Het verschil tussen wakker worden en herinneren wie je in essentie bent

Je kunt ontwaken uit de illusies van de wereld, maar zolang angst bepaalt of je vlucht, vecht of bevriest, ben je nog niet werkelijk vrij.

Er is iets wat ik vandaag wil delen. Iets wat ik eerder nog niet zo scherp zag als nu.

Het gaat over ontwaken, herinneren wie je werkelijk bent en de valkuilen die je onderweg kunt tegenkomen. Ook wanneer je al jarenlang met bewustzijnsontwikkeling bezig bent.

Veel mensen lopen vast in de systemen van vandaag. Wat jarenlang vanzelfsprekend was en prima leek te werken, begint steeds meer te wringen.

Je kijkt anders naar de wereld. Naar hoe onze samenleving is ingericht, hoe mensen worden gemotiveerd, aangestuurd en beïnvloed. En je begint te ontdekken hoeveel van ons gedrag voortkomt uit angst.

De angst om iets mis te lopen. Er niet bij te horen. Afgewezen te worden. Je baan te verliezen. Je huis kwijt te raken. Niet genoeg geld te hebben. Alles te verliezen wat je lief is.

En dus zoeken we zekerheid.

Een vast contract, een goed salaris, een pensioen, een huis, een verzekering of een overheid die voor ons zorgt.

Allemaal zaken die waardevol kunnen zijn. Maar ze kunnen ook iets anders dienen: het tijdelijk niet hoeven voelen van onze angst.

Een salarisverhoging kan je financiële ruimte vergroten, maar neemt niet noodzakelijk de angst weg om alles te verliezen. Er komt een extra laag zekerheid overheen.

Zolang die zekerheid aanwezig is, hoef je de onderliggende angst misschien niet te voelen. Totdat die zekerheid wegvalt en de angst opnieuw voelbaar wordt.

Zo kan een groot deel van ons leven ongemerkt draaien om het organiseren van omstandigheden waarin we onze diepste angsten niet hoeven te ontmoeten.

We passen ons aan, voldoen aan verwachtingen en doen wat er van ons gevraagd wordt. Soms vanuit een bewuste keuze, maar geregeld ook omdat de consequenties van niet meedoen te bedreigend voelen.

Natuurlijk is niet alles in onze samenleving gebaseerd op angst. Er is ook liefde, samenwerking, vertrouwen en oprechte zorg voor elkaar.

Maar de invloed van angst op onze keuzes is volgens mij veel groter dan we ons realiseren.

En dan word je wakker

Op een bepaald moment begin je die mechanismen te doorzien.

Je ontdekt hoe afhankelijk je bent geworden van allerlei zekerheden en hoeveel van je keuzes misschien helemaal niet zo vrij waren als je dacht.

Je begint vragen te stellen.

Waarom doen we eigenlijk wat we doen? Wie bepaalt wat normaal is? Waarom hebben we ons leven zo ingericht? En waarom voelt het alsof we voortdurend iets moeten bereiken, bewijzen of veiligstellen?

Wat eerst vanzelfsprekend was, begint steeds meer te wringen.

Je wordt wakker uit een werkelijkheid waarin je jarenlang hebt gefunctioneerd. En wanneer je eenmaal anders naar de wereld kijkt, kun je niet zomaar terug naar hoe je haar daarvoor zag.

Alleen betekent dit ontwaken nog niet dat je werkelijk vrij bent.

Sterker nog, het kan zomaar zijn dat je vervolgens jarenlang in een nieuwe gevangenis terechtkomt.

De strijd tegen de matrix

Je hebt genoeg van de systemen, de macht, de controle, de afhankelijkheid en de schijnzekerheden.

Je wilt er niet langer aan meedoen.

Je gaat op onderzoek uit. Zoekt verklaringen, onthullingen en nieuwe informatie die bevestigt wat je inmiddels bent gaan zien.

