Je agenda zit vol. Je hebt duizend dingen aan je hoofd. En je houdt jezelf voor dat het straks allemaal rustiger wordt. Maar wat als dat straks nooit komt?
We zijn er met z’n allen behoorlijk goed in geworden. Ons leven managen. Agenda’s volproppen, prioriteiten stellen, problemen oplossen, efficiënt werken en ondertussen proberen alle ballen in de lucht te houden. We rennen van afspraak naar afspraak, beantwoorden tussendoor onze berichten en proberen ergens nog een beetje tijd voor onszelf vrij te maken.
En als iemand vraagt hoe het met ons gaat, antwoorden we: “Goed hoor, druk!”
Alsof druk zijn inmiddels een volkomen normale staat van leven is geworden.
Maar waar zijn we in godsnaam zo druk mee?
En misschien nog wel belangrijker: voor wie en waarvoor doen we het allemaal?
Straks wordt het rustiger. Echt waar.
Als dit project eenmaal is afgerond. Als de onderneming wat stabieler draait. Als de kinderen groter zijn. Als de financiën beter op orde zijn. Als die ene ingewikkelde situatie eindelijk achter de rug is.
Dan komt er ruimte. Dan gaan we genieten. Dan wordt het leven makkelijker.
Herkenbaar?
Ik ken die beweging maar al te goed. Ook ik kan volledig opgaan in mijn onderneming, in alles wat ik wil creëren en in de toekomst die ik voor me zie.
Maar er zit een behoorlijk venijnige illusie in dat hele verhaal.
Wat als die rustigere toekomst helemaal niet komt, omdat jij degene bent die de drukte voortdurend opnieuw creëert?
Want zodra het ene project klaar is, dient het volgende zich aan. Zodra er ruimte ontstaat, vullen we die weer op. En als er eindelijk eens niets hoeft, voelen we ons misschien zelfs ongemakkelijk.
We zijn zo gewend geraakt aan het managen van ons bestaan dat we nauwelijks nog doorhebben dat het een manier van leven is geworden.
En zolang je die innerlijke houding niet verandert, neem je haar gewoon mee naar de toekomst.
Ook wanneer je meer geld verdient. Ook wanneer je bedrijf groter is. Ook wanneer je agenda eindelijk wat leger lijkt.
Je neemt jezelf immers gewoon mee.
De dood heeft mij wakker geschud
Toen ik achttien was, verloor ik mijn nichtje. Ze was twintig.
Twintig jaar.
Een leeftijd waarop het leven nog maar net begonnen lijkt. Waarop je dromen hebt, plannen maakt en ervan uitgaat dat er nog een hele toekomst voor je ligt.
En ineens is die toekomst er niet meer.
Vorig jaar werd ik opnieuw keihard geconfronteerd met de kwetsbaarheid van het leven, toen mijn broer ernstig ziek bleek. Een periode van grote onzekerheid. Gelukkig gaat het inmiddels wonder boven wonder heel erg goed met hem.
Maar zulke ervaringen doen iets met je.
Ze trekken je met een enorme ruk uit de vanzelfsprekendheid waarmee we doorgaans leven.
Ineens blijkt die overvolle agenda toch niet zo belangrijk. Afspraken kunnen worden verzet. Werk kan wachten. Dingen die gisteren absoluut nog moesten, blijken vandaag nauwelijks relevant.
En wat overblijft, is eigenlijk heel eenvoudig.
De mensen van wie je houdt. Gezondheid. Liefde. Samenzijn. Genieten van wat er vandaag is.
Ik heb door de jaren heen steeds sterker gevoeld hoe kostbaar onze tijd is. En tegelijkertijd hoe gemakkelijk we die tijd vullen met dingen waarvan we ons nauwelijks nog afvragen of ze werkelijk belangrijk zijn.
Dat betekent niet dat ik iedere dag als een soort verlichte monnik door het leven wandel. Verre van zelfs. Ook ik kan mezelf verliezen in plannen, verantwoordelijkheden en alles wat ik nog wil realiseren.
