De School voor Eigen Wijsheid is bijna drie jaar oud.
En als één levensjaar van een bedrijf ongeveer zeven mensenjaren zou zijn, dan wordt onze School binnenkort 21. Ergens vind ik dat een hilarische gedachte. En tegelijkertijd klopt hij verrassend goed met hoe ik de afgelopen jaren heb ervaren.
Toen de School net geboren was, was hij vooral schattig. Nieuw. Iedereen wilde op kraamvisite komen. Onze eerste ontdekkingsdag kreeg massaal aandacht en er was veel nieuwsgierigheid naar wat we aan het creëren waren.
Daarna begon de kindertijd. We gingen spelen, ontdekken, programma’s bouwen. Mensen kwamen met ons meespelen. We faciliteerden een aantal grote groepstrajecten, reisden samen met een aantal fijne ‘studenten’ naar Tenerife en onderzochten vooral wat er allemaal mogelijk was.
En toen kwam de puberteit.
Die was een stuk minder overzichtelijk. 😂
Misschien moet ieder bedrijf een keer door de puberteit
Zoals dat volgens mij bij veel adolescenten gebeurt, kwamen er ineens grotere vragen.
Wie ben ik eigenlijk? Waar hoor ik bij? Waar zet ik me tegen af? Wat is werkelijk van mij? Wat heb ik misschien van anderen overgenomen?
En uiteindelijk misschien wel de meest existentiële:
Waarom ben ik er eigenlijk?
Misschien is dat adolescentieproces wel iets waar ieder bedrijf op zijn eigen manier doorheen gaat. Niet noodzakelijk in dezelfde snelheid of precies dezelfde volgorde. Misschien geldt het zelfs voor vrijwel ieder menselijk ontwikkelingsproces. We doorlopen steeds opnieuw fases waarin iets geboren wordt, gaat spelen, vorm krijgt, zich losmaakt en uiteindelijk op eigen benen probeert te staan.
De puberteit is daarin misschien wel één van de ingewikkeldste fases. Het oude past niet meer helemaal en het nieuwe is nog niet volledig gevormd. Je zoekt, probeert, zet je af, komt ergens op terug en ontdekt gaandeweg wat werkelijk van jou is.
En voor je het weet interpreteer je die verwarring als falen.
Je denkt dat je iets verkeerd doet. Dat het niet stroomt. Dat je positionering niet klopt. Dat je iets nieuws nodig hebt. Dus begin je opnieuw.
Een nieuw concept. Een nieuwe positionering. Nieuw aanbod. Misschien zelfs een nieuw bedrijf.
En ja hoor, daar is die heerlijke energie weer. Alles is nieuw. Alles ligt open. Er zijn nog nauwelijks verwachtingen en beperkingen.
Een nieuwe baby. Iedereen weer op kraamvisite. 😄
Tot je uiteindelijk opnieuw op het punt komt waar de diepere identiteitsvragen beginnen.
Misschien vraagt volwassen worden soms wel dat je niet opnieuw begint wanneer je het even niet weet. Dat je blijft, kijkt, onderzoekt en verdraagt dat het antwoord er nog niet is.
En precies daar heeft onze School volgens mij een tijdje gestaan.
Een nogal ongemakkelijke vraag voor een School voor Eigen Wijsheid
Want als je jezelf School voor Eigen Wijsheid noemt, heb je op een gegeven moment wel iets uit te leggen.
- Als wij werkelijk geloven dat de wijsheid al in ieder mens aanwezig is, waarom zou iemand dan überhaupt bij ons naar binnen stappen?
- Als alle antwoorden al in jezelf zitten, waarom zou je dan ooit nog naar een coach gaan?
- Waarom een training volgen? Waarom naar een retraite, cirkel of meditatie gaan? Waarom duizenden euro’s betalen om door iemand begeleid te worden als datgene waar je naar zoekt uit jezelf komt?
Dat raakt nogal aan je bestaansrecht als School. En misschien hebben we de afgelopen jaren nodig gehad om daar zelf een volwassen antwoord op te vinden. Want dat wat in jou aanwezig is, betekent nog niet dat je er altijd toegang toe hebt.
Je dagelijkse werkelijkheid is behoorlijk overtuigend
Je dagelijkse leven is ontzettend krachtig in het bevestigen van de werkelijkheid die je al kent. Je werk, je gezin, je telefoon, je agenda, je rollen, verantwoordelijkheden, patronen en de mensen met wie je dagelijks omgaat.
Voor je het weet doe je vandaag grotendeels wat je gisteren ook deed. Je denkt dezelfde gedachten, reageert vanuit dezelfde automatismen en beweegt binnen de grenzen van een werkelijkheid die inmiddels zo vertrouwd is geworden dat je nauwelijks meer ziet dat het ook anders kan.
