Ik moet iets bekennen. Ik ben niet eerlijk naar je geweest.
Al jaren stop ik bij tijd en wijlen mijn waarheid onder stoelen en banken. Niet omdat ik haar zelf niet aankan, maar omdat ik weet wat er kan gebeuren wanneer ik in één keer vertel wat jouw Ziel mij laat zien. Wanneer je voor me staat, zie ik vaak waar jouw ware Zielspad ligt. Ik zie wat je hier werkelijk komt brengen, waar je jezelf nog klein houdt en welke beweging al jarenlang op je wacht. En ja, ik zie meestal ook welke overtuigende verhalen je hebt bedacht om die beweging vooral niet te hoeven maken.
Daar kan ik niets aan doen. Het is één van mijn Talenten.
Eerlijk zijn naar mezelf betekent daarom dat ik dit Talent niet langer kleiner maak. Ik zie het. Ik kan het. En wanneer iets gezegd heeft te worden, heb ik het te benoemen. Niet om gelijk te krijgen. Niet om jouw leven voor je te bepalen. Niet omdat ik beter weet welke beslissing jij morgen moet nemen. Maar omdat ik niet langer bereid ben om te doen alsof ik niet zie wat ik zie.
Misschien heb ik je de afgelopen jaren niet beschermd tegen mijn waarheid. Misschien heb ik je beschermd tegen die van jezelf.
Wat zijn we poezelig naar elkaar geworden
Ik ben vaak genoeg teruggefloten. “Nico, je gaat te snel.” “Mensen kunnen dit nog niet dragen.” “Ze zijn er nog niet klaar voor.” “Je moet ze daar rustig naartoe begeleiden.”
En natuurlijk zit daar soms wijsheid in. Ieder mens heeft een eigen tempo. Je mag draagkracht ontwikkelen voor de missie, de verantwoordelijkheid en de grootsheid die bij jouw leven horen. Je hoeft niet vandaag je hele bestaan om te gooien omdat iemand iets in je ziet wat je zelf nog niet volledig kunt bevatten.
Maar wat als een groot deel van al die voorzichtigheid ook gewoon bullshit is?
Wat zijn we poezelig naar elkaar geworden, zeg. Niet normaal. We wegen ieder woord, verzachten iedere spiegel en verpakken iedere ongemakkelijke boodschap in zes lagen bubbeltjesplastic. We bouwen eerst een veilige ruimte, een landingsbaan, drie vangnetten en een nazorgtraject voordat iemand voorzichtig durft te zeggen wat allang midden in de kamer staat.
Alsof we allemaal van porselein zijn.
Alsof een mens nooit meer overeind komt wanneer iets pijn doet. Alsof tranen voorkomen moeten worden. Alsof omvallen bewijst dat een waarheid niet uitgesproken had mogen worden. Alsof weerstand automatisch betekent dat iemand te ver is gegaan.
Maar wat als pijn soms gewoon betekent dat iets waarachtigs wordt geraakt? Wat als tranen geen teken van schade zijn, maar van herkenning? Wat als omvallen soms nodig is omdat het bouwwerk dat je jarenlang overeind probeerde te houden, helemaal niet meer bij je past?
We zijn geen mietjes. We zijn krachtige wezens. We kunnen schrikken, huilen, boos worden en tijdelijk omkukelen wanneer een waarheid dwars door onze zorgvuldig opgebouwde verhalen heen breekt. En daarna kunnen we weer opstaan. Misschien wel eerlijker dan daarvoor.
Eerst de waarheid, daarna het dragen
We proberen mensen tegenwoordig vaak eerst klaar te maken voor een waarheid die nog steeds niemand hardop durft uit te spreken. We coachen, begeleiden, helen en bouwen aan zelfvertrouwen. We volgen opleidingen, doen programma’s, ontwikkelen draagkracht en nemen nog een maand om te voelen.
Maar hoe kun je leren dragen wat nog altijd onder stoelen en banken wordt gestopt?
Misschien heeft de waarheid eerst gewoon benoemd te worden. Misschien mag het eerst pijn doen. Misschien mag je eerst schrikken van iets wat je diep vanbinnen allang wist, maar nog nooit zo helder tegenover je hebt horen uitspreken. Pas daarna begint het werk van dragen, bewegen en creëren. Niet daarvoor.
We zijn heel goed geworden in voorbereiden. Maar bereiden we ons werkelijk voor op de beweging? Of gebruiken we voorbereiding als een eindeloze wachtruimte waarin nooit een trein vertrekt?
Een stagiair voor je Zielsmissie?
Vorige week las ik dat iemand een stagiair Marketing en Communicatie zocht.
Huh?
WTF gebeurt hier, dacht ik.
