Waarom ik lange tijd niet over missie durfde te spreken
De afgelopen jaren ben ik steeds minder zeker geworden van wat missie eigenlijk is. Niet omdat ik er minder in geloof. Misschien juist omdat ik er steeds meer verschillende interpretaties van ben gaan herkennen.
Gebruik je het woord missie, dan denkt de één aan een groter doel in het leven. De ander hoort vooral ego. Alsof iemand zichzelf belangrijk probeert te maken. Gebruik je het woord roeping, dan denken sommigen aan God. Gebruik je het woord zielsmissie, dan krijgt het voor anderen direct een spirituele of New Age lading. En misschien is dat precies waarom ik er een tijd minder over ben gaan spreken. Niet omdat het onderwerp minder belangrijk werd, maar omdat ik merkte dat de woorden vaak meer aandacht kregen dan waar ze eigenlijk naar verwijzen.
Dat herken ik overigens niet alleen bij missie.
Het gebeurt bij vrijwel alles.
- God
- Ziel
- Energie
- Bewustzijn
- Quantum
- Roeping
- Purpose
- Eigen Wijsheid
Het zijn allemaal woorden die iets proberen aan te raken wat eigenlijk vóór de woorden ligt.
En misschien is dat wel precies de uitdaging. We proberen met taal iets te beschrijven wat je uiteindelijk vooral kunt ervaren.
Een ander deurtje, dezelfde boodschap
Als ik terugkijk op de afgelopen tien jaar ondernemerschap, zie ik dat ik steeds opnieuw over hetzelfde schrijf. Alleen via een andere ingang.
Soms gaat het over bewustzijn. Soms over leiderschap. Soms over hoogsensitiviteit. Soms over mannenwerk. Soms over ondernemerschap. Soms over eigen wijsheid. En nu dus weer over missie.
Een ander deurtje. Dezelfde ruimte.
Want onder al die onderwerpen ligt voor mij steeds dezelfde vraag: Hoe vrij ben je werkelijk om jezelf te zijn?
Niet als idee. Niet als spiritueel ideaalbeeld. Niet als slogan op een website. Maar in het leven van alledag. In je werk. In je relaties. In de keuzes die je maakt. In wat je wel en niet uitspreekt. In hoeveel ruimte je jezelf geeft om werkelijk aanwezig te zijn.
Wat me daarbij opvalt, is dat veel mensen denken dat vrijheid ontstaat door meer mogelijkheden. Meer geld. Meer tijd. Meer succes. Meer keuzes.
Maar ik weet niet of dat werkelijk zo is. Soms krijg ik juist het gevoel dat vrijheid ontstaat wanneer er iets wegvalt.
- Minder angst
- Minder spanning
- Minder noodzaak om jezelf voortdurend te bewijzen
- Minder behoefte om te voldoen aan verwachtingen van anderen
- Minder strijd met wat er is
Misschien is dat ook waarom het onderwerp missie steeds opnieuw terugkomt. Omdat veel mensen diep van binnen voelen dat er meer in hen leeft dan er op dit moment tot uitdrukking komt. Niet per se meer succes. Niet per se meer resultaat. Maar meer leven. Meer beweging. Meer van zichzelf.
De angst om het verkeerde koninkrijk te dienen
Tegelijkertijd zie ik hoe spannend dat voor veel mensen is. Want zodra je dichter bij jezelf komt, ontstaat er vaak niet alleen vrijheid. Er ontstaat ook twijfel. Misschien zelfs een nieuwe vorm van twijfel.
Niet de twijfel of je goed genoeg bent. Maar de twijfel of je het wel goed ziet.
- Of je jezelf niet misleidt
- Of je intuïtie klopt
- Of je verlangen zuiver is
- Of je het juiste pad volgt
Of je misschien iets dient wat achteraf helemaal niet blijkt te kloppen.
Ik denk dat veel mensen die angst herkennen. Misschien niet altijd bewust, maar wel ergens onder de oppervlakte. De angst om zich te vergissen. De angst om het verkeerde koninkrijk te dienen. De angst om voluit te gaan voor iets wat achteraf een misinterpretatie blijkt te zijn.