Maar juist daarom zijn die ervaringen voor mij zo waardevol. Ze herinneren me steeds opnieuw aan wat er werkelijk toe doet.
En aan een vraag die me blijft bezighouden.
Waarom moeten we soms eerst geconfronteerd worden met de dood om te beseffen dat we leven?
Waar vul jij je leven eigenlijk mee?
We hebben allemaal vierentwintig uur per dag. Alleen zijn we die uren steeds voller gaan proppen.
Werk, verplichtingen, sociale media, berichten, verwachtingen, verantwoordelijkheden. Zelfs wanneer we even niets hoeven, grijpen we vaak automatisch naar onze telefoon.
En ondertussen vertellen we elkaar dat we geen tijd hebben.
Geen tijd om elkaar te ontmoeten. Geen tijd om eens rustig bij te praten. Geen tijd om iets nieuws te ontdekken. Geen tijd om stil te staan bij de vraag of we eigenlijk nog wel gelukkig zijn met het leven dat we leiden.
Maar hebben we werkelijk geen tijd? Of hebben we onze tijd inmiddels zo ingericht dat er nauwelijks nog ruimte overblijft voor het onverwachte?
Ik denk dat we die vraag veel vaker mogen stellen.
Want hoeveel van wat er in jouw agenda staat, wil je eigenlijk echt? Hoeveel doe je omdat je denkt dat het hoort? Omdat je niemand wilt teleurstellen? Omdat je jezelf moet bewijzen? Of omdat stilvallen misschien wel confronterender voelt dan gewoon lekker doorgaan?
En hoeveel van die zogenaamde verplichtingen zijn ooit ontstaan vanuit een bewuste keuze?
We zijn voortdurend bezig om ons leven efficiënter te organiseren. Maar misschien mogen we ons eerst eens afvragen of we überhaupt wel de juiste dingen aan het organiseren zijn.
Want wat heb je eraan om steeds efficiënter te worden in een leven dat je eigenlijk helemaal niet zo wilt leiden?
Zelfs van persoonlijke ontwikkeling maken we een project
En dit zie ik ook gebeuren in de wereld van coaching en persoonlijke ontwikkeling.
We zijn ontzettend druk geworden met onszelf. Met helen, groeien, patronen doorbreken, grenzen stellen, onze energie bewaken en steeds dichter bij onze essentie komen.
Prachtig werk. Ik heb er zelf een groot deel van mijn leven aan gewijd.
Maar ook daarin kunnen we onszelf behoorlijk voor de gek houden.
Dan moet er eerst nog een blokkade worden opgelost. Nog een overtuiging worden onderzocht. Nog een laag worden geheeld. En daarna kunnen we eindelijk vrijuit leven.
Ondertussen blijft het leven gewoon doorgaan.
En misschien is het tijd om onszelf eens af te vragen hoeveel van die voortdurende zelfontwikkeling inmiddels een nieuwe manier is geworden om het leven voor ons uit te schuiven.
Je hoeft niet eerst helemaal af te zijn om te kunnen genieten. Je hoeft niet iedere onzekerheid te hebben opgelost om je dromen te leven. En je hoeft al helemaal niet alles zelf te kunnen.
Sterker nog, misschien zijn we in onze zoektocht naar autonomie wel zo druk geworden met onze eigen behoeften, grenzen en persoonlijke ontwikkeling dat we steeds minder oog hebben voor elkaar.
Iedereen zijn eigen waarheid. Zijn eigen missie. Zijn eigen toko.
Terwijl er zoveel moois kan ontstaan wanneer we elkaar weer werkelijk toelaten, onze talenten samenbrengen en durven ontvangen wat een ander te bieden heeft.
We hoeven het leven niet allemaal in ons eentje uit te vogelen.
En voor de ondernemers onder ons…
Hoeveel ondernemers zijn ooit begonnen vanuit een diep verlangen naar vrijheid?
