek niet te voeren. Je hoeft jezelf niet te laten zien.
Wat een opluchting.
En dan ligt de conclusie voor de hand: zie je wel, ik voel rust. Ik heb de juiste keuze gemaakt.
Terwijl die opluchting ook kan ontstaan doordat je precies datgene vermijdt waar je bang voor bent.
Als angst veel ruimte inneemt, klinkt die behoorlijk overtuigend. Hij kent mijn taal, mijn geschiedenis en mijn gevoeligheden. Hij kan zelfs heel spiritueel klinken. Voor ik het weet, noem ik mijn terughoudendheid zuivere intuïtie.
Daarom blijf ik onderzoeken: wat probeer ik te beschermen? Wat weet ik ergens al, maar vind ik moeilijk om te erkennen? Of is er juist een grens die ik serieus te nemen heb?
Ook ik heb iets aangezien voor innerlijk weten, om later te ontdekken hoeveel angst of bewijsdrang erin meesprak.
Als die wijsheid al in je zit, waarom dan begeleiding?
Je zou kunnen denken: als die eigen wijsheid al in mij aanwezig is, heb ik toch niemand anders nodig? Dan hoef ik daar alleen maar naar te luisteren.
Ja. Alleen: waar luister je op dat moment precies naar?
Voor je het weet, verwar je eigen wijsheid met je eigenwijsheid.
Zelfstandig verdergaan kan natuurlijk. Het vraagt wel dat je secuur leert waarnemen. Dat je opmerkt wanneer je een oud patroon beschermt. En dat je bereid bent je eigen uitleg te bevragen, ook wanneer die heel goed uitkomt.
Soms moet je behoorlijk vaak op je bek gaan voordat je doorhebt: o, dit gebeurt er dus.
Daarom kan het waardevol zijn om samen op te trekken. Met een coach, therapeut of mentor. In een groep of een relatie waarin je elkaar eerlijk spiegelt. Een ander vraagt soms door waar jij al tevreden was met je antwoord. En ineens voel je: hier zit nog iets.
Daar zit voor mij een belangrijk deel van mijn werk als mentor. Je leert onderscheiden, andere vragen stellen en handelen naar wat je ontdekt.
Want jezelf weer voelen kan een prachtige ervaring zijn. Je loopt vast, komt naar een sessie en ervaart weer ruimte. Je lichaam ontspant, er ontstaat helderheid.
O ja. Daar ben ik weer.
Vervolgens ga je naar huis. Je agenda gaat open, iemand wil iets van je, de onzekerheid keert terug. Wat doe je dan met wat je hebt gevoeld?
Welk gesprek vraagt aandacht? Welke afspraak heb je te maken? Wat vraagt verandering in hoe je werkt of leeft?
Als daarin niets verandert, kunnen dezelfde patronen het contact weer overstemmen. Je hebt iets wezenlijks ervaren. Nu mag het ook onderdeel worden van je dagelijkse leven.
Ook de mentor neemt zichzelf mee
Daarbij is ook een goede begeleider gewoon een mens. Met eigen ervaringen, overtuigingen en blinde vlekken. Die kan iets verkeerd inschatten of op een bepaalde dag minder scherp waarnemen.
Daarom blijft het jouw onderzoek.
Wat iemand aanreikt, mag je door je heen laten gaan. Wat raakt het? Herken je het in je leven?
Soms valt iets meteen op zijn plek. Soms klopt het voor jou niet. Soms heb je tijd nodig om te ontdekken waarom een opmerking weerstand oproept.
Ook daarin kun je je vergissen. Iets kan prettig resoneren omdat het bevestigt wat je graag gelooft. Iets anders kan schuren en later waardevol blijken.
Als je voortdurend beoordeelt of je leraar wel zuiver genoeg is, kan dat je aandacht van jezelf afhouden. Tegelijk mag je vragen stellen, tegenspreken en benoemen wat er tussen jullie gebeurt. Hoe iemand daarmee omgaat, geeft ook informatie.
Vertrouwen en zelf blijven waarnemen kunnen samengaan. Niemand is klaar met onderzoeken omdat hij toevallig de stoel van de mentor bekleedt.
Over die beloofde moeiteloosheid
Dit vraagt soms gewoon moeite.
‘Moeiteloosheid’ kan een merkwaardige verwachting oproepen. Alsof iets wat klopt vanzelf gemakkelijk zou gaan. Terwijl een eerlijk gesprek je kan laten zweten. Een gewoonte veranderen weerstand oproept. Verantwoordelijkheid nemen soms betekent dat je iets moet herstellen waar je liever aan voorbijging.
Zelf ben ik hier al een leven lang mee bezig. Dan verwacht ik ook niet dat je na één sessie alles blijvend veranderd hebt. Er kan veel opengaan. Vervolgens krijgt dat betekenis in hoe je ermee verder leeft.
Ook je ideeën over bewustzijn blijven onderzoek vragen.
Je kunt jezelf heel bewust vinden en steeds minder openstaan voor feedback. Over liefde spreken en ondertussen anderen beoordelen op hoe ver ze volgens jou zijn. Iedere kritische vraag verklaren vanuit het onbewustzijn van de ander.
Dan heeft je behoefte om gelijk te hebben misschien gewoon spirituele woorden gekregen.
Dat vind ik verraderlijk. Juist omdat je kunt geloven dat je eraan voorbij bent.
Daarom wil ik aanspreekbaar blijven. Kan ik erkennen dat ik iets verkeerd heb ingeschat? Luisteren wanneer iemand iets ziet wat ik zelf nog mis? Daar krijgt innerlijke wijsheid voor mij handen en voeten.
De kaart en het landschap
Mijn intentie is dat mijn innerlijke stem steeds meer op de bestuurdersstoel zit. Soms voelt het niet eens meer als een stem waarnaar ik luister. Dan lijkt het mijn eigen stem te zijn.
Geen ruimte meer tussen die wijsheid en degene die er expressie aan geeft.
Dat lukt niet altijd. Ook twijfel en onzekerheid vragen aandacht. Ook ik blijf leren.
En zo kom ik terug bij mijn inspiratiebronnen. Externe wijsheid geeft vaak prachtige woorden aan iets wat ik van binnen herken. Soms opent ze juist een perspectief dat ik nog niet zag.
Een boek, religie of methode kan veel zichtbaar maken. Maar ergens kan de kaart leidend worden en vergeten we het landschap te onderzoeken.
Dan discussiëren we over plaatsnamen, terwijl de ander naar de flora en fauna wijst.
Misschien kijken we naar verschillende aspecten van hetzelfde gebied. Misschien ontbreekt er iets op mijn kaart wat jij al lang hebt waargenomen.
Dan wil ik kunnen luisteren. Naar jou, naar wat dat in mij raakt en naar die stille wijsheid die al mijn hele leven met me meereist.
Benieuwd of je dit herkent.