Je ontdekt steeds meer van wat er volgens jou mis is met de wereld en begint anderen daarop te wijzen.

Waarom zien zij het niet? Waarom blijven ze gewoon meedoen? Waarom laten ze zich leiden door systemen die jij inmiddels hebt doorzien?

Misschien ontstaat er zelfs frustratie over mensen die volgens jou nog slapen.

Ondertussen is de onderliggende angst waarmee je ooit in die systemen functioneerde niet zomaar verdwenen.

Je hebt misschien afstand genomen van bepaalde zekerheden, maar daarmee ben je nog niet bevrijd van wat die wereld in jou oproept.

En zolang je die angst niet bereid bent werkelijk te ontmoeten, kan ze zich op andere manieren manifesteren.

In strijd. In eindeloos zoeken. In het aanwijzen van schuldigen. In de overtuiging dat de oorzaak van jouw onvrijheid zich voortdurend buiten jezelf bevindt.

Zo kun je jarenlang bezig blijven met alles waarvan je juist onafhankelijk wilde worden.

Je aandacht, energie en emoties worden nog steeds bepaald door datgene waartegen je strijdt.

Natuurlijk kan het noodzakelijk zijn om ergens tegen op te staan. Maar ook daarin kun je jezelf verliezen.

Je kunt zo gehecht raken aan je strijd dat je nauwelijks nog weet wie je bent zonder die strijd.

En dan mag je jezelf afvragen hoeveel vrijheid je werkelijk hebt gewonnen.

Want ook na je ontwaken kan angst je blijven aansturen. Je kunt blijven vluchten, vechten of bevriezen wanneer iets in de wereld je diep raakt.

Zolang die reacties onbewust je keuzes bepalen, blijft de vrijheid waarnaar je verlangt beperkt.

Vanuit welke motivatie bewandel je jouw spirituele pad?

Voor veel mensen ontstaat vanuit dat ontwaken een verlangen naar een andere manier van leven.

Meer vrijheid, bewustzijn en verbinding.

Misschien ontdek je spiritualiteit. Je gaat mediteren, verdiept je in bewustzijn, onderzoekt oude wijsheden en zoekt naar de diepere betekenis van je bestaan.

Je hoort over verlichting, hogere bewustzijnsstaten, de bron, je zielsmissie en het herinneren wie je werkelijk bent.

Misschien voel je onmiddellijk dat daar iets in zit wat je diep vanbinnen herkent.

Maar vanuit welke motivatie ben je eigenlijk aan die zoektocht begonnen?

Misschien ben je helemaal klaar met deze wereld. Met de systemen, verwachtingen, verplichtingen, zwaarte, conflicten en pijn.

Je wilt eruit. Weg uit de matrix. Bevrijd worden van alles wat je gevangen lijkt te houden.

En dus ga je op zoek naar een hogere werkelijkheid.

Wanneer je die zoektocht eerlijk onderzoekt, zou je zomaar kunnen ontdekken dat jouw spirituele pad voortkomt uit precies dezelfde angst waarvan je denkt bevrijd te willen worden.

Spiritualiteit kan daarmee ongemerkt een nieuwe overlevingsstrategie worden.

Je verandert je omgeving, overtuigingen, taalgebruik en de mensen met wie je omgaat. De onderliggende motivatie om ergens van weg te bewegen kan ondertussen gewoon blijven bestaan.

En begrijp me goed. Het is helemaal niet verkeerd wanneer jouw zoektocht begint vanuit pijn, angst of een diep verlangen naar bevrijding. Voor veel mensen vormt dat juist de aanleiding om zichzelf werkelijk te gaan onderzoeken.

Maar het vraagt wel dat je onderweg bereid bent je eigen motivatie onder ogen te komen.

Anders kun je eindeloos blijven zoeken naar een werkelijkheid waarin je niet langer geconfronteerd wordt met wat je vreest.

Ook licht en liefde kunnen een vlucht worden

Ook spiritualiteit kan je nieuwe schijnzekerheid worden.

