Heb je de video al bekeken?
Mocht je hem nog niet hebben gezien, bekijk hem dan eerst hieronder:
Heb je de video al wel bekeken?
Mooi.
Dan wil ik je graag meenemen in een inzicht dat pas ná het opnemen van de video ontstond.
In de video heb ik het over de spanning die ontstaat wanneer een creatie de wereld mag ontmoeten. Over de ondernemer die blijft bouwen, blijft perfectioneren en het moment van delen steeds opnieuw uitstelt. Maar ook over de fase daarna. Wanneer je jouw creatie wél deelt en de werkelijkheid begint te antwoorden. Wanneer mensen enthousiast zijn. Of juist niet. Wanneer er kritiek komt. Wanneer anderen met jouw idee aan de haal gaan. En wanneer je jezelf voortdurend de vraag mag stellen: Blijf ik trouw aan de oorspronkelijke bedoeling van mijn creatie? Of is deze feedback juist bedoeld om haar verder te laten groeien?
Dat spanningsveld stond centraal in de video.
Maar terwijl ik hem later terugkeek, gebeurde er iets bijzonders.
Ik realiseerde me ineens dat ik maar de helft van het verhaal had verteld.
Want er bestaat nog een tweede valkuil.
Misschien zie ik die tegenwoordig zelfs vaker.
Niet het eindeloos vasthouden van een creatie.
Maar het veel te vroeg delen ervan.
Wanneer een idee nog geen grond heeft
We leven in een tijd waarin snelheid bijna vanzelfsprekend is geworden.
Je krijgt een idee.
Je bouwt een pagina.
Je zet hem online.
En de volgende dag ben je alweer bezig met iets nieuws.
Op het eerste gezicht lijkt dat daadkracht. Alsof je niet blijft hangen in perfectionisme, maar juist snel in beweging komt. Toch vraag ik me steeds vaker af of daar niet iets anders onder schuilgaat.
Want wat gebeurt er wanneer een idee nog nauwelijks bij jou geland is en je het al de wereld in brengt?
Wat gebeurt er wanneer een creatie nog zo pril is dat zij eigenlijk nog geen wortels heeft kunnen vormen?
Ik denk dat veel ondernemers dat herkennen.
Er komt een ingeving.
Een inspirerend gesprek.
Een mooi inzicht.
En vrijwel direct ontstaat de behoefte om het te delen.
Niet morgen.
Niet volgende week.
Vandaag.
Alsof de wereld er onmiddellijk iets van moet vinden.
Alsof de waarde van een idee pas ontstaat wanneer iemand anders bevestigt dat het een goed idee is.
Maar misschien vraagt een creatie juist eerst iets heel anders.
Misschien vraagt zij eerst om stilte.
De bedding van een creatie
Steeds vaker zie ik een creatie als iets dat bij je aanklopt.
Niet als iets wat jij bedenkt.
Maar als iets wat jou tijdelijk wordt toevertrouwd.
En zoals alles wat nieuw leven ontvangt, vraagt ook een idee om een periode van bescherming.
Niet omdat het kwetsbaar is.
Maar omdat het nog aan het landen is.
Omdat jij degene bent die het eerst mag leren kennen.
Die bedding is belangrijk.
Niet om eindeloos te blijven ontwikkelen.
Niet om perfectionisme goed te praten.
Maar omdat er een wezenlijk verschil bestaat tussen een idee hebben en een idee werkelijk belichamen.
Sommige inzichten begrijp je binnen een minuut.
Het kan maanden duren voordat je ze werkelijk bent gaan leven.
En misschien geldt precies hetzelfde voor een creatie.
Misschien hoeft zij niet alleen gemaakt te worden.
Misschien wil zij eerst door jou gedragen worden.
Wanneer je jezelf te vroeg terugtrekt
Ik denk namelijk dat er nog iets anders gebeurt wanneer we een creatie te snel met de wereld delen.
We zeggen vaak dat we openstaan voor feedback. Dat we benieuwd zijn naar wat anderen ervan vinden. Dat we samen willen creëren. En natuurlijk kan de blik van een ander ontzettend waardevol zijn. Soms ziet iemand precies datgene wat jij zelf nog niet kon zien en wordt een creatie er daadwerkelijk mooier van.
