Misschien is dit wel de vraag die onder vrijwel alles ligt.
- Onder leiderschap
- Onder ondernemerschap
- Onder persoonlijke ontwikkeling
- Onder geloof
- Onder relaties
Wie is eigenlijk de eigenaar van jouw leven?
Het lijkt een eenvoudige vraag. Tot je ontdekt hoe vaak we die verantwoordelijkheid ongemerkt uit handen geven.
Aan systemen. Aan omstandigheden. Aan onze partner. Aan onze werkgever. Aan een coach. Aan een boek. Aan een geloof. Aan onze overtuigingen. Aan onze angsten.
Of simpelweg aan de verwachting dat iemand anders ons zal vertellen wat de juiste volgende stap is.
De werknemer die wacht
Jaren geleden viel me iets op binnen organisaties.
Sommige medewerkers wachten bijna een volledig jaar op hun beoordelingsgesprek om te horen hoe ze functioneren. En wanneer er dan feedback komt, voelt dat soms als een verrassing. Soms zelfs als onrecht.
- “Waarom hoor ik dit nu pas?”
- “Waarom is dit nooit eerder gezegd?”
- “Waarom wist ik dit niet?”
Op zichzelf begrijpelijke reacties. Maar zelden wordt de vraag gesteld:
- Waarom heb ik het zelf niet eerder opgehaald?
- Waarom heb ik niet tussentijds gevraagd hoe het gaat?
- Waarom heb ik niet onderzocht waar ik sta?
- Waarom wachtte ik op een beoordeling om te ontdekken hoe ik functioneer?
Daar ontstaat iets interessants. Want op papier ben je misschien werknemer. Maar in werkelijkheid ben jij de eigenaar van jouw functie.
Niet van het bedrijf. Niet van de visie. Niet van de koers. Maar wel van jouw rol daarin. En zodra je dat werkelijk gaat voelen, verandert er iets.
Dan wacht je niet meer af. Dan ga je ophalen. Dan ga je onderzoeken. Dan neem je verantwoordelijkheid voor de kwaliteit van jouw bijdrage.
Niet omdat iemand het van je vraagt. Maar omdat het jouw werk is. Jouw verantwoordelijkheid. Jouw speelveld.
Een functieprofiel is dood papier
Een functieprofiel is uiteindelijk niet meer dan een verzameling woorden.
- Taken
- Verantwoordelijkheden
- Verwachtingen
Maar woorden brengen niets tot leven. Mensen doen dat.
- De medewerker die initiatief neemt
- De medewerker die meedenkt
- De medewerker die verantwoordelijkheid voelt voor het geheel
- De medewerker die niet alleen uitvoert, maar eigenaarschap neemt
Daar ontstaat het verschil tussen voldoen aan verwachtingen en verwachtingen overtreffen. Daar ontstaat bezieling. Daar ontstaat vakmanschap. Daar ontstaat leven.
En misschien geldt precies hetzelfde voor het leven zelf.
Leef je jouw leven of wacht je erop?
Want wat ik binnen organisaties zie, zie ik ook daarbuiten.
Mensen wachten. Op een teken. Op zekerheid. Op toestemming. Op bevestiging. Op het juiste moment. Op de juiste partner. Op meer geld. Op meer rust. Op een betere situatie. Op duidelijkheid over hun missie.
Alsof het leven eerst iets moet geven voordat zij volledig kunnen verschijnen.
En begrijp me niet verkeerd. Soms is wachten wijs. Soms vraagt het leven om geduld. Maar veel vaker noemen we iets geduld terwijl het eigenlijk uitstel is. Veel vaker noemen we iets overgave terwijl het eigenlijk afwachten is.
Veel vaker noemen we iets vertrouwen terwijl we diep vanbinnen bang zijn om verantwoordelijkheid te nemen voor onze eigen keuzes.
Want zodra jij kiest, kun je niemand anders meer aanwijzen.
De subtiele verslaving aan externe autoriteit
Dat zie ik niet alleen op de werkvloer. Dat zie ik overal.
- In persoonlijke ontwikkeling
- In ondernemerschap
- In religie
- In spiritualiteit
Mensen zoeken voortdurend naar iemand die hen vertelt wat waar is. Een coach. Een therapeut. Een spiritueel leraar. Een boek. Een methode. Een geloof.
Niet uit zwakte, maar omdat verantwoordelijkheid dragen spannend is.
Want wanneer iemand anders bepaalt wat waar is, hoef jij niet meer zelf te kiezen. Dan hoef je ook niet zelf te twijfelen. Niet zelf te onderzoeken. Niet zelf te falen. Niet zelf te ontdekken.
Dan kun je volgen. En volgen voelt vaak veiliger dan leiden.
Jezus was geen christen
Laatst hoorde ik iemand zeggen:
“Jezus was geen christen. Hij was een Jood.”
Een historisch feit. Maar het zette me aan het denken.