En een deel van wat er werkelijk in je leeft, blijft ondertussen keurig achter slot en grendel. Je kracht is daarmee niet verdwenen. Je levensenergie ook niet. Je wijsheid is niet ineens weg omdat je er even niet bij kunt. Je hebt alleen een werkelijkheid gecreëerd waarin bepaalde delen van jezelf voortdurend worden aangesproken en andere delen nauwelijks aan bod komen.
Daarom zoeken mensen al eeuwenlang bijzondere omgevingen op. Een kerk. Een klooster. Een ceremonie. Een training. Een retraite. Een coach. Een cirkel. Een meditatiecentrum. Een Tony Robbins-event.
Niet noodzakelijk omdat daar iemand rondloopt die jou iets kan geven wat jij zelf niet hebt.
The permission slip
Zo’n omgeving kan een permission slip zijn.
Een toestemming aan jezelf om even losser te komen van de werkelijkheid waarin je jezelf iedere dag opnieuw bevestigt. Om je open te stellen. Ruimer te kijken. Dieper te voelen. Iets vrij te laten komen wat je in het dagelijks leven gewend bent te onderdrukken.
We denken soms dat de kracht van zo’n ervaring van buitenaf komt. Tony Robbins staat voor een zaal en duizenden mensen komen volledig in beweging. De energie knalt door de ruimte en je gaat naar huis met het gevoel opnieuw tot leven te zijn gekomen.
En natuurlijk heeft degene op het podium invloed. De muziek heeft invloed. De groep heeft invloed. De hele setting heeft invloed.
Maar misschien is het belangrijkste wat daar vrijkomt helemaal niet van Tony.
Het is jouw levensenergie.
De setting heeft iets in jou toestemming gegeven om even niet meer op de rem te staan. En dat betekent ook niet dat je voortaan maar thuis moet blijven omdat de kracht blijkbaar toch uit jezelf komt.
Want thuis stop je hem misschien gewoon weer terug in zijn kooitje. 😂
Dat is geen bewijs dat je zwak bent of dat die omgeving je afhankelijk heeft gemaakt. Zolang je nog geen manieren hebt gevonden om op eigen kracht toegang te krijgen tot wat er in jou aanwezig is, kan het ongelooflijk waardevol zijn om bewust omgevingen op te zoeken waarin je daartoe wordt uitgenodigd.
Als een leerschool. Of misschien wel een soort tovenaarsschool.
Eigen Wijsheid kan ook gewoon eigenwijsheid worden
Want zodra er iets vrijkomt, begint het echte werk pas.
Niet alles wat je sterk voelt is automatisch je intuïtie. Niet ieder verlangen komt vanuit je essentie. En niet iedere innerlijke JA is automatisch een boodschap van je ziel.
Dat onderscheid is soms verrekte ingewikkeld.
Je kunt keihard werken aan het bouwen van een succesvol bedrijf omdat je voelt dat dit jouw zielsmissie is, terwijl er misschien al maanden iets in jou probeert duidelijk te maken dat een andere beweging gevraagd wordt.
En soms is het precies andersom.
Het uitblijven van resultaten hoeft helemaal geen teken te zijn dat je moet stoppen. Misschien hoort het vallen en opstaan bij de ontwikkeling. Misschien heb je iets te leren, te veranderen of verder te verfijnen. Misschien vraagt het leven juist dat je blijft staan en niet bij de eerste tegenwind concludeert dat het universum blijkbaar andere plannen met je heeft.
Het hoofd weet het soms gewoon niet. En je gevoel eerlijk gezegd ook niet altijd.
Iets kan intuïtief ontzettend sterk aanwezig zijn, terwijl de betekenis die je eraan geeft ondertussen wordt ingekleurd door oude overtuigingen, angsten, behoeften, verlangens of conditionering.
Eigen Wijsheid vraagt daarom volgens mij meer dan simpelweg doen wat goed voelt.
Het vraagt dat je ermee leert werken. Dat je leert onderscheiden. Dat je oefent, fouten maakt, opnieuw kijkt en soms ook een tijdje kunt verdragen dat je het gewoon even niet weet.
Waar kom je dan mee naar onze School?
Dat kan over jezelf gaan. Over je aanwezigheid, patronen, lichaamsbewustzijn, relaties, levensvragen of het steeds verfijnder leren onderscheiden van conditionering en essentie.
Bij een ander zit het in leiderschap:
Hoe blijf ik werkelijk aanwezig wanneer er iets van mij gevraagd wordt?
Bij een ondernemer in zijn bedrijf:
Klopt wat ik aan het bouwen ben nog met wie ik inmiddels geworden ben?
Bij je merk:
Laat wat ik naar buiten breng werkelijk zien wat er vanbinnen aanwezig is?