Maar dat is iets anders dan een creatie te vroeg uit handen geven.
Want wanneer een idee nog nauwelijks bij jezelf is geland en je het al aan de buitenwereld aanbiedt, ontstaat er iets subtiels. De creatie heeft nog geen eigen stevigheid. Ze heeft nog geen wortels. En daardoor krijgt iedere mening direct gewicht. Niet omdat die mening per se waar is, maar omdat jij zelf nog niet volledig verbonden bent met datgene wat via jou de wereld in wil komen.
Langzaam verschuift het middelpunt.
Je bent niet langer aan het luisteren naar de oorspronkelijke impuls.
Je bent aan het luisteren naar de reacties.
En voor je het weet wordt jouw creatie een optelsom van verwachtingen, adviezen en goedbedoelde meningen. Er blijft misschien nog steeds iets moois over, maar ergens onderweg is de oorspronkelijke bezieling verdwenen.
Niet omdat anderen haar hebben afgepakt.
Maar omdat jij haar te vroeg uit handen hebt gegeven.
De behoefte aan bevestiging
Steeds vaker vraag ik me af of dit werkelijk over snelheid gaat.
Of gaat het over vertrouwen?
Misschien delen we sommige ideeën helemaal niet zo snel omdat we enthousiast zijn.
Misschien delen we ze zo snel omdat we nog niet durven vertrouwen op onze eigen waarneming.
Dan wordt de buitenwereld onbewust degene die moet bevestigen dat wat wij voelen werkelijk klopt.
- “Wat vinden jullie?”
- “Zou dit iets zijn?”
- “Zien jullie hier potentie in?”
Het lijken onschuldige vragen.
Maar soms zit er iets heel anders onder.
Alsof we de verantwoordelijkheid voor onze eigen creatie alvast een beetje willen verdelen.
Wanneer de reacties positief zijn, durven we verder.
Blijven ze uit, dan verdwijnt het idee vaak net zo snel als het gekomen is.
En juist dat fascineert me.
Want misschien is de vraag helemaal niet of de wereld jouw idee begrijpt.
Misschien is de eerste vraag veel eenvoudiger.
Ben jij bereid om zelf volledig achter jouw idee te blijven staan, ook wanneer nog niemand anders dat doet?
Een subtiele vorm van afwezigheid
Tijdens het schrijven van dit artikel viel me ineens iets op.
Ik dacht altijd dat uitstel de grootste vorm van afwezigheid was.
Dat de ondernemer die blijft bouwen en nooit lanceert, degene is die de ontmoeting ontwijkt.
Maar inmiddels zie ik dat hetzelfde ook aan de andere kant kan gebeuren.
Je kunt een creatie eindeloos vasthouden.
Je kunt haar ook veel te vroeg weggeven.
In beide gevallen verlaat je de ontmoeting.
Alleen op een andere manier.
De één durft de werkelijkheid niet binnen te laten.
De ander stapt zelf te vroeg uit de werkelijkheid.
Want wanneer iedereen mag bepalen wat jouw idee moet worden, hoef jij uiteindelijk nergens meer volledig voor te staan.
Als het een succes wordt, was het een gezamenlijk idee.
Als het mislukt, lag het misschien aan de adviezen, de markt of de timing.
Maar ergens onderweg ben jij zelf verdwenen.
En misschien is dát wel de diepste laag die ik de afgelopen dagen ontdekte.
Niet dat we bang zijn om onze creaties te delen.
Maar dat we soms bang zijn om werkelijk eigenaar te blijven van datgene wat via ons geboren wil worden.
De ontmoeting begint niet met de wereld
Misschien is dat wel het grootste inzicht dat deze hele gedachtegang mij heeft gebracht.
We denken vaak dat een creatie de wereld ontmoet op het moment dat we haar publiceren.
Wanneer het boek verschijnt.
Wanneer de website live gaat.
Wanneer het programma online staat.
Wanneer de eerste klant zich aanmeldt.
Maar volgens mij begint die ontmoeting veel eerder.
