Eerst het geld. Dan de groei?

Waar veel van onze bijna-klanten mee uitgedaagd worden, is geld.

Er is een verlangen. Ze voelen dat coaching of mentorship iets voor hen kan betekenen. Er zijn gesprekken geweest, ze herkennen zich in wat we doen. Soms voelen ze al een hele tijd dat er iets in beweging wil komen.

En dan komt het moment om de investering te doen.

Dat vraagt eenmalig of structureel een hogere uitgave dan ze gewend zijn. En hoewel die investering bedoeld is om bij te dragen aan hun groei als mens en als ondernemer, wordt begeleiding vaak toch gezien als iets extra’s. Iets wat kan als al het andere geregeld is.

Dus eerst nog een paar klanten. Eerst de omzet wat omhoog. Eerst zelf alles op de rit.

En daar wil ik eens met je naar kijken. Want soms zit daar precies de cirkel waarin je jezelf vasthoudt.

Hoeveel geld heb je nodig om je veilig te voelen?

In mijn carrière bij de Rabobank ben ik maar weinig mensen tegengekomen die echt vrij waren in hun relatie met geld.

En dat ging door alle inkomens en vermogens heen. Er kon behoorlijk wat geld zijn en toch onzekerheid. Dan was er genoeg om van te leven, genoeg voor onvoorziene uitgaven en vaak nog een heleboel meer. Maar ergens bleef het knagen.

Geld is voor veel mensen ook een middel om onzekerheid te compenseren.

Zien dat er ‘voldoende’ binnenkomt of dat de buffer op je spaarrekening ‘groot genoeg’ is, neemt dan een stukje onrust weg. Zolang de realiteit aan die norm voldoet, lijkt er weinig aan de hand. En hoe groter de financiële stroom of buffer, hoe beter. Tot die onder je grens dreigt te komen. Dan begint het weer. Die aanhalingstekens zet ik er bewust bij.

Want wat is voldoende? Wanneer is het groot genoeg?

Natuurlijk heb je te maken met een huur of hypotheek, een gezin, vaste lasten. Maar daarbovenop zit vaak nog een bedrag waarvan je ooit hebt bepaald: hieronder wil ik niet komen. Misschien heb je dat nooit letterlijk besloten. Je voelt het gewoon. Bij dat bedrag begint het ongemakkelijk te worden.

Maar hoe zit het dan met die onzekerheid?

Bestaat die niet zolang er genoeg op je rekening staat? Is die opgelost? Of gaat er gewoonweg geen aandacht naartoe, omdat de omstandigheden haar voorlopig geruststellen?

En wanneer je onder je norm dreigt te komen, wordt die onzekerheid dan groter? Of voel je meer van wat er eigenlijk al zat?

Ik wil daar geen absoluut antwoord op geven. Ik vind het wel vragen die je jezelf mag stellen.

Want als je nooit naar die grens kijkt, kan die ongemerkt behoorlijk invloed krijgen op je leven. Op wat je jezelf toestaat. Op wat je blijft uitstellen. Op de ruimte die je voelt om een andere keuze te maken.

En soms schuift die grens gewoon mee omhoog. Verdien je meer, heb je meer nodig om je veilig te voelen. Groeit je buffer, wordt dat nieuwe bedrag iets wat je vervolgens weer wilt beschermen.

Wanneer ben je dan vrij?

Wat mag jouw eigen ontwikkeling kosten?

Wat ik hierin ook zie, is hoe we collectief naar persoonlijke ontwikkeling kijken.

Er zijn uitgaven waar we nauwelijks over nadenken. Die horen erbij. En dan is er coaching, begeleiding, een opleiding die je zelf graag wilt doen. Daar komt al snel een andere afweging bij kijken.

Is dat nu nodig? Kan dat niet later? Kan iemand anders het betalen?

Bij therapie wordt vaak gekeken naar wat de zorgverzekeraar maximaal vergoedt. Daar wordt dan een traject op afgestemd. Bij coaching en opleiding kijken we naar de werkgever. Is er een budget? Staat het op het lijstje? Vindt mijn leidinggevende het belangrijk genoeg?

Ik vind dat ergens bijzonder.

Want wie bepaalt dan hoeveel ruimte jouw ontwikkeling krijgt?

Natuurlijk betaal je premie. Natuurlijk lever je arbeid aan je werkgever. En als er mogelijkheden zijn om daar gebruik van te maken, doe dat vooral.

Maar stel dat die vergoeding er niet is. Of je werkgever ziet het belang er niet van in.