Vrijheid om je eigen keuzes te maken. Je talenten te benutten. Iets betekenisvols neer te zetten. Meer te genieten van het leven.
En hoeveel van die vrijheid is inmiddels weer ingeleverd aan de onderneming die je juist had opgericht om vrijer te kunnen leven?
Misschien ben je ondertussen wel je eigen strengste werkgever geworden.
Altijd bereikbaar. Altijd verantwoordelijk. Altijd bezig met de volgende stap. En altijd onderweg naar dat magische moment waarop alles eindelijk op orde is.
Ik geloof in ambitie. In creëren. In bouwen aan een gezond bedrijf. In dromen die werkelijkheid worden. Daar krijg ik zelf ook ontzettend veel energie van.
Maar ik geloof ook dat we onszelf onderweg behoorlijk voorbij kunnen lopen.
En precies hier raakt het onze visie van Het Nieuwe Ondernemerschap.
Want wat als we een onderneming bouwen die vandaag al onderdeel is van het leven dat we werkelijk willen leiden?
Waarin ruimte is voor plezier, liefde, samenwerking, creativiteit en gewoonweg mens zijn.
Waarin we onze dromen serieus nemen zonder ons huidige leven voortdurend op te offeren aan een betere toekomst.
Dat vraagt soms om andere keuzes. Om verantwoordelijkheden opnieuw te bekijken. Om afscheid te nemen van dingen die ooit belangrijk leken, maar inmiddels vooral energie kosten.
En misschien vraagt het vooral om de moed om eerlijk naar jezelf te kijken.
Stel dat vandaag je wake-upcall is
Ik gun niemand de ervaring om door een overlijden of ernstige ziekte wakker geschud te moeten worden.
Maar ik gun iedereen wel de helderheid die zo’n confrontatie kan brengen.
De helderheid om te beseffen dat je leven vandaag plaatsvindt. Terwijl je dit leest. Terwijl je plannen maakt. Terwijl je onderweg bent naar alles wat je nog wilt bereiken.
Misschien is het daarom helemaal geen gek idee om jezelf nu alvast de vragen te stellen die je anders misschien pas aan het einde van je leven stelt.
Heb ik werkelijk genoten? Heb ik mijn dromen geleefd? Heb ik voldoende tijd doorgebracht met de mensen van wie ik houd? Heb ik mezelf laten zien? Heb ik keuzes gemaakt die werkelijk bij me pasten?
Of ben ik vooral heel erg druk geweest?
Druk met voldoen aan verwachtingen. Met dingen op orde krijgen. Met alles onder controle houden. Met het voorbereiden van een toekomst waarin ik eindelijk zou kunnen gaan leven.
Ik weet één ding.
Ik wil straks niet terugkijken op een leven waarin ik ontzettend goed ben geworden in het organiseren ervan, maar ondertussen vergeten ben om er werkelijk van te genieten.
En daarom blijf ik mezelf die vraag stellen.
Waar ben ik eigenlijk zo druk mee? En is dat werkelijk hoe ik mijn kostbare tijd wil besteden?
Misschien is het tijd om jezelf die vraag ook eens te stellen.
Want je kunt blijven wachten tot het leven rustiger wordt.
Maar wat als het leven helemaal niet op jou wacht?
Mooie dag.
Sander de Zwart
“𝐻𝑒𝑡 𝑁𝑖𝑒𝑢𝑤𝑒 𝑂𝑛𝑑𝑒𝑟𝑛𝑒𝑚𝑒𝑟𝑠𝑐ℎ𝑎𝑝 𝑏𝑒𝑔𝑖𝑛𝑡 𝑚𝑒𝑡 𝑑𝑒 𝑘𝑤𝑎𝑙𝑖𝑡𝑒𝑖𝑡 𝑣𝑎𝑛 𝑗𝑒 𝑎𝑎𝑛𝑤𝑒𝑧𝑖𝑔ℎ𝑒𝑖𝑑.”
Mentor voor ondernemers, leiders en coaches | Co-founder School voor Eigen Wijsheid.