Niet over religie. Niet over het christendom. Maar over autoriteit. Want wat volgde Jezus eigenlijk? Een systeem? Een instituut? Een religie? Of een directe relatie met God?
Wat mij raakt in de verhalen over Jezus is niet dat hij gevolgd werd. Maar dat hij volledig leek te leven vanuit een innerlijke afstemming. Vanuit een directe relatie. Vanuit een innerlijk weten. En juist daar ontstaat voor mij een interessante vraag.
- Wat gebeurt er wanneer de relatie vervangen wordt door het systeem?
- Wanneer het geschreven woord belangrijker wordt dan de levende ervaring?
- Wanneer de externe autoriteit belangrijker wordt dan de innerlijke verbinding?
Dan verschuift er iets. Dan ga je leven vanuit wat een ander zegt. In plaats van vanuit wat je zelf diep vanbinnen weet. En volgens mij gebeurt dat niet alleen binnen religie. Dat gebeurt overal.
De grootste spirituele valkuil
Misschien is dit wel een van de grootste misverstanden over overgave. Dat overgave zou betekenen dat je het leven volledig passief ondergaat. Dat je alleen maar hoeft te accepteren wat er gebeurt. Dat je nergens meer invloed op hebt.
Dat klinkt spiritueel. Maar het kan ook een vermomde vorm van passiviteit zijn. Een manier om verantwoordelijkheid te vermijden.
Want hoewel je niet alles kunt sturen…heb je wel degelijk invloed.
- Op hoe je verschijnt
- Op hoe je reageert
- Op de keuzes die je maakt\
- Op de gesprekken die je voert
- Op de vragen die je stelt
- Op de energie die je meebrengt
- Op de betekenis die je geeft aan wat er gebeurt
Dat is waar jouw vrijheid begint.
Geef jij leven aan het leven?
En misschien komen we dan terug bij dezelfde vraag.
Wie is eigenlijk de eigenaar van jouw leven?
Want net zoals een functieprofiel dood papier is zonder de medewerker die het tot leven brengt…zo is ook het leven zelf slechts een verzameling omstandigheden totdat jij ermee in relatie treedt.
Totdat jij er iets van maakt. Totdat jij verschijnt. Totdat jij verantwoordelijkheid neemt.
Niet voor alles wat je overkomt. Maar wel voor hoe je ermee omgaat.
Misschien is dat uiteindelijk wat volwassen leiderschap is. Niet controle. Niet macht. Niet zekerheid. Maar eigenaarschap.
De bereidheid om volledig aanwezig te zijn bij jouw leven.
Niet als slachtoffer van omstandigheden. Niet als volger van externe autoriteit. Maar als iemand die verantwoordelijkheid neemt voor zijn eigen plek in het geheel.
Want uiteindelijk blijft er misschien maar één vraag over:
Niet wat het leven jou geeft. Maar welk leven jij erin durft te blazen.
Twee jaar School voor Eigen Wijsheid
Terwijl ik dit schrijf, kijk ik naar een foto die precies twee jaar geleden werd gemaakt.
13 juni 2024.
De allereerste bijeenkomst van de School voor Eigen Wijsheid. Een kleine groep mensen in het bos. Geen groot podium. Geen uitgewerkt masterplan. Geen garantie op succes.
Alleen een gedeeld verlangen om dichter bij de essentie te komen.
Als ik naar die foto kijk, raakt me vooral hoe weinig we toen eigenlijk konden weten van alles wat er nog zou ontstaan.
De gesprekken. De ontmoetingen. De vriendschappen. De doorbraken. De lessen. De groei.
Maar misschien is dat juist de essentie.
Het leven ontvouwt zich zelden vanuit volledige zekerheid. Je ziet meestal niet de hele weg. Je ziet alleen de volgende stap. En vervolgens nog één. En nog één.
Misschien is dat ook wat de afgelopen twee jaar mij opnieuw hebben geleerd.
- Dat eigenaarschap niet betekent dat je alles onder controle hebt
- Dat leiderschap niet betekent dat je alles weet
- Dat vertrouwen niet betekent dat je nooit twijfelt
Maar dat je bereid bent om te verschijnen.
Opnieuw. En opnieuw. En opnieuw.
Ook wanneer je nog niet precies weet waar de weg naartoe leidt.
Want uiteindelijk ontstaat een betekenisvol leven niet doordat we wachten tot alles duidelijk is. Het ontstaat doordat we bereid zijn leven te blazen in datgene wat zich vandaag aandient.
En als ik ergens dankbaar voor ben, dan is het voor iedereen die de afgelopen twee jaar een stukje van die reis met ons heeft bewandeld. Niet omdat wij de weg kennen. Maar omdat we samen steeds opnieuw ontdekken dat de weg ontstaat door hem te lopen.
En misschien is dat wel precies waar Eigen Wijsheid altijd over is gegaan. ❤️