Je hebt afstand genomen van de maatschappelijke systemen waarin je je gevangen voelde, maar vervolgens zoek je veiligheid in een spirituele gemeenschap waar iedereen dezelfde overtuigingen deelt.

Waar wordt gesproken over licht, liefde, eenheid en hoge frequenties. Waar je je eindelijk begrepen voelt en mensen ontmoet die de wereld op dezelfde manier ervaren als jij.

Dat kan ontzettend waardevol zijn. Ik weet zelf hoe fijn het kan zijn om mensen te ontmoeten bij wie je je volledig kunt laten zien.

Maar hoe verhoudt die ervaring zich tot je dagelijkse leven?

Wat gebeurt er wanneer je thuiskomt en je partner je niet begrijpt? Wanneer je financiële zorgen hebt? Wanneer iemand je afwijst? Wanneer je opnieuw wordt geconfronteerd met oude angsten en patronen?

Dan kan blijken dat je een prachtige ervaring hebt gehad, terwijl de onderliggende mechanismen nog steeds aanwezig zijn.

En dus verlang je opnieuw naar die plek waar alles even goed voelde.

De volgende retraite. De volgende ceremonie. De volgende activatie. De volgende ervaring van volledige eenheid.

Voor je het weet, ben je opnieuw afhankelijk geworden van iets buiten jezelf om je vrij te kunnen voelen.

Je kunt zelfs gehecht raken aan het gevoel van bevrijding.

Dat vind ik persoonlijk een van de grootste valkuilen binnen spiritualiteit. Juist omdat je ervan overtuigd kunt zijn dat je jezelf aan het bevrijden bent, terwijl je ondertussen een nieuwe vorm van afhankelijkheid creëert.

Herinneren wie je werkelijk bent

Er zijn ervaringen waarin iets gebeurt wat veel verder gaat dan het intellectueel doorzien van de wereld.

Een ervaring waarin je je plotseling herinnert wie je in essentie bent.

Dat kan gebeuren tijdens een diepe meditatie, een intense innerlijke reis of een ingrijpende gebeurtenis in je leven.

Soms na ziekte, verlies of een ervaring waarin je oog in oog komt te staan met je eigen sterfelijkheid. Soms volledig onverwacht.

Alsof er ineens iets wegvalt.

De angst, de identificatie met je gedachten, de overtuigingen over wie je bent en wat je allemaal zou moeten.

De sluiers die je zicht op jezelf vertroebelden, lijken tijdelijk verdwenen.

En daar ervaar je iets wat met woorden nauwelijks te beschrijven is.

Een diepe aanwezigheid. Eenheid. Liefde. Een vanzelfsprekend weten dat je zoveel meer bent dan het verhaal dat je jarenlang over jezelf hebt geloofd.

Binnen mijn eigen spirituele beleving voelt dat als een herinnering aan onze oorsprong. Aan wie we in essentie zijn. En aan het besef dat ons tijdelijke bestaan als mens hier op aarde betekenis draagt.

Dat we hier zijn met een reden. Dat we iets hebben te leven, te creëren en tot expressie te brengen.

Dat onze talenten, liefde en aanwezigheid betekenis hebben voor het geheel.

Misschien heb je aan één zo’n ervaring genoeg om je hele verhouding tot het leven te veranderen.

Je weet nog helemaal niet hoe je datgene wat je hebt ervaren in je dagelijks leven vorm gaat geven.

Maar je voelt dat je werkelijk wilt leven.

Dat je jezelf niet langer wilt laten tegenhouden door alles wat je vreest. Dat je jouw aanwezigheid, liefde en talenten volledig tot expressie wilt laten komen.

En daarmee verandert er iets in je intentie.

De herinnering verankeren in je dagelijks leven

Ook wanneer je een diepe herinnering aan je essentie hebt ervaren, zijn daarmee niet automatisch al je angsten verdwenen.