En ja, daar kan ik werkelijk verbolgen over raken. Je vertelt dat je een missie hebt. Dat je vanuit je Ziel wilt ondernemen. Dat je iets wezenlijks te brengen hebt. Dat je zichtbaar wilt worden met jouw werk en dat je meer mensen wilt bereiken. Vervolgens zoek je een stagiair om dat voor je te verwoorden.
Serieus?
Je wilt je Zielspad bewandelen en legt de verantwoordelijkheid voor de vertaling daarvan neer bij iemand die, hoe intelligent en getalenteerd diegene ook kan zijn, nog aan het begin van zijn of haar professionele ontwikkeling staat. Dan loop je wat mij betreft kneiterhard weg voor een verantwoordelijkheid die jij zelf hebt te dragen.
Jij bent toch de eigenaar?
Jij zegt toch dat je een visie hebt? Jij beweert toch dat er iets door jou heen de wereld in wil? Jij hebt toch de organisatie, het bedrijf of de beweging opgericht? Waarom verwacht je dan dat een stagiair wel even ontdekt wat jij werkelijk komt brengen, daar de juiste woorden aan geeft, je positionering aanscherpt, een contentstrategie ontwikkelt en vervolgens ook nog de juiste mensen bereikt?
Nee. Dat is geen strategische keuze. Dat is een comfortzone.
Een stagiair mag leren, meekijken, experimenteren, fouten maken en onder begeleiding ervaring opdoen. Een stagiair kan een waardevolle bijdrage leveren en misschien zelfs met briljante ideeën komen. Natuurlijk verdient een stagiair een kans.
Maar jouw leiderschap uitbesteden aan iemand die nog midden in het eigen leerproces zit, is iets totaal anders.
Laat jij je aan je hart opereren door een stagiair?
Wees eens eerlijk.
Waarschijnlijk niet. Wanneer je hart op het spel staat, wil je iemand met ervaring. Iemand die begrijpt wat er gebeurt wanneer het spannend wordt. Iemand die niet alleen weet hoe het instrument werkt, maar ook kan handelen wanneer er onverwacht iets misgaat.
Waarom behandelen we de marketing van ons levenswerk dan alsof het een verzameling losse taakjes is die we zo goedkoop mogelijk kunnen wegzetten?
Marketing is niet wat berichtjes plaatsen, wat hashtags verzamelen en een leuke Canva-template maken. Marketing is de stem van jouw organisatie. Het is de vertaling van jouw bestaansrecht. Het is de brug tussen wat jij diep vanbinnen weet en wat een ander moet kunnen zien, voelen en begrijpen.
Daar heb jij verantwoordelijkheid voor te nemen.
Misschien heb je helemaal geen stagiair nodig. Misschien heb je iemand nodig die je aankijkt en zegt: dit is wat jij werkelijk komt brengen, dit is waar jij jezelf kleiner maakt en dit is de positie die je hebt in te nemen.
Maar ja, dat kost meer. Niet alleen meer geld, maar vooral meer van jou.
Het kost je je excuses. Het kost je het veilige verhaal dat je nog niet klaar bent. Het kost je de mogelijkheid om marketing buiten jezelf te blijven plaatsen. Het kost je de comfortabele gedachte dat iemand anders verantwoordelijk is voor het feit dat jouw missie nog altijd niet helder zichtbaar is.
Dus zeg je: “Nee, een stagiair is precies wat wij nu nodig hebben. Dat voel ik heel sterk.”
En soms hoor ik dan alleen maar: blablabla.
Niet omdat er iets mis is met stagiairs. Maar omdat jij diep vanbinnen allang weet dat dit niet de weg is.
Hoeveel waarheid zit er in jouw ‘gevoel’?
Ik hoor mensen regelmatig vol overtuiging zeggen: “Nee, dit is echt mijn pad. Dat voel ik heel sterk.”
Maar is dat ook zo?
Of is het de route waarop je het minste risico loopt? De keuze waarbij je niets wezenlijks hoeft los te laten? Het verhaal waarmee je angst kunt blijven vermommen als intuïtie?
We kunnen daar ongelooflijk overtuigend in worden. We kunnen complete levens, bedrijven en spirituele identiteiten bouwen rondom het vermijden van wat we werkelijk te doen hebben. We noemen stilstand rust. We noemen angst een onderbuikgevoel. We noemen uitstel afstemming. We noemen aanpassing volwassenheid. We noemen de veilige tussenoplossing ons pad.
En ondertussen weten we het allang.
Op dit punt kunnen we natuurlijk een discussie beginnen over projectie, perspectief en de vraag of dé waarheid überhaupt bestaat. We kunnen het hebben over jouw waarheid, mijn waarheid en de vrijheid van ieder mens om een eigen werkelijkheid te creëren.
Prima.
Maar wat als die discussie vooral de volgende afslag is waarmee je wegbeweegt van wat er werkelijk wordt geraakt?