Wat gebeurt er dan met iets waarvan jij voelt dat het belangrijk voor je is? Verdwijnt het dan weer op de lange baan?

Daar zit voor mij de vraag naar eigenaarschap.

Hoe serieus neem je wat je zelf voelt? Hoeveel initiatief neem je? En ben je ook bereid om te onderzoeken hoe je daar zelf ruimte voor kunt creëren?

Dat kan óók betekenen dat je zelf naar je werkgever stapt en een budget regelt. Het gaat me om de beweging die bij jou begint.

Jij voelt dat er iets nodig is. Wat doe je daarmee?

Het vrije opleidingsbudget

Ik weet nog goed dat er bij de Rabobank vrije opleidingsbudgetten kwamen. Geweldig vond ik dat.

Je mocht naar eigen behoefte iets kiezen waarin je je wilde ontwikkelen. Ook als het niet werkgerelateerd was. Een tekencursus, een opleiding tot sommelier. Iets wat je misschien al heel lang wilde, maar tot dan toe steeds had uitgesteld.

Misschien denk je: waarom zou een werkgever dat betalen? Wat heeft die eraan als iemand meer over wijn leert?

Ik kon die achterliggende gedachte wel voelen. Er komt ruimte voor iets waar je blij van wordt. Iets waar passie ligt. Je gaat iets doen waarin je misschien al jaren geremd bent geweest, al was het maar door je eigen gedachte dat het onzin was om daar geld aan uit te geven.

En opeens mag het. Je leert, je gaat uit je comfortzone, ontmoet andere mensen. Er gaat iets stromen. Je krijgt energie. En die energie neem je mee naar huis en naar je werk.

We doen soms alsof dat allemaal losse hokjes zijn. Maar de mens die op zondagavond met tegenzin naar de komende week kijkt, is dezelfde mens die op maandag achter zijn bureau zit.

En iemand die weer plezier krijgt in zijn leven, neemt dat ook mee.

Al kan die ontwikkeling natuurlijk ook betekenen dat iemand vragen gaat stellen bij zijn werk. Mondiger wordt. Ontdekt dat hij iets anders wil. Daar hebben werkgevers dan weer niet altijd evenveel zin in.

Maar goed. Als je ruimte geeft aan ontwikkeling, kun je moeilijk vooraf bepalen waar iemand precies uit mag komen.

Zelf ruimte maken

Terug naar geld. Ik ben voor een normverschuiving als het gaat om onze eigen ontwikkeling. Dat we het gewoner gaan vinden om daar zelf verantwoordelijkheid voor te nemen. En dat daar ook investeringsbereidheid bij hoort.

Dus dat je gaat kijken: hoe maak ik dit mogelijk?

Wat kan ik dragen? Wat kan ik organiseren? Welke mogelijkheden heb ik nog niet onderzocht? Waar geef ik nu mijn geld aan uit? En wat zegt dat over de prioriteit die ik aan mijn eigen groei geef?

Dat zijn volwassen vragen. Daar hoort óók bij dat je eerlijk naar je financiële situatie kijkt. Als een investering betekent dat je je vaste lasten niet meer kunt betalen, dan heb je iets anders te organiseren. Je hoeft jezelf niet financieel klem te zetten om te bewijzen dat je je ontwikkeling serieus neemt.

Maar ik zie ook mensen bij wie er wel ruimte is. Alleen raakt het gebruiken van die ruimte aan een grens. Een norm. Aan onzekerheid die voelbaar wordt zodra er een groter bedrag van de rekening gaat. Dan kan het heel waardevol zijn om daar eens bij te blijven.

Wat gebeurt er nu eigenlijk in mij? Wat vertel ik mezelf? En hoe waar is dat?

Door je overtuigingen te onderzoeken, krijg je meer invloed op die norm. En door je onzekerheden aandacht te geven, kan die norm ook minder bepalend worden. Dan ontstaat er ruimte om werkelijk te kiezen.

Eerst nog een paar klanten

En hier kom ik bij iets wat ik regelmatig zie. Iemand voelt al tijden een volgende stap. Er is een nieuw aanbod, een andere richting, een groter verlangen. Hij weet dat er meer in hem zit dan er nu naar buiten komt.

Tegelijkertijd voelt hij dat hij zichzelf ergens inhoudt. Hij blijft zoeken naar de juiste woorden. Blijft sleutelen aan zijn aanbod. Stelt het zichtbaar worden uit. Er is iets in hem wat nog onvoldoende gedragen wordt. Daar wil hij begeleiding bij.