Oude patronen kunnen terugkeren. Overtuigingen kunnen opnieuw de overhand krijgen.

De dagelijkse werkelijkheid kan je opnieuw verleiden om veiligheid te zoeken in controle, bevestiging, zekerheid of afleiding.

De sluiers kunnen zich opnieuw vormen.

En dus vraagt het leven je steeds opnieuw om gewaarzijn.

Om op te merken wat er in jezelf gebeurt. Te herkennen wanneer angst je aandacht probeert over te nemen. En vervolgens bewust te kiezen.

Daarbij hoef je de angst niet weg te drukken. Je mag bereid zijn haar volledig te voelen, zonder je leven er voortdurend door te laten bepalen.

Ik geloof dat herinneren in één moment geactiveerd kan worden en dat die herinnering zich vervolgens steeds opnieuw kan aandienen en verdiepen.

Iedere keer dat je jezelf herinnert, krijgt die ervaring de mogelijkheid om verder te verankeren.

En dat gebeurt vooral in de praktijk.

In je relaties. Je werk. Je ondernemerschap. In hoe je omgaat met tegenslag, afwijzing, verlies en onzekerheid.

In de momenten waarop je merkt dat je opnieuw vanuit angst reageert en jezelf uitnodigt bewust een andere keuze te maken.

Daar krijgt de herinnering steeds meer vorm in je dagelijks leven.

Dat is voor mij waar belichaming over gaat.

Wanneer de spirituele zoektocht je te zwaar wordt

Er is nog iets wat ik regelmatig zie gebeuren.

Mensen die wel degelijk een diepgaand spiritueel ontwaken hebben ervaren. Die zich op enig moment hebben herinnerd wie ze in essentie zijn en vervolgens jarenlang hebben geprobeerd vanuit die herinnering te leven.

En daar misschien ook prachtige ervaringen mee hebben gehad.

Maar onderweg wordt het zwaar.

Je merkt dat de wereld niet ineens verandert omdat jij anders naar haar bent gaan kijken. Je omgeving begrijpt je niet altijd. Je oude leven past steeds minder, terwijl het nieuwe leven zich nog niet volledig heeft gevormd.

Dat kan een behoorlijk eenzame weg zijn.

Je blijft werken aan jezelf. Onderzoekt je overtuigingen, patronen, angsten en gehechtheden.

Iedere keer wanneer je iets wezenlijks doorbreekt, ontstaat misschien opnieuw het gevoel dat je nu eindelijk vrij bent.

Totdat je ontdekt dat er weer iets anders naar boven komt. Of dat precies hetzelfde patroon zich opnieuw aandient.

En dan ontstaat teleurstelling.

Hoeveel innerlijk werk moet ik eigenlijk nog doen? Wanneer ben ik eindelijk vrij? Wanneer houdt dit een keer op?

Het ego kan ook binnen een spirituele zoektocht een enorme rol blijven spelen. In de verwachtingen die je hebt van jezelf, de resultaten die je wilt bereiken en de overtuiging dat je inmiddels toch wel verder zou moeten zijn.

Misschien raak je op een bepaald moment gewoon uitgeput.

Je hebt jarenlang geprobeerd te leven vanuit wat je je hebt herinnerd. Zoveel onderzocht, losgelaten en geprobeerd te veranderen.

Maar de definitieve bevrijding waarop je hoopte, blijft uit.

En dus geef je het op.

Je besluit dat het blijkbaar niet voor jou is weggelegd. Dat je er misschien toch niet voor gemaakt bent.

Je wilt gewoon weer een normaal leven leiden. Zonder voortdurend bezig te hoeven zijn met bewustzijn, innerlijk werk en alles wat er nog in jezelf te ontdekken valt.

En dat begrijp ik.

Want ook de spirituele zoektocht kan een enorme druk op je leven leggen wanneer je ervan overtuigd raakt dat je ooit een punt moet bereiken waarop alles definitief is opgelost.