Bij marketing:
Hoe breng ik dat naar buiten zonder mezelf onderweg kwijt te raken?
En bij een coach of begeleider:
Hoe zorg ik ervoor dat mijn eigen blinde vlekken, aannames, behoeften en projecties zo min mogelijk tussen mij en degene die ik begeleid komen te staan?
Het lijken totaal verschillende vraagstukken. De één komt binnen met zijn bedrijf, de ander met zichzelf. Weer een ander met zijn leiderschap, zijn merk of de kwaliteit van zijn begeleiderschap.
Toch ligt er steeds een vergelijkbare beweging onder.
Wat is werkelijk van mij? Wat houdt het nog tegen? En hoe leer ik ermee werken in het echte leven?
Sommige ingangen zie je pas wanneer je ervoor staat
De plek op de afbeelding hierboven zul je trouwens niet vinden wanneer je door de Schoorlse Duinen wandelt.
Hij bestaat niet.
En ergens vind ik dat steeds passender worden.
Want misschien is de School voor Eigen Wijsheid uiteindelijk helemaal geen gebouw waar je naartoe kunt navigeren. Natuurlijk kunnen we samenkomen op een fysieke plek, maar de School ontstaat uiteindelijk in de omgeving die we met elkaar creëren.
En sommige omgevingen, mensen, boeken, gesprekken en inzichten worden pas zichtbaar wanneer je eraan toe bent ze te herkennen.
Dat betekent niet dat ze alleen toegankelijk zijn voor een select gezelschap. Je hoeft ook geen bepaald spiritueel level te hebben bereikt voordat ergens een geheime deur voor je opengaat.
Soms kun je jarenlang langs een ingang lopen zonder hem als ingang te herkennen. Totdat er iets verandert. In je leven. In je verlangen. In wat niet meer werkt. In de vragen die je jezelf stelt. In je bereidheid om werkelijk te kijken.
Je leest een boek waar je tien jaar geleden niets mee kon en ineens begrijp je iedere bladzijde. Iemand zegt iets wat je al twintig keer eerder hebt gehoord en deze keer komt het binnen. Je ontmoet iemand opnieuw en ontdekt iets wat je tijdens de eerste ontmoeting helemaal niet kon zien.
Het juiste momentum kun je niet volledig afdwingen. En dat maakt je niet hulpeloos.
Je kunt je patronen onderzoeken, je angsten aankijken, je overtuigingen bevragen, je lichaam leren verstaan, nieuwe omgevingen betreden, andere mensen ontmoeten, je laten spiegelen, oefenen, vallen, opstaan en verantwoordelijkheid nemen voor wat jij zelf in beweging kunt brengen.
Je kunt alleen niet commanderen wanneer iets werkelijk landt.
Misschien kun je de deur niet afdwingen. Je kunt wel steeds meer ruimte creëren om hem te herkennen wanneer hij voor je staat.
Misschien zijn we gewoon Zweinstein
Hoe langer ik daarover nadenk, hoe beter ik die vergelijking eigenlijk vind. Harry Potter ging naar Zweinstein omdat hij al toverkracht had. Hij moest alleen nog ontdekken wat hij in huis had. Leren hoe zijn kracht werkte. Oefenen. Fouten maken. Onderscheid leren maken. Zijn kracht leren richten en uiteindelijk verantwoordelijkheid leren dragen voor wat hij ermee deed.
De magie kwam niet van Zweinstein.
Zweinstein bood hem een omgeving waarin hij ermee kon leren werken.
Misschien is dat wel de volwassen vorm van de School voor Eigen Wijsheid.
Na bijna drie jaar begint de School te begrijpen waarom hij bestaat.
We creëren een omgeving waarin je steeds verder kunt ontdekken wat er in jou aanwezig is. Waar je kunt onderzoeken wat werkelijk van jou is en wat je onderweg bent gaan geloven. Waar ruimte is om te oefenen met je kracht, wijsheid, intuïtie, leiderschap, creativiteit en levensenergie.
En vooral om daar steeds vertrouwder mee te raken.
Zodat wat tijdens een retraite, een gesprek, een training, een wandeling door de duinen of een dag met andere mensen ineens zo helder voelbaar wordt, steeds gewoner wordt in je dagelijkse leven.
In je bedrijf. In je relaties. In je leiderschap. In je werk. In je gezin. Op een doodgewone dinsdagochtend waarop niemand aanwezig is om je eraan te herinneren.
Misschien is dát uiteindelijk waar we voor oefenen. Dat je steeds gemakkelijker bij jezelf kunt blijven en kunt werken met wat allang in jou aanwezig is. En ja, soms is het fijn om daarvoor even terug te keren naar Zweinstein. 😄
De magie neem je daarna gewoon weer mee naar huis.
