De belangrijkste vraag in persoonlijke ontwikkeling wordt bijna nooit gesteld:
Vanuit welke energie ontwikkel je jezelf?
Dat vertrekpunt bepaalt namelijk alles. Ontwikkel je vanuit het idee dat je nog niet goed genoeg bent? Of ontwikkel je vanuit het besef dat je al goed genoeg bent en dat je jezelf verder verfijnt onderweg?
Dat lijkt een klein verschil. In werkelijkheid bepaalt het of ontwikkeling een beweging wordt… of een eindeloze wachtruimte.
Het stille vertrekpunt: niet goed genoeg
Veel mensen vertrekken onbewust vanuit een tekort.
Het klinkt ongeveer zo:
- Als ik eerst deze opleiding heb gedaan, dan kan ik beginnen
- Als mijn website klaar is, dan kan ik mijn business starten
- Als ik nog wat meer kennis heb, dan ben ik er helemaal klaar voor
Er zit altijd een als-dan constructie in. Eerst nog dit én daarna begint het echte werk. Alleen komt dat moment nooit. Want zodra die opleiding afgerond is, verschijnt er weer een volgende stap. Nog een training. Nog een techniek. Nog een inzicht.
Voor je het weet ben je al jaren bezig met ontwikkelen, terwijl je nog niet echt begonnen bent met leven. Niet omdat je lui bent, maar omdat het vertrekpunt een tekort was. En een tekort wordt nooit opgelost door nog meer voorbereiding.
De illusie van het eindpunt
Het ego houdt van het idee dat er ergens een punt bestaat waarop alles klopt.
Een moment waarop je denkt:
Nu ben ik er klaar voor.
Alsof er een dag komt waarop alles helder is, waarop je volledig volleerd bent en waarop er geen twijfel meer is.
Dat punt bestaat niet. Want ontwikkeling werkt precies andersom. Hoe meer je leert, hoe meer je ziet wat er nog mogelijk is. Dus als je wacht tot je “klaar” bent, zul je altijd blijven wachten.
De plek waar echte ontwikkeling plaatsvindt
Ontwikkeling ontstaat niet in theorie, ontwikkeling ontstaat in de praktijk. Niet in het denken over het werk, maar in het doen van het werk. Daar ontdek je dingen die je nooit had kunnen bedenken.
Je ontdekt:
- wat echt werkt
- wat helemaal niet werkt
- waar je energie van krijgt
- waar je juist leegloopt
- welke mensen echt bij je passen
Dat leer je niet uit een boek, dat leer je alleen door het te doen.
De voetbalmetafoor
Kijk naar voetbal. Mijn zoon traint twee keer per week en speelt op zaterdag een wedstrijd. Daar zie je precies hoe ontwikkeling werkt.
Training en wedstrijd bestaan naast elkaar. Tijdens de training oefen je en tijdens de wedstrijd ervaar je de realiteit. De wedstrijd laat zien wat er onder druk gebeurt en de training helpt je dat weer te verfijnen. Het één kan niet zonder het ander.
Twee manieren om vast te lopen
Toch zie je bij mensen vaak één van twee uitersten. De eerste groep blijft hangen in training.
- Altijd nog een cursus
- Nog een opleiding
- Nog wat extra voorbereiding
De wedstrijd? Die voelt te spannend, dus blijft men trainen. Veilig oefenen en nooit echt spelen.
De tweede groep doet het tegenovergestelde. Die zegt: ik wil alleen maar spelen.
- Geen training
- Geen feedback
- Geen spiegel
Alleen maar actie. Maar zonder training blijf je dezelfde fouten herhalen.
De gezonde beweging
Echte ontwikkeling is geen keuze tussen theorie of praktijk. Het is een wisselwerking.
- Je beweegt en onderweg leer je
- Je leer en vervolgens beweeg je weer
Zoals in sport:
- training → wedstrijd → training → wedstrijd
Niet eerst tien jaar trainen en dan pas spelen. En ook niet alleen maar spelen zonder ooit te trainen.
Het verschil zit in de mindset
Het middel is nooit het probleem.
- Een opleiding is niet het probleem
- Een coach is niet het probleem
- Een training is niet het probleem
Het probleem zit altijd in het vertrekpunt.
Volg je een opleiding omdat je denkt dat je nog niet goed genoeg bent? Dan wordt die opleiding uitstel.
Volg je een opleiding terwijl je al onderweg bent? Dan wordt die opleiding verfijning.
Exact dezelfde training, totaal andere energie.
Begin nu. Verfijn onderweg.
De krachtigste houding is simpel:
- Ik ben al onderweg
- Ik beweeg al
- Ik leef al
En terwijl ik beweeg, leer ik:
- Ik zet opleidingen in
- Ik zet coaching in
- Ik zet training in
Niet om ooit te mogen beginnen, maar om onderweg steeds beter te worden in wat ik al aan het doen ben.
Niet als voorbereiding op het leven, maar als verfijning van het leven dat al bezig is.