Misschien zit juist daar een van de grootste illusies.

De verwachting dat je ooit klaar moet zijn.

Dat er een eindstation bestaat waarop je geen angst meer voelt, geen oude patronen meer tegenkomt en nooit meer uit verbinding raakt met je essentie.

Zolang je blijft geloven dat je daar uiteindelijk moet aankomen, kun je iedere nieuwe confrontatie ervaren als het bewijs dat je er nog steeds niet bent.

De grootste illusie van bevrijding is misschien wel de verwachting dat je ooit op een punt aankomt waarop je jezelf niet langer hoeft te ontmoeten.

De veiligheid van een begrensde werkelijkheid

Wat ik vanuit mijn eigen waarneming ook zie, is dat sommige mensen na een jarenlange spirituele zoektocht kiezen voor een religie.

Ik wil daar zorgvuldig in zijn. Religie kan voor veel mensen een prachtige bron van liefde, verbondenheid, zingeving en innerlijke rust zijn.

En ik geloof dat ontzettend veel mensen vanuit een vrije, bewuste keuze hun geloof belijden.

Tegelijkertijd zie ik soms iets anders gebeuren.

Mensen die jarenlang hun bewustzijn hebben verruimd, allerlei overtuigingen hebben onderzocht en steeds meer mogelijkheden zijn gaan waarnemen, lijken op een bepaald moment genoeg te krijgen van de onzekerheid die dat met zich mee kan brengen.

Het voortdurende onderzoeken. Het ontbreken van definitieve antwoorden. De verantwoordelijkheid om zelf te blijven voelen, waarnemen en kiezen.

Een religie met duidelijke kaders, overtuigingen en leefregels kan dan ontzettend aantrekkelijk worden.

Er ontstaat weer houvast.

Je weet waar je in gelooft. Wat goed is en wat verkeerd. Welke richting je hebt te volgen en welke deuren je beter gesloten kunt houden.

En daarmee kan een enorme rust ontstaan.

Maar ik vraag me af waar die rust dan werkelijk vandaan komt.

Ontstaat die rust doordat je steeds vrijer bent geworden in je bewustzijn? Of doordat je jezelf opnieuw hebt begrensd in wat je bereid bent waar te nemen en te onderzoeken?

Wanneer je besluit dat bepaalde vragen niet langer gesteld hoeven te worden, dat bepaalde ervaringen niet wenselijk zijn en dat bepaalde overtuigingen buiten je werkelijkheid moeten blijven, wordt je wereld overzichtelijker.

Je hoeft minder mogelijkheden te onderzoeken, minder onzekerheid toe te laten en minder tegenstrijdigheden te verdragen.

Dat kan als een enorme opluchting voelen.

Vanuit mijn perceptie kan daarin ook een nieuwe sluier ontstaan. Een vorm van veiligheid die voortkomt uit begrenzing.

Je voelt je beschermd binnen je geloof, terwijl je misschien tegelijkertijd steeds minder ruimte geeft aan alles wat buiten dat geloof valt.

En wanneer een religieuze overtuiging voorschrijft dat bepaalde deuren gesloten moeten blijven omdat daarachter verleiding, verwarring of dwaling schuilt, kan dat mechanisme zichzelf in stand houden.

De overtuiging biedt bescherming tegen datgene wat vanuit diezelfde overtuiging als bedreigend wordt beschouwd.

Ik zeg hiermee niet dat religie mensen per definitie gevangenhoudt. Daarvoor zijn de verschillen tussen religies, geloofsgemeenschappen en individuele gelovigen veel te groot.

Er zijn mensen die juist binnen hun geloof een enorme vrijheid ervaren. Die hun overtuigingen blijven onderzoeken, ruimte geven aan twijfel en vanuit liefde en bewustzijn hun eigen keuzes maken.

En er zijn spirituele mensen zonder religie die zichzelf minstens zo sterk begrenzen vanuit hun eigen overtuigingen.