En eerlijk gezegd begrijp ik die angst. Want wie heeft uiteindelijk de waarheid in pacht? De wetenschapper? De coach? De therapeut? De dominee? De spiritueel leraar? Ik weet het niet.
Wat ik wel weet, is dat ik in tien jaar tijd nog niemand ben tegengekomen die het complete plaatje overziet. We kijken allemaal vanuit onze eigen positie. Vanuit onze geschiedenis, onze ervaringen, onze overtuigingen, onze talenten en ook onze blinde vlekken.
Misschien is gezonde volwassenheid daarom niet het vinden van absolute zekerheid. Maar het leren bewegen zónder absolute zekerheid. Niet roekeloos en niet blind, maar ook niet verlamd door de behoefte om alles vooraf te begrijpen voordat je een stap zet.
Want dat is misschien wel wat ik het vaakst zie gebeuren.
Niet dat mensen geen richting voelen. Maar dat ze blijven wachten op volledige bevestiging voordat ze bewegen. Alsof er eerst bewezen moet worden dat het klopt. Dat het veilig is. Dat het gegarandeerd goed afloopt.
Terwijl het leven die garantie volgens mij nooit geeft.
Misschien zijn we allemaal amateurs
De afgelopen jaren ben ik steeds meer gaan geloven dat niemand werkelijk weet hoe je mens moet zijn.
We doen allemaal ons best. We proberen. We ontdekken. We leren. We maken fouten. We beginnen opnieuw.
Soms hoor je de uitspraak:
“We zijn geen mensen die een spirituele ervaring zoeken. We zijn spirituele wezens die een menselijke ervaring opdoen.”
Misschien klopt dat. En als dat zo is, dan zijn we als ziel nog steeds amateurs in het mens-zijn. Want dat is uiteindelijk wat we hier doen.
- Ontdekken wat het betekent om mens te zijn
- Om lief te hebben
- Om keuzes te maken
- Om verantwoordelijkheid te dragen
- Om te verliezen
- Om opnieuw te beginnen
- Om trouw te blijven aan jezelf terwijl de wereld voortdurend iets anders van je lijkt te vragen.
Misschien is dat ook waarom ik steeds minder geïnteresseerd raak in mensen die beweren dat ze weten hoe het zit. En steeds meer in mensen die bereid zijn te onderzoeken. Mensen die niet alleen antwoorden verzamelen, maar vragen durven blijven stellen.
Wanneer overleven plaatsmaakt voor leven
Voor mij heeft missie steeds minder te maken met wat je doet. En steeds meer met wat er zichtbaar wordt wanneer je vrijer wordt.
- Wanneer je lichaam minder verkrampt is
- Wanneer oude spanning ontlaadt
- Wanneer je minder energie kwijt bent aan beschermen, controleren en overleven
Dan ontstaat er ruimte. En in die ruimte gebeurt iets bijzonders.
Je voelt niet alleen meer wat vastzit. Je voelt ook wat wil stromen. Je krijgt zin om te creëren. Je krijgt zin om mensen te ontmoeten. Je krijgt zin om iets bij te dragen. Je krijgt zin om de wereld in te stappen.
Niet omdat het moet. Niet omdat iemand het van je verwacht. Maar omdat het leven zelf zich door jou heen wil uitdrukken.
Voor sommigen voelt dat als intuïtie. Voor anderen als roeping. Voor weer anderen als de stem van God. Sommigen noemen het purpose. Anderen noemen het passie. Persoonlijk maakt het me steeds minder uit welk woord iemand gebruikt.
Wat mij interesseert is de ervaring eronder. Dat gevoel dat er iets in jou leeft wat tot expressie wil komen. Niet vanuit tekort. Niet om jezelf te bewijzen. Maar juist omdat je steeds minder bezig bent met overleven.