Maar eerst moeten er nog een paar klanten komen.

En dan is mijn vraag: waarmee?

Waar verwacht je dat geld nu mee te verdienen?

Want soms verwacht je het geld te verdienen met precies datgene waarin je nog hebt te groeien. Je wilt dat nieuwe aanbod verkopen, terwijl je nog nauwelijks durft te gaan staan voor wat je daarin te brengen hebt. Je wilt een andere prijs vragen, terwijl je jezelf telkens weer terugtrekt zodra iemand twijfelt.

En vervolgens moet daar eerst geld uit komen, voordat je begeleiding kunt inschakelen bij wat je hierin tegenkomt.

Voel je de cirkel?

Je maakt de ruimte voor je ontwikkeling afhankelijk van het resultaat van die ontwikkeling. En ondertussen heb je al kwaliteiten. Ervaring. Iets wat je wél belichaamt. Iets waarmee je vandaag al van betekenis kunt zijn en geld kunt verdienen.

Alleen gaat je aandacht daar misschien nauwelijks nog naartoe. Je bent zo bezig met wat het moet worden, dat je uit het oog verliest wat er al is.

Wat je al belichaamt, kan de ontwikkeling dragen van wat nog wil groeien.

Dus misschien heb je uit een ander vaatje te tappen. Heb je iets te benutten wat voor jou zo vanzelfsprekend is geworden, dat je de waarde ervan niet meer ziet. Of vraagt het tijdelijk om werk waarvan je dacht dat je het inmiddels achter je had gelaten.

Dat kan ook eigenaarschap zijn. Zelf de draagkracht creëren voor de beweging die je wilt maken.

Wat is er al rijp waarmee je ruimte kunt maken voor wat nog wil rijpen?

Hoe lang is ‘eerst nog even’?

Ik bied zelf coaching en mentorship aan. Dus ja, ik heb er ook financieel belang bij wanneer iemand instapt. Dat besef ik. En juist daarom vind ik dat we dit gesprek eerlijk moeten kunnen voeren. Inclusief de mogelijkheid dat iemand na onderzoek zegt: dit past nu niet bij mij.

Ik wil wel dat je kijkt. Dat je nieuwsgierig wordt naar je eigen redeneringen. Zeker wanneer je al maanden of jaren hetzelfde tegen jezelf zegt.

Eerst alles op de rit. Eerst wat meer omzet. Eerst die ene klant. Eerst nog even zelf proberen.

Hoe lang al?

En wat verwacht je dat er verandert als je op dezelfde manier doorgaat?

Soms is wachten verstandig. Soms ben je ondertussen vooral heel goed geworden in het verklaren waarom het nog geen tijd is. Misschien begint het ermee dat je geld en onzekerheid eens naast elkaar durft te leggen.

Wat is je financiële situatie werkelijk? Wat heb je nodig om je verantwoordelijkheden te kunnen dragen? En welk deel van jouw ‘nodig hebben’ wordt bepaald door de onzekerheid die je liever niet voelt?

Daar eerlijk naar kijken kan best confronterend zijn. Je kunt ontdekken dat iets op dit moment financieel te veel van je vraagt. Je kunt ook ontdekken dat je meer mogelijkheden hebt dan je jezelf tot nu toe hebt toegestaan. En dat je al een hele tijd wacht op toestemming die je uiteindelijk zelf te geven hebt.

Voor mij zit daar die emotionele volwassenheid met geld. Je leert voelen wat er in je gebeurt, zonder iedere onrust meteen met een hoger saldo te hoeven beantwoorden. Je onderzoekt je overtuigingen en neemt verantwoordelijkheid voor de keuzes die daaruit voortkomen. Ook voor wat je laat liggen.

Dat is ook wat ik iemand gun die bij ons aanklopt. Dat je zelf helder krijgt wat je nodig hebt, wat je kunt dragen en waar je ruimte voor wilt maken. Zodat de keuze die je maakt ook werkelijk jouw keuze is.

Want je ontwikkeling is van jou. Jij leeft iedere dag met wat er in je borrelt, met wat je nog inhoudt en met de gevolgen van wat je blijft uitstellen. En je beschikt óók over kwaliteiten, ervaring en mogelijkheden waarmee je iets in beweging kunt brengen.

Wat je al belichaamt, kan dragen wat nog wil groeien. Misschien begint dé volgende stap dus bij het serieus nemen van wat er nu al is. En bij jouw bereidheid om daar iets mee te doen.