Voor mij gaat het ook hier weer over het vertrekpunt.

Vanuit welke motivatie kies je voor een geloof?

Vanuit een diepe innerlijke herkenning en een vrije, bewuste keuze?

Of omdat je na een lange zoektocht verlangt naar een werkelijkheid waarin je niet meer voortdurend geconfronteerd wordt met de onzekerheid van het bestaan?

Dat onderscheid kan niemand van buitenaf voor een ander bepalen.

Het vraagt dat je bereid bent je eigen motivatie te onderzoeken.

Want binnen iedere levensbeschouwing kun je vrijheid ervaren, maar ook nieuwe vormen van afhankelijkheid creëren.

Zelfs na een diepgaand spiritueel ontwaken kun je opnieuw kiezen voor schijnzekerheid, zonder dat je jezelf daarvan bewust bent.

De vraag blijft voor mij in hoeverre je werkelijk vrij bent om te voelen, waar te nemen, te onderzoeken en bewust te kiezen.

Ook wanneer datgene wat je ontdekt je bestaande overtuigingen op losse schroeven zet.

Mijn eigen ervaringen met plantmedicijnen

In de afgelopen acht jaar heb ik drie ceremonies met plantmedicijnen ervaren.

Niet veel, maar voldoende om zelf te ervaren hoe diepgaand een tijdelijke verruiming van je bewustzijn kan zijn.

Hoe het kan voelen wanneer vertrouwde grenzen en identificaties even wegvallen. En hoe betekenisvol de inzichten kunnen zijn die daaruit voortkomen.

Tegelijkertijd heb ik ontdekt dat zo’n ervaring niet betekent dat je dagelijkse werkelijkheid daarna automatisch verandert.

De sluiers kunnen tijdelijk dunner worden, maar daarmee zijn ze niet definitief verdwenen.

Juist daarom vind ik het belangrijk om kritisch te kijken naar de motivatie waarmee mensen zulke ervaringen blijven opzoeken.

Plantmedicijnen kunnen voor sommige mensen betekenisvolle inzichten opleveren, maar brengen ook risico’s met zich mee en zijn zeker niet voor iedereen geschikt.

Bovendien kun je gehecht raken aan de ervaring zelf. Aan het verlangen om steeds opnieuw die staat van bewustzijn te bereiken waarin alles even helder, liefdevol en vrij voelde.

Dan wordt de volgende ceremonie misschien wel belangrijker dan wat je met de inzichten uit de vorige ceremonie hebt gedaan.

Dat is iets om eerlijk naar te kijken.

Want wanneer je steeds opnieuw een bijzondere ervaring nodig hebt om je verbonden te voelen met je essentie, kun je jezelf afvragen in hoeverre je die verbinding inmiddels in je dagelijkse leven hebt verankerd.

Uiteindelijk heb je het daar te doen.

Zonder plantmedicijnen. Zonder ceremonie. Zonder de ideale omstandigheden.

En soms betekent dat dat het spirituele pad een stuk minder licht en liefdevol aanvoelt dan je vooraf had gehoopt.

Omdat je juist wordt uitgenodigd om alles in jezelf te ontmoeten waar je jarenlang van bent weggebleven.

We beoordelen elkaar op de dikte van onze sluiers

Zodra we spreken over ontwaken, bewustzijn en herinneren, ontstaat al snel de neiging om mensen met elkaar te vergelijken.

De een is wakker. De ander slaapt nog.

De een is bewust. De ander leeft nog volledig vanuit zijn ego.

De een heeft zijn essentie herinnerd. De ander moet blijkbaar nog een hele weg afleggen.

Maar ik geloof dat we in essentie allemaal gelijkwaardig zijn.

Dat ieder mens vanuit dezelfde oorsprong bestaat en dat vooral de sluiers verschillen waardoorheen we onszelf en elkaar waarnemen.

De sluiers van angst, conditioneringen, overtuigingen, ervaringen en alles waarmee we ons in de loop van ons leven zijn gaan identificeren.

