Het behouden van ambacht en ziel in een steeds verder geautomatiseerde wereld houdt mij al lang bezig.
Tijdens mijn carrière bij Rabobank versnelde de ontwikkeling van het bankwezen zichtbaar. Processen werden geautomatiseerd, persoonlijk contact werd minder, dienstverlening ging online. Bij collega’s zag ik veel weerstand. Vaak geen rationeel bezwaar, maar een onderliggende angst voor verlies: van betekenis, van vakmanschap, van bestaansrecht.
Klanten ervoeren hetzelfde
Minder menselijk contact, meer regels, legitimatieplicht, afstand. De tijd van ons kent ons verdween.
Automatisering op zichzelf is niet het probleem. Angst en weerstand ook niet. Ze zijn logisch. Iedere grote verandering raakt een existentieel thema: wat blijft er van mij over?
AI, zelfde weerstand ander jasje
Diezelfde dynamiek zien we nu opnieuw, maar dan op grotere schaal. Snellere technologie. AI. De vraag verschuift van “hoe werkt dit?” naar “heb ik straks nog een plek?”. Wordt de mens overbodig. Verdwijnt nut, ruimte, waarde.
Dat is geen irrationele angst. Maar erin blijven hangen verlamt. Het lichaam verkrampt. Vecht, vlucht, bevriest. Denken vernauwt.
Angst omarmen
Wanneer angst wordt toegelaten, verdwijnt het afweermechanisme. Dan wordt zichtbaar waar het werkelijk over gaat. Niet over technologie, maar over identiteit. Over kern. Over wat niet vervangbaar is.
Wat overblijft is de mens zelf. Dat wat leeft. Noem het ziel, bewustzijn, ware zelf. Dat wat bezielt. Dat kan niet worden geautomatiseerd.
In een wereld waarin ambachten zijn vervangen door massaproductie, herkennen we onmiddellijk de waarde van iets unieks. Handwerk. Eén exemplaar. Menselijke aandacht. Ziel.
Waar ziel schaars wordt, groeit het verlangen ernaar
Dat is waar wij onze klanten bij begeleiden. Veelal ondernemers. Ziel terugbrengen in hun bedrijf, hun werk en zichzelf.
Niet door automatisering af te wijzen. Integendeel. Automatiseer alles waar je ziel niet zit. Taken die energie kosten, die leeg voelen, die niet van jou zijn. Besteed ze uit. Automatiseer ze.
Zodat tijd, aandacht en levenskracht terug kunnen naar datgene waar jouw ziel al wél aanwezig is.
We zijn gewend te investeren in wat we nog niet kunnen
Dat kost vaak veel energie en levert weinig vervulling op. Terwijl talent wordt verwaarloosd omdat het vanzelfsprekend voelt. “Dat kan ik al.”
Maar talent zonder aandacht kakt in. Niet omdat de ziel verdwijnt, maar omdat ruis en afleiding dominanter worden.
Onderscheiden wat jou jou maakt is essentieel. Net als loslaten wat je niet bent.
Dan krijgt ziel weer ruimte. In je werk. In je bedrijf. In je leven.