Je verleden hoeft niet weg
Veel mensen denken dat ze eerst volledig moeten afrekenen met hun verleden. Dat alle blokkades moeten verdwijnen. Dat alle patronen opgelost moeten zijn. Dat alles geheeld moet worden. Ik geloof dat niet.
Je verleden hoeft niet weg. De lading mag eraf. Dat is iets anders.
Want alles wat je hebt meegemaakt heeft je gevormd. De mensen die je ontmoette. De fouten die je maakte. De keuzes die goed uitpakten. De keuzes die pijnlijk waren. De dingen die je verloor. De dingen die je vond.
Het heeft allemaal bijgedragen aan wie je vandaag bent.
Vrijheid ontstaat volgens mij niet door je verleden uit te wissen. Vrijheid ontstaat wanneer je stopt met ertegen te vechten. Wanneer je ziet dat jouw geschiedenis niet alleen je wonden heeft gevormd, maar ook je wijsheid.
Niet alleen je pijn, maar ook je kracht.
Wat ik bedoel met Eigen Wijsheid
Wanneer ik spreek over Eigen Wijsheid bedoel ik niet dat jij de waarheid in pacht hebt. Ik bedoel ook niet dat je niemand meer nodig hebt. Of dat je geen nieuwe perspectieven meer zou moeten onderzoeken. Integendeel.
- Ik geloof juist in spiegels
- In begeleiding
- In nieuwe inzichten
- In leren van anderen
Maar uiteindelijk komt er een moment waarop je jezelf één vraag hebt te stellen: Wat neem ik zelf waar?
- Niet: Wie heeft er gelijk?
- Niet: Welke stroming heeft de waarheid?
- Niet: Wie weet het beter?
Maar: Wat ervaar ik zelf als waar?
Dat vraagt moed. Want daarmee neem je verantwoordelijkheid voor je eigen leven.
Waarom de School voor Eigen Wijsheid bestaat
Misschien is dit wel waarom mensen bij ons terechtkomen. Niet omdat wij hun missie kennen. Niet omdat wij de waarheid bezitten. Niet omdat wij bepalen welk pad zij moeten lopen. Maar omdat we ruimte maken voor iets wat veel mensen onderweg zijn kwijtgeraakt:
- Hun eigen waarneming
- Hun eigen wijsheid
- Hun eigen innerlijke autoriteit
Niet als ego. Niet als eigenzinnigheid. Maar als een diepere vorm van eigenaarschap. De verantwoordelijkheid om werkelijk te onderzoeken wat voor jou klopt.
Waar je jezelf nog afremt. Waar je nog leeft vanuit voorzichtigheid terwijl het leven al om beweging vraagt. Waar je nog wacht op zekerheid terwijl het leven je uitnodigt om te vertrouwen.
Want diep vanbinnen verlangen de meeste mensen niet naar meer succes. Niet naar meer bezit. Niet naar meer status. Ze verlangen naar iets veel eenvoudigers:
Zielsgelukkig zijn in het hier en nu. Vrij zijn in hun lijf. Vogelvrij in hun hoofd.
Niet voortdurend leven vanuit spanning, bewijsdrang of twijfel. Maar aanwezig zijn. Open. Beweeglijk. Waarachtig. En van daaruit iets bijdragen aan de wereld.
Misschien is missie gewoon dit
Misschien is missie geen bestemming. Misschien is missie geen opdracht. Misschien is missie niet iets wat je hoeft te vinden. Misschien is missie wat zichtbaar wordt wanneer overleven langzaam plaatsmaakt voor leven.
Wanneer je verleden niet langer aan je trekt. Wanneer je hoofd niet langer alles hoeft dicht te timmeren. Wanneer je lichaam vrij genoeg wordt om te voelen wat werkelijk klopt. Wanneer je niet langer wacht op absolute zekerheid voordat je beweegt. Wanneer je jezelf toestaat amateur te zijn in dit leven. En toch gaat.
Niet omdat je zeker bent. Maar omdat je leeft.
En misschien is dat uiteindelijk de eenvoudigste definitie van missie die ik tot nu toe ben tegengekomen.
Niet weten. Maar wel gaan.