Zij begint op het moment dat een idee bij jou aanklopt.
Vanaf dat moment ontstaat er eigenlijk al een relatie.
De vraag is alleen: durf je daarin aanwezig te blijven?
Niet om het idee meteen groter te maken.
Niet om het zo snel mogelijk te verkopen.
Maar om werkelijk te ontdekken wat het van je vraagt.
Want iedere creatie verandert onderweg.
Niet omdat de buitenwereld haar verandert.
Maar omdat jij haar steeds beter leert begrijpen.
Dat is iets heel anders.
De maker vormt de creatie. De creatie vormt de maker.
Ik denk dat we vaak geloven dat wij onze creaties maken.
En natuurlijk is dat ook zo.
Wij schrijven het boek.
Wij bouwen het programma.
Wij ontwikkelen het merk.
Maar tegelijkertijd gebeurt er nog iets.
De creatie begint ook ons te vormen.
Een boek vraagt iets van de schrijver.
Een bedrijf vraagt iets van de ondernemer.
Een missie vraagt iets van degene die haar wil leven.
Misschien is dat wel waarom sommige ideeën niet direct gerealiseerd willen worden.
Niet omdat de tijd nog niet rijp is.
Maar omdat de maker nog mag groeien in datgene wat de creatie straks van hem of haar vraagt.
Ik zie dat regelmatig gebeuren.
Iemand voelt haarfijn wat hij te brengen heeft.
Maar leeft het zelf nog nauwelijks.
En misschien is dat helemaal geen probleem.
Misschien is dat juist de uitnodiging.
Niet om sneller zichtbaar te worden.
Maar om eerst zelf steeds meer samen te vallen met datgene wat je wilt uitdragen.
Want uiteindelijk voelt een ander niet alleen wat je zegt.
Mensen voelen vooral vanuit welke plek je spreekt.
Misschien is dát de werkelijke kunst
Daardoor kijk ik inmiddels ook anders naar loslaten.
Loslaten klinkt alsof je afscheid neemt.
Alsof jouw werk erop zit.
Maar misschien is dat helemaal niet wat er gebeurt.
Misschien nodig je jouw creatie simpelweg uit tot een volgende ontmoeting.
Eerst ontmoette zij jou.
Daarna ontmoette jij haar.
En pas daarna mag zij de wereld ontmoeten.
Dat vraagt iets anders dan controle.
Maar ook iets anders dan afstand.
Het vraagt aanwezigheid.
De bereidheid om dichtbij te blijven terwijl jouw creatie haar eigen weg begint te vinden.
Niet iedere opmerking hoeft gevolgd te worden.
Niet iedere weerstand hoeft opgelost te worden.
Niet iedere enthousiaste reactie betekent dat je van koers moet veranderen.
Soms vraagt een creatie juist om iemand die rustig blijft staan.
Die blijft luisteren.
Niet naar alle stemmen om zich heen.
Maar naar de oorspronkelijke beweging waarmee zij ooit begon.
Een uitnodiging
Misschien is dat uiteindelijk wel de vraag die ik aan iedere ondernemer zou willen stellen.
Niet:
“Wanneer ga je eindelijk lanceren?”
En ook niet:
“Waarom luister je niet beter naar je doelgroep?”
Maar een veel eenvoudigere vraag.
Ben jij nog aanwezig bij datgene wat via jou de wereld in wil komen?
Of ben je onderweg blijven hangen in perfectionisme?
Ben je juist te vroeg uit het proces gestapt?
Of laat je inmiddels vooral anderen bepalen wat jouw creatie zou moeten zijn?
Misschien vraagt een creatie helemaal niet in de eerste plaats om meer strategie.
Misschien vraagt zij om een maker die bereid is aanwezig te blijven.
Vanaf het eerste idee…
Tot het moment waarop de wereld antwoord begint te geven.
En misschien ontdek je dan iets bijzonders.
Dat de kunst van creëren uiteindelijk nooit alleen over creëren ging.
En ook niet over loslaten.
De werkelijke kunst is aanwezig blijven in iedere ontmoeting.
Met het idee.
Met jezelf.
En uiteindelijk met de wereld.