We kijken naar het gedrag van de ander. Naar zijn keuzes, reacties, overtuigingen en manier van leven.

En daar vormen we een oordeel over.

We beoordelen elkaar op wat er zichtbaar wordt door al die sluiers heen.

Maar in hoeverre zien we daarmee werkelijk wie die ander in essentie is?

En in hoeverre kijken we zelf door onze eigen sluiers wanneer we denken de ander volledig te doorzien?

Ook de overtuiging dat jij verder bent dan de ander, kan een nieuwe sluier vormen.

Het idee dat jij wakker bent en de ander nog slaapt, kan je gevangenhouden in afscheiding.

Ik geloof niet dat bewustzijnsontwikkeling een wedstrijd is waarin de een verder moet komen dan de ander.

We hoeven in essentie niet méér te worden. We mogen steeds meer herinneren wie we zijn en daar ruimte aan geven.

En dat vraagt ook dat we elkaar blijven zien.

Als mensen die ieder op hun eigen manier hun weg vinden in dit bestaan.

Dat betekent niet dat je alles wat een ander doet hoeft goed te keuren of te accepteren. Je kunt grenzen stellen, ergens tegen opstaan en verantwoordelijkheid vragen, zonder de ander daarmee als mens minderwaardig te maken.

Voor mij is dat een wezenlijk onderdeel van het besef dat we hier met elkaar zijn.

We hebben het hier te doen

En daarmee kom ik terug bij waar dit verhaal begon.

De wereld waarin we leven. De systemen. De angsten. De schijnzekerheden. Het ontwaken. De strijd. De spirituele zoektocht. En uiteindelijk de herinnering aan wie we werkelijk zijn.

Ik geloof dat we hier op aarde zijn met een reden.

Dat ons bestaan betekenis heeft en dat we allemaal iets unieks hebben te brengen.

Wanneer je dat werkelijk begint te herinneren, verandert ook je verhouding tot het leven.

Je hoeft niet langer te wachten tot de wereld verandert. Tot iedereen wakker is. Tot alle systemen zijn verdwenen. Tot je volledig geheeld bent. Tot je geen angst meer voelt.

Je kunt vandaag verantwoordelijkheid nemen voor wat je voelt, denkt en hoe je handelt.

Onderzoeken waar je jezelf nog laat leiden door angst, waar je gehecht bent geraakt aan zekerheid en waar je misschien nog steeds probeert te ontsnappen aan wat het leven in jou oproept.

Dat vraagt bewustzijn, bereidheid en soms behoorlijk wat moed.

Want het is niet altijd prettig om te ontdekken dat je zelf nog steeds deelneemt aan de mechanismen waartegen je je jarenlang hebt verzet.

Of dat je spirituele zoektocht je soms juist heeft geholpen om bepaalde stukken van jezelf niet onder ogen te hoeven komen.

Ik herken hoe gemakkelijk het is om je aandacht te verliezen in alles wat er buiten jezelf gebeurt. Hoe verleidelijk het kan zijn om je bezig te houden met wat anderen doen, laten of nog niet begrijpen.

En telkens brengt het me terug bij mijn eigen verantwoordelijkheid.

Wat gebeurt er in mij?

Waar laat ik me nog vangen?

En wat vraagt het van mij om trouw te blijven aan wat ik me in essentie.

Sander de Zwart

“De kwaliteit van jouw aanwezigheid bepaalt de kwaliteit van jouw expressie.” | Mentor/coach en co-founder School voor Eigen Wijsheid

School voor Eigen wijsheid

Laten we kennismaken.

Vertel waar je staat, wat je bezighoudt en waar je naar verlangt. 

Je hoeft het nog niet helemaal helder te hebben om contact op te nemen. We onderzoeken samen wat je écht nodig hebt.

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

School voor Eigen Wijsheid draait op SYS Platform SYS Platform - Website platform voor ambitieuze ondernemers