Je hoeft mij geen gelijk te geven. Je hoeft mijn waarneming niet onmiddellijk tot jouw waarheid te verklaren. Je hoeft niet te doen wat ik zeg en je hoeft mij over vijf jaar niet te bellen om te vertellen dat ik het toch goed had gezien.
Maar voel eens wat er in je gebeurt wanneer iets wordt uitgesproken.
Komt er boosheid? Verdriet? Weerstand? Een stortvloed aan argumenten? De onmiddellijke behoefte om de boodschapper onderuit te halen? Of komen er tranen, herkenning en misschien zelfs een bijna onaardse Rust, omdat je ineens voelt: iemand ziet mij werkelijk?
Dáár heb je te kijken.
Niet eerst naar de vraag wie er gelijk heeft, maar naar wat er in jou wordt geraakt.
Je kunt voelen wat waarheid is. Punt.
Oneerlijkheid heeft een prijs
Je kunt jarenlang om je Zielspad heen blijven lopen, maar niet zonder prijs.
Je betaalt met je Gezondheid, omdat jouw lichaam uiteindelijk gaat dragen wat jij weigert te erkennen. Je betaalt met je Zielsrust, omdat er diep vanbinnen altijd iets blijft schuren, ook wanneer je aan de buitenkant een uitstekend leven hebt opgebouwd.
En uiteindelijk betaal je misschien wel met je Eerlijkheid.
Iedere keer dat je niet wilt erkennen wat je werkelijk voelt, heb je een nieuw verhaal nodig om je stilstand te verklaren. Nog een reden. Nog een excuus. Nog een overtuigende uitleg waarom je nu werkelijk niet kunt bewegen. Totdat je zo ver van jezelf verwijderd bent geraakt dat je je eigen leugens waarheid bent gaan noemen.
Hoeveel argumenten heb jij inmiddels nodig om je huidige leven aan jezelf te blijven verkopen?
Hoe vaak zeg jij dat iets jouw pad is, terwijl je diep vanbinnen voelt dat het vooral de plek is waar je niets hoeft te riskeren?
En hoeveel van je Gezondheid, Zielsrust en Eerlijkheid ben je bereid daarvoor te blijven betalen?
Radicaal eerlijk, gevolgd door woord en daad
Ik kies er vanaf nu voor om radicaal eerlijk te zijn. Eerst in de energie, daarna in woord en daad.
Dat betekent niet dat ik iedere ongefilterde gedachte bij iemand over de schutting gooi. Het betekent niet dat ik mensen wil vernederen, omverblazen of dwingen mijn waarneming te accepteren. Radicaliteit zonder verantwoordelijkheid is geen eerlijkheid. Het is gewoon lompheid.
Radicaal eerlijk zijn betekent voor mij dat ik benoem wat gezegd heeft te worden, zonder de waarheid kleiner te maken en zonder jou kleiner te maken.
Daarna blijf ik aanwezig.
Ik wijs je op wat ik zie en loop niet weg wanneer het ongemakkelijk wordt. Ik blijf bij de tranen, de ontkenning, de woede, het schrikken en de stilte. Ik hoef je niet te overtuigen, te redden of over jouw pad te duwen. Maar ik ga ook niet langer doen alsof de olifant niet midden in de kamer staat.
Mijn verantwoordelijkheid is om te benoemen wat ik zie. Jouw verantwoordelijkheid is om eerlijk te voelen wat het in jou raakt.
En jij dan?
Voor iedereen die dit opiniestuk instemmend leest en onmiddellijk aan drie andere mensen denkt: ook jij.
Je kunt dit artikel doorsturen naar je collega, je partner, je compagnon of die ondernemer die al jaren om zijn eigen grootsheid heen draait. Je kunt hartstochtelijk toejuichen dat mensen eindelijk eens eerlijk naar zichzelf moeten worden.
Maar waar ben jij nog niet eerlijk naar jezelf?
Waar vertel jij jezelf dat iets jouw pad is, terwijl het vooral de veilige route is? Waar heb jij een prachtig verhaal om je stilstand heen gebouwd? Waar kies jij voor een stagiair, terwijl je weet dat er volwassen leiderschap nodig is? Waar besteed jij jouw verantwoordelijkheid uit? En waar wacht jij nog steeds totdat iemand anders benoemt wat jij allang weet?
Begin vandaag maar eens met eerlijk zijn naar jezelf. Niet morgen, nadat je meer draagkracht hebt ontwikkeld. Niet wanneer de omstandigheden perfect zijn. Niet wanneer je precies weet hoe de hele route eruitziet.
Vandaag.
Erken wat je werkelijk voelt. Erken wat je allang weet. En voel daarna welke actie aan die waarheid gekoppeld heeft te worden.
Toon eens je ballen.
Je bent hier niet voor niets gekomen. Niet om vanaf de zijlijn toe te kijken hoe jouw leven aan je voorbijtrekt.
Maar gewoon op de hoofdpagina.
